Ustawa o KSC — tekst jednolity z zaznaczonymi zmianami
Ustawa z dnia 5 lipca 2018 r. o krajowym systemie cyberbezpieczeństwa w brzmieniu urzędowego tekstu jednolitego (Dz.U. 2026 poz. 20), uwzględniającego zmiany ogłoszone do 23.12.2025. Późniejszych nowelizacji nie wpisujemy w treść artykułów — takiego brzmienia nie ogłosił żaden publikator. Zamiast tego artykuł zmieniony albo uchylony ma nad treścią ostrzeżenie i rozwijaną dosłowną treść zmiany.
Załączniki do ustawy (wykazy sektorów i rodzajów podmiotów) mają postać tabel — są w pliku PDF z Dziennika Ustaw. Tekst przepisany z publikatora bez skracania i bez poprawiania; pobrany 14.09.2026.
Rozdział 1. Przepisy ogólne
Art. 1. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
3) w art. 1: a) w ust. 1 w pkt 3 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 4 w brzmieniu: „4) zakres Krajowego planu reagowania na incydenty i sytuacje kryzysowe w cyberbezpieczeństwie na dużą skalę, zwanego dalej „Krajowym planem”.”, b) w ust. 2 uchyla się pkt 1 i 2;
1. Ustawa określa:
1) organizację krajowego systemu cyberbezpieczeństwa oraz zadania i obowiązki podmiotów wchodzących w skład tego systemu;
2) sposób sprawowania nadzoru i kontroli w zakresie stosowania przepisów ustawy;
3) zakres Strategii Cyberbezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej.
2. Ustawy nie stosuje się do:
1)2) przedsiębiorców telekomunikacyjnych, o których mowa w ustawie z dnia 12 lipca 2024 r. – Prawo komunikacji elektronicznej (Dz. U. poz. 1221 oraz z 2025 r. poz. 637 i 820), w zakresie wymogów dotyczących bezpieczeństwa i zgłaszania incydentów;
2) dostawców usług zaufania, którzy podlegają wymogom art. 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylającego dyrektywę 1999/93/WE (Dz. Urz. UE L 257 z 28.08.2014, str. 73);
3) podmiotów wykonujących działalność leczniczą, tworzonych przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub Szefa Agencji Wywiadu.
Art. 2. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
4) w art. 2: a) po pkt 3 dodaje się pkt 3a–3d w brzmieniu: „3a) CSIRT sektorowy – Zespół Reagowania na Incydenty Bezpieczeństwa Komputerowego, działający na poziomie sektora lub podsektora, ustanowiony przez organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa dla danego sektora lub podsektora; 1) Niniejszą ustawą zmienia się ustawy: ustawę z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym, ustawę z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, ustawę z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej, ustawę z dnia 20 sierpnia 1997 r. o Krajowym Rejestrze Sądowym, ustawę z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa, ustawę z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa, ustawę z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym, ustawę z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych, ustawę z dnia 24 maja 2000 r. o Krajowym Rejestrze Karnym, ustawę z dnia 21 grudnia 2000 r. o dozorze technicznym, ustawę z dnia 29 sierpnia 2002 r. o stanie wojennym oraz o kompetencjach Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych i zasadach jego podległości konstytucyjnym organom Rzeczypospolitej Polskiej, ustawę z dnia 21 lipca 2006 r. o nadzorze nad rynkiem finansowym, ustawę z dnia 28 kwietnia 2011 r. o systemie informacji w ochronie zdrowia, ustawę z dnia 5 września 2016 r. o usługach zaufania oraz identyfikacji elektronicznej, ustawę z dnia 10 maja 2018 r. o ochronie danych osobowych, ustawę z dnia 11 września 2019 r. – Prawo zamówień publicznych, ustawę z dnia 2 grudnia 2021 r. o szczególnych zasadach wynagradzania osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa, ustawę z dnia 28 lipca 2023 r. o zwalczaniu nadużyć w komunikacji elektronicznej, ustawę z dnia 12 lipca 2024 r. – Prawo komunikacji elektronicznej oraz ustawę z dnia 12 lipca 2024 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo komunikacji elektronicznej. 3b) abonent nazwy domeny – podmiot będący stroną umowy o utrzymywanie nazwy domeny zawartej z rejestrem nazw domen najwyższego poziomu (TLD), za pośrednictwem podmiotu świadczącego usługi rejestracji nazw domen; 3c) adres do doręczeń elektronicznych – adres, o którym mowa w art. 2 pkt 1 ustawy z dnia 18 listopada 2020 r. o doręczeniach elektronicznych (Dz. U. z 2026 r. poz. 3); 3d) bezpieczeństwo systemów informacyjnych – odporność systemów informacyjnych, przy danym poziomie pewności, na zdarzenia naruszające poufność, integralność, dostępność i autentyczność przetwarzanych danych lub związanych z nimi usług oferowanych przez te systemy;”, b) pkt 4 otrzymuje brzmienie: „4) cyberbezpieczeństwo – cyberbezpieczeństwo w rozumieniu art. 2 pkt 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/881 z dnia 17 kwietnia 2019 r. w sprawie ENISA (Agencji Unii Europejskiej ds. Cyberbezpieczeństwa) oraz certyfikacji cyberbezpieczeństwa w zakresie technologii informacyjno-komunikacyjnych oraz uchylenia rozporządzenia (UE) nr 526/2013 (akt o cyberbezpieczeństwie) (Dz. Urz. UE L 151 z 07.06.2019, str. 15, z późn. zm.2)), zwanego dalej „rozporządzeniem 2019/881”;”, c) po pkt 4 dodaje się pkt 4a–4l w brzmieniu: „4a) cyberzagrożenie – cyberzagrożenie w rozumieniu art. 2 pkt 8 rozporządzenia 2019/881; 4b) dostawca sieci dostarczania treści – osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która dostarcza treści i usługi cyfrowe do sieci rozproszonych geograficznie serwerów służących zapewnieniu wysokiej i łatwej dostępności tych treści i usług cyfrowych lub ich szybkiego dostarczania na rzecz użytkowników Internetu w imieniu dostawców treści i usług, z wyłączeniem przedsiębiorców komunikacji elektronicznej; 4c) dostawca sprzętu lub oprogramowania – producenta, upoważnionego przedstawiciela, importera lub dystrybutora, w rozumieniu odpowiednio art. 2 pkt 3–6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 765/2008 z dnia 9 lipca 2008 r. ustanawiającego wymagania w zakresie akredytacji i uchylającego rozporządzenie (EWG) nr 339/93 (Dz. Urz. UE L 218 z 13.08.2008, str. 30, z późn. zm.3)), produktu ICT, usługi ICT lub procesu ICT; 4d) dostawca internetowej platformy handlowej – osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która dostarcza internetową platformę handlową, o której mowa w art. 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 maja 2014 r. o prawach konsumenta (Dz. U. z 2024 r. poz. 1796 oraz z 2025 r. poz. 1172); 4e) dostawca chmury obliczeniowej – osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która świadczy usługę umożliwiającą dostęp do skalowalnego i elastycznego zbioru zasobów obliczeniowych do wspólnego wykorzystywania przez wielu użytkowników; 4f) dostawca platformy sieci usług społecznościowych – osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która świadczy usługę świadczoną drogą elektroniczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2024 r. poz. 1513), która umożliwia użytkownikom końcowym łączenie się z innymi osobami oraz komunikowanie się i wymianę, udostępnianie i odkrywanie treści za pomocą wielu urządzeń; 4g) dostawca usług DNS – podmiot, który świadczy dostępne publicznie rekurencyjne usługi rozpoznawania nazw domen na rzecz ogółu użytkowników końcowych Internetu lub autorytatywne usługi rozpoznawania nazw domen do użytku ogółu użytkowników końcowych Internetu, z wyjątkiem głównych serwerów nazw; 4h) dostawca usługi centrum przetwarzania danych – osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która świadczy usługę obejmującą struktury lub grupy struktur przeznaczone do scentralizowanego hostingu, zapewniania wzajemnego połączenia i eksploatacji produktów ICT, usług ICT lub procesów ICT służącego do świadczenia usług przechowywania, przetwarzania i transportu danych wraz ze wszystkimi obiektami i całą infrastrukturą, zapewniającymi dystrybucję energii elektrycznej i kontrolę środowiskową; 2) Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 2025/37 z 15.01.2025. 3) Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 169 z 25.06.2019, str. 1. 4i) dostawca usług zarządzanych – osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która świadczy usługi związane z instalacją, eksploatacją lub konserwacją produktów ICT, usług ICT, procesów ICT lub systemów informacyjnych przez wsparcie lub aktywną administrację przeprowadzane u usługobiorcy na miejscu lub zdalnie; 4j) dostawca usług zarządzanych w zakresie cyberbezpieczeństwa – osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która świadczy usługi polegające na realizacji lub wsparciu dla realizacji działań związanych z zarządzaniem ryzykiem w cyberbezpieczeństwie, w tym obsługę incydentów, testów bezpieczeństwa, audytów systemów informacyjnych, doradztwo; 4k) dostawca usług zaufania – dostawcę usług zaufania w rozumieniu art. 3 pkt 19 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 910/2014 z dnia 23 lipca 2014 r. w sprawie identyfikacji elektronicznej i usług zaufania w odniesieniu do transakcji elektronicznych na rynku wewnętrznym oraz uchylającego dyrektywę 1999/93/WE (Dz. Urz. UE L 257 z 28.08.2014, str. 73), zwanego dalej „rozporządzeniem 910/2014”; 4l) dostawca wyszukiwarki internetowej – osobę fizyczną, osobę prawną albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, która świadczy usługę wyszukiwarki internetowej, o której mowa w art. 2 pkt 5 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1150 z dnia 20 czerwca 2019 r. w sprawie propagowania sprawiedliwości i przejrzystości dla użytkowników biznesowych korzystających z usług pośrednictwa internetowego (Dz. Urz. UE L 186 z 11.07.2019, str. 57);”, d) pkt 5 otrzymuje brzmienie: „5) incydent – zdarzenie, które ma lub może mieć niekorzystny wpływ na bezpieczeństwo systemów informacyjnych;”, e) pkt 7 i 8 otrzymują brzmienie: „7) incydent poważny – incydent, który powoduje lub może spowodować poważne obniżenie jakości lub przerwanie ciągłości świadczenia usługi przez podmiot kluczowy lub podmiot ważny, straty finansowe dla tego podmiotu lub wpływa na inne osoby fizyczne, osoby prawne, jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej przez wywołanie poważnej szkody materialnej lub niematerialnej; 8) incydent w cyberbezpieczeństwie na dużą skalę – incydent, którego skutki przekraczają możliwości reagowania państwa lub który ma poważny wpływ na inne państwo członkowskie Unii Europejskiej;”, f) po pkt 8 dodaje się pkt 8a w brzmieniu: „8a) kierownik podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego – kierownik jednostki w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2023 r. poz. 120, z późn. zm.4)) kierujący podmiotem kluczowym lub podmiotem ważnym, a w przypadku podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego będącego jednostką sektora finansów publicznych – kierownik jednostki sektora finansów publicznych, o którym mowa w art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1483, 1844 i 1846);”, g) uchyla się pkt 9, h) po pkt 10 dodaje się pkt 10a w brzmieniu: „10a) organizacja badawcza – niebędącą podmiotem kluczowym osobę prawną, albo jednostkę organizacyjną nieposiadającą osobowości prawnej, której podstawową działalnością jest działalność, o której mowa w art. 4 ust. 2 pkt 2 lub ust. 3 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (Dz. U. z 2024 r. poz. 1571, z późn. zm.5)), w zakresie, w jakim prowadzi ją z wykorzystaniem systemów informacyjnych;”, i) pkt 11 otrzymuje brzmienie: „11) podatność – właściwości produktu ICT lub usługi ICT, które mogą być wykorzystane przez cyberzagrożenie;”, 4) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2023 r. poz. 295 i 1598, z 2024 r. poz. 619, 1685 i 1863 oraz z 2025 r. poz. 1218. 5) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2024 r. poz. 1871 i 1897, z 2025 r. poz. 619, 620, 621, 622, 1162, 1794, 1837 i 1864 oraz z 2026 r. poz. 187 i 203. j) po pkt 11 dodaje się pkt 11a–11n w brzmieniu: „11a) podmiot finansowy – podmiot, o którym mowa w art. 2 ust. 1 lit. a–t rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2554 z dnia 14 grudnia 2022 r. w sprawie operacyjnej odporności cyfrowej sektora finansowego i zmieniającego rozporządzenia (WE) nr 1060/2009, (UE) nr 648/2012, (UE) nr 600/2014, (UE) nr 909/2014 oraz (UE) 2016/1011 (Dz. Urz. UE L 333 z 27.12.2022, str. 1, z późn. zm.6)), zwanego dalej „rozporządzeniem 2022/2554”; 11b) podmiot publiczny – podmiot wskazany w załączniku nr 1 lub 2 do ustawy w sektorze podmioty publiczne; 11c) podmiot krytyczny – podmiot krytyczny w rozumieniu art. 2 pkt 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2557 z dnia 14 grudnia 2022 r. w sprawie odporności podmiotów krytycznych i uchylającej dyrektywę Rady 2008/114/WE (Dz. Urz. UE L 333 z 27.12.2022, str. 164), zwanej dalej „dyrektywą 2022/2557”; 11d) podmiot świadczący usługi rejestracji nazw domen – rejestratora lub agenta działającego w imieniu rejestratorów, w tym dostawcę lub odsprzedawcę usług w zakresie prywatnej rejestracji lub pośrednictwa w rejestracji; 11e) potencjalne zdarzenie dla cyberbezpieczeństwa – zdarzenie, które mogło mieć niekorzystny wpływ na bezpieczeństwo systemów informacyjnych, które jednak nie wystąpiło lub któremu udało się zapobiec; 11f) poważne cyberzagrożenie – cyberzagrożenie, które przez swoje właściwości techniczne może mieć poważny wpływ na bezpieczeństwo systemów informacyjnych lub użytkowników tych systemów przez wywołanie poważnej szkody materialnej lub niematerialnej; 11g) projekt – przedsięwzięcie realizowane w ramach programu, o którym mowa w art. 45a ust. 1, na podstawie umowy o dofinansowanie, zawieranej między beneficjentem a podmiotem udzielającym pomocy; 11h) poważny incydent związany z ICT – poważny incydent związany z technologiami informacyjno-komunikacyjnymi w rozumieniu art. 3 pkt 10 rozporządzenia 2022/2554; 11i) przedsiębiorca komunikacji elektronicznej – przedsiębiorcę komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 39 ustawy z dnia 12 lipca 2024 r. – Prawo komunikacji elektronicznej (Dz. U. poz. 1221 oraz z 2025 r. poz. 637 i 820); 11j) przedsiębiorca telekomunikacyjny – przedsiębiorcę telekomunikacyjnego w rozumieniu art. 2 pkt 40 ustawy z dnia 12 lipca 2024 r. – Prawo komunikacji elektronicznej; 11k) proces ICT – proces ICT w rozumieniu art. 2 pkt 14 rozporządzenia 2019/881; 11l) produkt ICT – produkt ICT w rozumieniu art. 2 pkt 12 rozporządzenia 2019/881; 11m) usługa ICT – usługę ICT w rozumieniu art. 2 pkt 13 rozporządzenia 2019/881; 11n) rejestr nazw domen najwyższego poziomu (TLD) – podmiot, któremu powierzono konkretną domenę najwyższego poziomu (TLD) i który odpowiada za zarządzanie nią, w tym za rejestrację nazw domen w ramach TLD oraz za jej techniczne funkcjonowanie, w tym za obsługę jej serwerów nazw, utrzymanie jej baz danych oraz dystrybucję plików strefowych TLD we wszystkich serwerach nazw, bez względu na to, czy którekolwiek z tych działań jest wykonywane przez sam podmiot czy zlecane na zewnątrz, ale z wyłączeniem sytuacji, w których rejestr wykorzystuje nazwy TLD wyłącznie do własnego użytku;”, k) pkt 14 otrzymuje brzmienie: „14) system informacyjny: a) system teleinformatyczny, o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2025 r. poz. 1703 oraz z 2026 r. poz. 160), lub b) urządzenie lub grupę połączonych urządzeń i oprogramowania zaprogramowanych w celu przetwarzania danych – wraz z danymi przetwarzanymi w postaci elektronicznej;”, l) po pkt 14 dodaje się pkt 14a w brzmieniu: „14a) właściwy organ w rozumieniu rozporządzenia 2022/2554 – Komisję Nadzoru Finansowego w zakresie nadzoru przewidzianego rozporządzeniem 2022/2554;”, m) uchyla się pkt 15–17; 6) Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 2024/90177 z 12.03.2024.
Użyte w ustawie określenia oznaczają:
1) CSIRT GOV – Zespół Reagowania na Incydenty Bezpieczeństwa Komputerowego działający na poziomie krajowym, prowadzony przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego;
2) CSIRT MON – Zespół Reagowania na Incydenty Bezpieczeństwa Komputerowego działający na poziomie krajowym, prowadzony przez Ministra Obrony Narodowej;
3) CSIRT NASK – Zespół Reagowania na Incydenty Bezpieczeństwa Komputerowego działający na poziomie krajowym, prowadzony przez Naukową i Akademicką Sieć Komputerową – Państwowy Instytut Badawczy;
4) cyberbezpieczeństwo – odporność systemów informacyjnych na działania naruszające poufność, integralność, dostępność i autentyczność przetwarzanych danych lub związanych z nimi usług oferowanych przez te systemy;
5) incydent – zdarzenie, które ma lub może mieć niekorzystny wpływ na cyberbezpieczeństwo;
6) incydent krytyczny – incydent skutkujący znaczną szkodą dla bezpieczeństwa lub porządku publicznego, interesów międzynarodowych, interesów gospodarczych, działania instytucji publicznych, praw i wolności obywatelskich lub życia i zdrowia ludzi, klasyfikowany przez właściwy CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV;
7) incydent poważny – incydent, który powoduje lub może spowodować poważne obniżenie jakości lub przerwanie ciągłości świadczenia usługi kluczowej;
8) incydent istotny – incydent, który ma istotny wpływ na świadczenie usługi cyfrowej w rozumieniu art. 4 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2018/151 z dnia 30 stycznia 2018 r. ustanawiającego zasady stosowania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1148 w odniesieniu do dalszego doprecyzowania elementów, jakie mają być uwzględnione przez dostawców usług cyfrowych w zakresie zarządzania istniejącymi ryzykami dla bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych, oraz parametrów służących do określenia, czy incydent ma istotny wpływ (Dz. Urz. UE L 26 z 31.01.2018, str. 48), zwanego dalej „rozporządzeniem wykonawczym 2018/151”;
1) Niniejsza ustawa w zakresie swojej regulacji wdraża dyrektywę Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1148 z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie środków na rzecz wysokiego wspólnego poziomu bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych na terytorium Unii (Dz. Urz. UE L 194 z 19.07.2016, str. 1).
2) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 58 pkt 1 ustawy z dnia 12 lipca 2024 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo komunikacji elektronicznej (Dz. U. poz. 1222), która weszła w życie z dniem 10 listopada 2024 r.
9) incydent w podmiocie publicznym – incydent, który powoduje lub może spowodować obniżenie jakości lub przerwanie realizacji zadania publicznego realizowanego przez podmiot publiczny, o którym mowa w art. 4 pkt 7–15;
10) obsługa incydentu – czynności umożliwiające wykrywanie, rejestrowanie, analizowanie, klasyfikowanie, priorytetyzację, podejmowanie działań naprawczych i ograniczenie skutków incydentu;
11) podatność – właściwość systemu informacyjnego, która może być wykorzystana przez zagrożenie cyberbezpieczeństwa; 12) ryzyko – kombinację prawdopodobieństwa wystąpienia zdarzenia niepożądanego i jego konsekwencji; 13) szacowanie ryzyka – całościowy proces identyfikacji, analizy i oceny ryzyka; 14) system informacyjny – system teleinformatyczny, o którym mowa w art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne (Dz. U. z 2025 r. poz. 1703), wraz z przetwarzanymi w nim danymi w postaci elektronicznej; 15) usługa cyfrowa – usługę świadczoną drogą elektroniczną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz. U. z 2024 r. poz. 1513), wymienioną w załączniku nr 2 do ustawy; 16) usługa kluczowa – usługę, która ma kluczowe znaczenie dla utrzymania krytycznej działalności społecznej lub gospodarczej, wymienioną w wykazie usług kluczowych; 17) zagrożenie cyberbezpieczeństwa – potencjalną przyczynę wystąpienia incydentu; 18) zarządzanie incydentem – obsługę incydentu, wyszukiwanie powiązań między incydentami, usuwanie przyczyn ich wystąpienia oraz opracowywanie wniosków wynikających z obsługi incydentu; 19) zarządzanie ryzykiem – skoordynowane działania w zakresie zarządzania cyberbezpieczeństwem w odniesieniu do oszacowanego ryzyka.
Art. 3. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
6) w art. 3 wyrazy „kluczowych i usług cyfrowych” zastępuje się wyrazami „przez podmioty kluczowe lub podmioty ważne”;
Krajowy system cyberbezpieczeństwa ma na celu zapewnienie cyberbezpieczeństwa na poziomie krajowym, w tym niezakłóconego świadczenia usług kluczowych i usług cyfrowych, przez osiągnięcie odpowiedniego poziomu bezpieczeństwa systemów informacyjnych służących do świadczenia tych usług oraz zapewnienie obsługi incydentów.
Art. 4. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
8) w art. 4: a) pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie: „1) podmioty kluczowe; 2) podmioty ważne;”, b) pkt 6 otrzymuje brzmienie: „6) CSIRT sektorowe;”, c) uchyla się pkt 7–16, d) po pkt 17 dodaje się pkt 17a w brzmieniu: „17a) Połączone Centrum Operacyjne Cyberbezpieczeństwa, zwane dalej „PCOC”;”;
Krajowy system cyberbezpieczeństwa obejmuje: 1) operatorów usług kluczowych; 2) dostawców usług cyfrowych; 3) CSIRT MON; 4) CSIRT NASK; 5) CSIRT GOV; 6) sektorowe zespoły cyberbezpieczeństwa; 7) jednostki sektora finansów publicznych, o których mowa w art. 9 pkt 1–6, 8, 9, 11 i 12 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 1483); 8) instytuty badawcze; 9) Narodowy Bank Polski; 10) Bank Gospodarstwa Krajowego; 11) Urząd Dozoru Technicznego; 12) Polską Agencję Żeglugi Powietrznej; 13) Polskie Centrum Akredytacji; 14) Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz wojewódzkie fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej; 15) spółki prawa handlowego wykonujące zadania o charakterze użyteczności publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 679); 16) podmioty świadczące usługi z zakresu cyberbezpieczeństwa; 17) organy właściwe do spraw cyberbezpieczeństwa; 18) Pojedynczy Punkt Kontaktowy do spraw cyberbezpieczeństwa, zwany dalej „Pojedynczym Punktem Kontaktowym”; 19) Pełnomocnika Rządu do Spraw Cyberbezpieczeństwa, zwanego dalej „Pełnomocnikiem”; 20) Kolegium do Spraw Cyberbezpieczeństwa, zwane dalej „Kolegium”.
Rozdział 2 Identyfikacja i rejestracja operatorów usług kluczowych
Rozdział 2. Identyfikacja i rejestracja operatorów usług kluczowych
Art. 5. nowe brzmienie
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
10) art. 5 otrzymuje brzmienie: „Art. 5. 1. Podmiotem kluczowym jest: 1) osoba fizyczna, osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej wskazana w załączniku nr 1 do ustawy, która przewyższa wymogi dla średniego przedsiębiorstwa określone w art. 2 ust. 1 załącznika I do rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014, str. 1, z późn. zm.7)), zwanego dalej „rozporządzeniem 651/2014/UE”; 2) przedsiębiorca komunikacji elektronicznej, który co najmniej spełnia wymogi dla średniego przedsiębiorcy określone w art. 2 ust. 1 załącznika I do rozporządzenia 651/2014/UE lub je przewyższa; 3) dostawca usług zarządzanych w zakresie cyberbezpieczeństwa, który co najmniej spełnia wymogi dla małego albo średniego przedsiębiorcy określone w art. 2 ust. 1 załącznika I do rozporządzenia 651/2014/UE lub je przewyższa; 4) niezależnie od wielkości podmiotu: a) dostawca usług DNS, b) kwalifikowany dostawca usług zaufania w rozumieniu art. 3 pkt 20 rozporządzenia 910/2014, c) podmiot krytyczny, d) podmiot publiczny wskazany w załączniku nr 1 do ustawy w sektorze podmioty publiczne, e) podmiot zidentyfikowany jako podmiot kluczowy na podstawie art. 7l ust. 2 pkt 1, f) państwowa osoba prawna zidentyfikowana jako podmiot kluczowy na podstawie art. 7m, g) podmiot, który nie jest przedsiębiorcą, a jest wskazany w załączniku nr 1 do ustawy z nazwy albo przez określenie jego rodzaju, 7) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 329 z 15.12.2015, str. 28, Dz. Urz. UE L 149 z 07.06.2016, str. 10, Dz. Urz. UE L 156 z 20.06.2017, str. 1, Dz. Urz. UE L 26 z 31.01.2018, str. 53, Dz. Urz. UE L 215 z 07.07.2020, str. 3, Dz. Urz. UE L 89 z 16.03.2021, str. 1, Dz. Urz. UE L 270 z 29.07.2021, str. 39, Dz. Urz. UE L 119 z 05.05.2023, str. 159, Dz. Urz. UE L 167 z 30.06.2023, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 2025/90138 z 13.02.2025. h) podmiot będący operatorem obiektu energetyki jądrowej, o którym mowa w art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2011 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących (Dz. U. z 2025 r. poz. 1156), i) rejestr nazw domen najwyższego poziomu (TLD), j) podmiot świadczący usługi rejestracji nazw domen. 2. Podmiotem ważnym jest: 1) osoba fizyczna, osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej wskazana w załączniku nr 1 do ustawy, która spełnia wymogi dla średniego przedsiębiorcy określone w art. 2 ust. 1 załącznika I do rozporządzenia 651/2014/UE oraz która nie jest podmiotem kluczowym; 2) osoba fizyczna, osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej wskazana w załączniku nr 2 do ustawy, która spełnia wymogi dla średniego przedsiębiorcy określone w art. 2 ust. 1 załącznika I do rozporządzenia 651/2014/UE lub przewyższa te wymogi oraz która nie jest podmiotem kluczowym; 3) niekwalifikowany dostawca usług zaufania będący mikro-, małym lub średnim przedsiębiorcą, o którym mowa w art. 2 ust. 1 załącznika I do rozporządzenia 651/2014/UE; 4) przedsiębiorca komunikacji elektronicznej będący mikro- lub małym przedsiębiorcą, o którym mowa w art. 2 ust. 2 i 3 załącznika I do rozporządzenia 651/2014/UE; 5) podmiot będący inwestorem obiektu energetyki jądrowej, o którym mowa w art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 czerwca 2011 r. o przygotowaniu i realizacji inwestycji w zakresie obiektów energetyki jądrowej oraz inwestycji towarzyszących, który uzyskał decyzję zasadniczą, o której mowa w art. 3a ust. 1 tej ustawy – niezależnie od jego wielkości; 6) podmiot zidentyfikowany jako podmiot ważny na podstawie art. 7l ust. 2 pkt 2; 7) podmiot, który nie jest przedsiębiorcą, a jest wskazany w załączniku nr 2 do ustawy z nazwy albo przez określenie jego rodzaju; 8) podmiot publiczny, który nie jest podmiotem kluczowym oraz jest samorządową jednostką budżetową, samorządowym zakładem budżetowym, samorządową instytucją kultury albo spółką wykonującą zadania o charakterze użyteczności publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 679), jeżeli realizuje zadanie publiczne z wykorzystaniem systemów informacyjnych. 3. Przy określaniu wymogów dla podmiotów, o których mowa w ust. 1 pkt 1–3, ust. 2 pkt 1–4, nie stosuje się przepisu art. 3 ust. 4 załącznika I do rozporządzenia 651/2014/UE. 4. Jeżeli podmiot, o którym mowa w ust. 1, spełnia wymogi zarówno dla podmiotu kluczowego, jak i dla podmiotu ważnego, to jest podmiotem kluczowym. 5. Jeżeli status podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego zależy od wielkości podmiotu, to przesłanki uznania za podmiot kluczowy lub podmiot ważny bada się według stanu na dzień sporządzenia sprawozdania finansowego. 6. Jeżeli podmiot spełnia wymogi do uznania za podmiot kluczowy, ponieważ przewyższa kryteria dla średniego przedsiębiorstwa zgodnie z art. 6 ust. 2–4 załącznika I do rozporządzenia 651/2014/UE, ale jego system informacyjny jest niezależny od systemów informacyjnych jego przedsiębiorstw powiązanych lub przedsiębiorstw partnerskich lub nie świadczy on usług wspólnie z jego przedsiębiorstwami powiązanymi lub przedsiębiorstwami partnerskimi, to nie jest podmiotem kluczowym. 7. Jeżeli podmiot spełnia wymogi do uznania za podmiot ważny, ponieważ spełnia kryteria dla średniego przedsiębiorstwa zgodnie z art. 6 ust. 2–4 załącznika I do rozporządzenia 651/2014/UE, ale jego system informacyjny jest niezależny od systemów informacyjnych jego przedsiębiorstw powiązanych lub przedsiębiorstw partnerskich lub nie świadczy on usług wspólnie z jego przedsiębiorstwami powiązanymi lub przedsiębiorstwami partnerskimi, to nie jest podmiotem ważnym. 8. Podmiot leczniczy, który nie jest przedsiębiorcą: 1) jest podmiotem ważnym, jeżeli zatrudnia od 50 do 249 osób; 2) jest podmiotem kluczowym, jeżeli zatrudnia co najmniej 250 osób. 9. Podmiot, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 lit. h, staje się podmiotem kluczowym z dniem: 1) uzyskania zezwolenia na eksploatację, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. – Prawo atomowe (Dz. U. z 2026 r. poz. 1) – w przypadku operatora składowiska odpadów promieniotwórczych; 2) uzyskania zezwolenia na eksploatację, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. – Prawo atomowe, lub uzyskania koncesji na wytwarzanie energii elektrycznej lub ciepła, o których mowa w art. 32 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2026 r. poz. 43), w zależności od tego, które zostanie uzyskane pierwsze – w przypadku operatora elektrowni jądrowej; 3) uzyskania zezwolenia na eksploatację, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. – Prawo atomowe, lub uzyskania koncesji na wydobywanie kopalin, o której mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. – Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2026 r. poz. 69), w zależności od tego, które zostanie uzyskane pierwsze – w przypadku operatora zakładu do wydobywania rud uranu i toru ze złóż i do ich wstępnego przetwarzania; 4) uzyskania zezwolenia na eksploatację, o której mowa w art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 listopada 2000 r. – Prawo atomowe – w przypadku operatorów pozostałych obiektów energetyki jądrowej. 10. Do podmiotów kluczowych lub podmiotów ważnych nie zalicza się służb specjalnych w rozumieniu art. 11 ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu (Dz. U. z 2025 r. poz. 902 i 1366 oraz z 2026 r. poz. 26), a także podmiotów podległych lub nadzorowanych przez Ministra Obrony Narodowej. 11. Minister Obrony Narodowej wskaże, w drodze decyzji niepodlegającej ogłoszeniu, jednostki jemu podległe lub przez niego nadzorowane, które uznaje się za podmioty kluczowe lub podmioty ważne, oraz określi sektor lub sektory, a także w razie potrzeby podsektor, do jakiego przypisuje dany podmiot.”;
1. Operatorem usługi kluczowej jest podmiot, o którym mowa w załączniku nr 1 do ustawy, posiadający jednostkę organizacyjną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wobec którego organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa wydał decyzję o uznaniu za operatora usługi kluczowej. Sektory, podsektory oraz rodzaje podmiotów określa załącznik nr 1 do ustawy.
2. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa wydaje decyzję o uznaniu podmiotu za operatora usługi kluczowej, jeżeli:
1) podmiot świadczy usługę kluczową;
2) świadczenie tej usługi zależy od systemów informacyjnych;
3) incydent miałby istotny skutek zakłócający dla świadczenia usługi kluczowej przez tego operatora.
3. Istotność skutku zakłócającego incydentu dla świadczenia usługi kluczowej, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, określana jest na podstawie progów istotności skutku zakłócającego.
4. W przypadku gdy podmiot świadczy usługę kluczową w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa w toku postępowania administracyjnego, za pośrednictwem Pojedynczego Punktu Kontaktowego, prowadzi konsultacje z tymi państwami w celu ustalenia, czy ten podmiot został uznany w tych państwach za operatora usługi kluczowej.
5. Okresu na przeprowadzenie konsultacji, o których mowa w ust. 4, nie wlicza się do terminów, o których mowa w art. 35 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691).
6. W stosunku do podmiotu, który przestał spełniać warunki, o których mowa w ust. 1 i 2, organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa wydaje decyzję stwierdzającą wygaśnięcie decyzji o uznaniu za operatora usługi kluczowej.
7. Decyzje, o których mowa w ust. 2 i 6, podlegają natychmiastowemu wykonaniu.
Art. 6. uchylony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
12) uchyla się art. 6;
Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia:
1) wykaz usług kluczowych, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1, kierując się przyporządkowaniem usługi kluczowej do danego sektora, podsektora i rodzaju podmiotu wymienionych w załączniku nr 1 do ustawy oraz znaczeniem usługi dla utrzymania krytycznej działalności społecznej lub gospodarczej;
2) progi istotności skutku zakłócającego incydentu dla świadczenia usług kluczowych, wymienionych w wykazie usług kluczowych, uwzględniając:
a) liczbę użytkowników zależnych od usługi kluczowej świadczonej przez dany podmiot,
b) zależność innych sektorów, o których mowa w załączniku nr 1 do ustawy, od usługi świadczonej przez ten podmiot,
c) wpływ, jaki mógłby mieć incydent, ze względu na jego skalę i czas trwania, na działalność gospodarczą i społeczną lub bezpieczeństwo publiczne,
d) udział podmiotu świadczącego usługę kluczową w rynku,
e) zasięg geograficzny obszaru, którego mógłby dotyczyć incydent,
f) zdolność podmiotu do utrzymywania wystarczającego poziomu świadczenia usługi kluczowej, przy uwzględnieniu dostępności alternatywnych sposobów jej świadczenia,
g) inne czynniki charakterystyczne dla danego sektora lub podsektora, jeżeli występują
– kierując się potrzebą zapewnienia ochrony przed zagrożeniem życia lub zdrowia ludzi, znacznymi stratami majątkowymi oraz obniżeniem jakości świadczonej usługi kluczowej.
Art. 7. nowe brzmienie
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
13) art. 7 otrzymuje brzmienie: „Art. 7. 1. Wykaz podmiotów kluczowych i podmiotów ważnych, zwany dalej „wykazem”, jest prowadzony w celu: 1) identyfikacji podmiotów kluczowych i podmiotów ważnych; 2) zapewnienia wymiany informacji w zakresie cyberbezpieczeństwa, w tym o incydentach, podatnościach i cyberzagrożeniach między podmiotami kluczowymi i podmiotami ważnymi a CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV, CSIRT sektorowymi i organami właściwymi do spraw cyberbezpieczeństwa; 3) umożliwienia prowadzenia czynności nadzorczych nad podmiotami kluczowymi i podmiotami ważnymi. 2. Wykaz zawiera: 1) nazwę (firmę) podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego; 2) sektor, podsektor i rodzaj lub rodzaje podmiotu, zgodnie z załącznikiem nr 1 lub 2 do ustawy; 3) adres siedziby i adres do korespondencji; 4) adres do doręczeń elektronicznych, jeżeli został wpisany do bazy adresów elektronicznych; 5) adres poczty elektronicznej; 6) numer identyfikacji podatkowej (NIP), jeżeli został nadany; 7) numer identyfikacyjny podmiotu publicznego w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej (REGON), jeżeli został nadany; 8) numer we właściwym rejestrze działalności regulowanej, jeżeli został nadany; 9) zakres publicznych adresów IP wykorzystywanych przez podmiot kluczowy lub podmiot ważny w sposób ciągły; 10) domeny internetowe wykorzystywane przez podmiot kluczowy lub podmiot ważny w sposób ciągły; 11) dane osób do kontaktu z podmiotami z krajowego systemu cyberbezpieczeństwa zawierające: imię i nazwisko, numer telefonu służbowego oraz adres służbowej poczty elektronicznej, a w przypadku osoby, która będzie pełnić rolę administratora konta podmiotu w systemie teleinformatycznym, o którym mowa w art. 46 ust. 1, dodatkowo numer PESEL lub niepowtarzalny identyfikator środka identyfikacji elektronicznej, o którym mowa w aktach wykonawczych Komisji Europejskiej, wydanych na podstawie art. 12 ust. 8 rozporządzenia 910/2014; 12) numer telefonu przyporządkowany do wykonywanej działalności; 13) deklarację podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego, czy spełnia kryteria mikroprzedsiębiorcy, małego przedsiębiorcy, średniego przedsiębiorcy, o którym mowa w art. 2 ust. 1 załącznika I do rozporządzenia 651/2014/UE, albo przekracza te kryteria, a w przypadku podmiotu leczniczego, który nie jest przedsiębiorcą, oraz urzędu gminy – deklarację wskazującą liczbę osób zatrudnionych według stanu na dzień sporządzenia sprawozdania finansowego; 14) informację określającą, w których państwach członkowskich Unii Europejskiej podmiot kluczowy lub podmiot ważny wykonuje działalność, wraz z określeniem rodzaju wykonywanej działalności; 15) w przypadku dostawcy usług DNS, rejestru nazw domen najwyższego poziomu (TLD), podmiotu świadczącego usługi rejestracji nazw domen, dostawcy chmury obliczeniowej, dostawcy usługi centrum przetwarzania danych, dostawcy sieci dostarczania treści, dostawcy usług zarządzanych, dostawcy usług zarządzanych w zakresie cyberbezpieczeństwa, dostawcy internetowej platformy handlowej, dostawcy wyszukiwarki internetowej oraz dostawcy platformy usług sieci społecznościowych – główne miejsce prowadzenia działalności ustalone zgodnie z art. 5a ust. 3–6; 16) informację o zawarciu umowy z dostawcą usług zarządzanych w zakresie cyberbezpieczeństwa na realizację zadań, o których mowa w art. 8 i art. 11, wraz z danymi tego dostawcy zawierającymi nazwę (firmę) dostawcy, adres siedziby, adres do korespondencji, numer telefonu, adres poczty elektronicznej; 17) informację o ustanowieniu przedstawiciela podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego, o którym mowa w art. 5a ust. 7, wraz z danymi kontaktowymi do tego przedstawiciela obejmujące: a) w przypadku osób fizycznych: imię i nazwisko, adres do korespondencji, numer telefonu służbowego oraz adres służbowej poczty elektronicznej, b) w przypadku osób prawnych i jednostek organizacyjnych nieposiadających osobowości prawnej: nazwę (firmę) przedstawiciela, adres siedziby, adres do korespondencji, numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej; 18) informację o zawarciu przez podmiot kluczowy lub podmiot ważny porozumienia, o którym mowa w art. 8h ust. 6; 19) informację o uznaniu podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego za podmiot krytyczny; 20) wskazanie organu właściwego do spraw cyberbezpieczeństwa dla podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego; 21) wskazanie CSIRT sektorowego właściwego dla podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego; 22) wskazanie CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV właściwego dla podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego; 23) numer w wykazie; 24) datę wpisu do wykazu; 25) podstawę prawną wpisania do wykazu; 26) datę wykreślenia z wykazu. 3. Do danych, o których mowa w ust. 2, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902 oraz z 2025 r. poz. 1844) oraz ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego (Dz. U. z 2023 r. poz. 1524). 4. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa prowadzi wykaz w zakresie nadzorowanego sektora i w tym zakresie jest administratorem danych zawartych w wykazie. 5. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa: 1) może wpisać podmiot do wykazu zgodnie z art. 7j i art. 7l ust. 6; 2) wykreśla podmiot z wykazu zgodnie z art. 7f ust. 2; 3) może dokonać czynności sprawdzających, o których mowa w art. 7k. 6. Minister właściwy do spraw informatyzacji zapewnia rozwój lub utrzymanie systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 46 ust. 1, za pomocą którego wykaz jest prowadzony. 7. Minister właściwy do spraw informatyzacji jest współadministratorem danych, w tym danych osobowych, gromadzonych w wykazie. 8. Minister właściwy do spraw informatyzacji podejmuje czynności, o których mowa w art. 7a, art. 7b ust. 1 i 2, art. 7d ust. 6, art. 7e, art. 7f ust. 1, art. 7g ust. 1 i 2, art. 7i oraz art. 7m.”;
1. Minister właściwy do spraw informatyzacji prowadzi wykaz operatorów usług kluczowych.
2. Wykaz operatorów usług kluczowych zawiera:
1) nazwę (firmę) operatora usługi kluczowej;
2) sektor, podsektor i rodzaj podmiotu;
3) siedzibę i adres;
4) numer identyfikacji podatkowej (NIP), jeżeli został nadany;
5) numer we właściwym rejestrze, jeżeli został nadany;
6) nazwę usługi kluczowej, zgodną z wykazem usług kluczowych;
7) datę rozpoczęcia świadczenia usługi kluczowej; 8) informację określającą, w których państwach członkowskich Unii Europejskiej podmiot został uznany za operatora usługi kluczowej;
9) datę zakończenia świadczenia usługi kluczowej;
10) datę wykreślenia z wykazu operatorów usług kluczowych. 3. Wpisanie do wykazu operatorów usług kluczowych i wykreślenie z tego wykazu następuje na wniosek organu właściwego do spraw cyberbezpieczeństwa złożony niezwłocznie po wydaniu decyzji o uznaniu za operatora usługi kluczowej albo decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o uznaniu za operatora usługi kluczowej. Wniosek zawiera dane, o których mowa w ust. 2 pkt 1–9.
4. Zmiana danych w wykazie operatorów usług kluczowych następuje na wniosek organu właściwego do spraw cyberbezpieczeństwa, złożony nie później niż w terminie 6 miesięcy od zmiany tych danych.
5. Wnioski, o których mowa w ust. 3 i 4, sporządza się w postaci elektronicznej i opatruje kwalifikowanym podpisem elektronicznym albo podpisem potwierdzonym profilem zaufanym ePUAP.
6. Wpisanie do wykazu operatorów usług kluczowych i wykreślenie z tego wykazu oraz zmiana danych w wykazie operatorów usług kluczowych jest czynnością materialno-techniczną.
7. Dane z wykazu operatorów usług kluczowych minister właściwy do spraw informatyzacji udostępnia CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV oraz sektorowemu zespołowi cyberbezpieczeństwa w zakresie sektora lub podsektora, dla którego został ustanowiony, a także operatorowi usługi kluczowej w zakresie go dotyczącym.
8. Dane z wykazu operatorów usług kluczowych, w zakresie niezbędnym do realizacji ich ustawowych zadań, minister właściwy do spraw informatyzacji udostępnia, na wniosek, następującym podmiotom:
1) organom właściwym do spraw cyberbezpieczeństwa;
2) Policji;
3) Żandarmerii Wojskowej;
4) Straży Granicznej;
5) Centralnemu Biuru Antykorupcyjnemu;
6) Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu;
7) Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego;
8) sądom;
9) prokuraturze;
10) organom Krajowej Administracji Skarbowej;
11) dyrektorowi Rządowego Centrum Bezpieczeństwa;
12) Służbie Ochrony Państwa.
Rozdział 3 Obowiązki operatorów usług kluczowych
Rozdział 3. Obowiązki operatorów usług kluczowych
Art. 8. nowe brzmienie
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
16) art. 8 otrzymuje brzmienie: „Art. 8. 1. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny wdraża system zarządzania bezpieczeństwem informacji w systemie informacyjnym wykorzystywanym w procesach wpływających na świadczenie usługi przez ten podmiot, zapewniający: 1) prowadzenie systematycznego szacowania ryzyka wystąpienia incydentu oraz zarządzanie tym ryzykiem; 2) wdrożenie odpowiednich i proporcjonalnych do oszacowanego ryzyka środków technicznych i organizacyjnych, uwzględniających najnowszy stan wiedzy, koszty wdrożenia, wielkość podmiotu, prawdopodobieństwo wystąpienia incydentów, narażenie podmiotu na ryzyka, skutki społeczne i gospodarcze, w szczególności: a) polityki szacowania ryzyka oraz bezpieczeństwa systemu informacyjnego, w tym polityki tematyczne, b) bezpieczeństwo w procesie nabywania, rozwoju, utrzymania i eksploatacji systemu informacyjnego, w tym testowanie systemu informacyjnego, c) bezpieczeństwo fizyczne i środowiskowe uwzględniające kontrole dostępu, d) bezpieczeństwo zasobów ludzkich, e) bezpieczeństwo i ciągłość łańcucha dostaw produktów ICT, usług ICT i procesów ICT, od których zależy świadczenie usługi, z uwzględnieniem związków pomiędzy bezpośrednim dostawcą sprzętu lub oprogramowania a podmiotem kluczowym lub podmiotem ważnym, f) wdrażanie, dokumentowanie, testowanie i utrzymywanie planów ciągłości działania umożliwiających ciągłe i niezakłócone świadczenie usługi oraz zapewniających poufność, integralność, dostępność i autentyczność informacji, planów awaryjnych oraz planów odtworzenia działalności umożliwiających odtworzenie systemu informacyjnego po zdarzeniu, które spowodowało straty przekraczające zdolności podmiotu do odbudowy za pomocą własnych środków, g) objęcie systemu informacyjnego wykorzystywanego do świadczenia usługi systemem monitorowania w trybie ciągłym, h) polityki i procedury oceny skuteczności środków technicznych i organizacyjnych, i) edukację z zakresu cyberbezpieczeństwa dla personelu podmiotu, j) podstawowe zasady cyberhigieny, k) polityki i procedury stosowania kryptografii, w tym w stosownych przypadkach szyfrowania, l) stosowanie bezpiecznych środków komunikacji elektronicznej w ramach krajowego systemu cyberbezpieczeństwa oraz wewnątrz podmiotu, uwzględniających uwierzytelnianie wieloskładnikowe w stosownych przypadkach, m) zarządzanie aktywami, n) polityki kontroli dostępu; 3) zbieranie informacji o cyberzagrożeniach i podatnościach na incydenty systemu informacyjnego wykorzystywanego do świadczenia usługi; 4) zarządzanie incydentami; 5) stosowanie środków zapobiegających i ograniczających wpływ incydentów na bezpieczeństwo systemu informacyjnego wykorzystywanego do świadczenia usługi, w tym: a) stosowanie mechanizmów zapewniających poufność, integralność, dostępność i autentyczność danych przetwarzanych w systemie informacyjnym, b) regularne przeprowadzanie aktualizacji oprogramowania, stosownie do zaleceń producenta, z uwzględnieniem analizy wpływu aktualizacji na bezpieczeństwo świadczonej usługi oraz poziomu krytyczności poszczególnych aktualizacji, c) ochronę przed nieuprawnioną modyfikacją w systemie informacyjnym, d) niezwłoczne podejmowanie działań po dostrzeżeniu podatności lub cyberzagrożeń, w tym również czasowe ograniczenie ruchu sieciowego przychodzącego do infrastruktury podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego, które może skutkować zakłóceniem usług świadczonych przez ten podmiot, z uwzględnieniem konieczność minimalizacji skutków ograniczenia dostępności tych usług, z uwagi na podjęte działania. 2. Wdrażając środki, o których mowa w ust. 1 pkt 2 lit. e, podmiot kluczowy lub podmiot ważny uwzględnia: 1) podatności związane z dostawcą sprzętu lub oprogramowania; 2) ogólną jakość produktów ICT, usług ICT i procesów ICT pochodzących od dostawcy sprzętu lub oprogramowania; 3) wyniki skoordynowanej oceny bezpieczeństwa przeprowadzonej przez Grupę Współpracy, o której mowa w art. 22 ust. 1 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2555 z dnia 14 grudnia 2022 r. w sprawie środków na rzecz wysokiego wspólnego poziomu cyberbezpieczeństwa na terytorium Unii, zmieniającej rozporządzenie (UE) nr 910/2014 i dyrektywę (UE) 2018/1972 oraz uchylającej dyrektywę (UE) 2016/1148 (dyrektywa NIS 2) (Dz. Urz. UE L 333 z 27.12.2022, str. 80), zwanej dalej „dyrektywą 2022/2555”; 4) wyniki postępowania, o którym mowa w art. 67b. 3. Podmiot ważny będący podmiotem publicznym albo podmiotem, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1–4 i 6–7 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce, niebędącym organizacją badawczą w zakresie, w jakim realizuje zadania publiczne z wykorzystaniem systemów informacyjnych, nie stosuje przepisu ust. 1. Podmiot, o którym mowa w zdaniu pierwszym, opracowuje, wdraża, realizuje, monitoruje i utrzymuje w systemach informacyjnych kontrolowanych przez ten podmiot system zarządzania bezpieczeństwem informacji spełniający wymogi określone w załączniku nr 4 do ustawy. 4. Podmiot publiczny uwzględnia w systemie zarządzania bezpieczeństwem informacji system informacyjny dostarczany przez inny podmiot publiczny, w tym na podstawie przepisów ustawy, w szczególności system informacyjny zapewniający działanie rejestru publicznego w zakresie odpowiadającym zakresowi kompetencji tego podmiotu, wynikającym z polityki bezpieczeństwa danego systemu informacyjnego lub przepisów prawa regulujących sposób działania tego systemu.”;
Operator usługi kluczowej wdraża system zarządzania bezpieczeństwem w systemie informacyjnym wykorzystywanym do świadczenia usługi kluczowej, zapewniający: 1) prowadzenie systematycznego szacowania ryzyka wystąpienia incydentu oraz zarządzanie tym ryzykiem; 2) wdrożenie odpowiednich i proporcjonalnych do oszacowanego ryzyka środków technicznych i organizacyjnych, uwzględniających najnowszy stan wiedzy, w tym: a) utrzymanie i bezpieczną eksploatację systemu informacyjnego, b) bezpieczeństwo fizyczne i środowiskowe, uwzględniające kontrolę dostępu,
c) bezpieczeństwo i ciągłość dostaw usług, od których zależy świadczenie usługi kluczowej,
d) wdrażanie, dokumentowanie i utrzymywanie planów działania umożliwiających ciągłe i niezakłócone świadczenie usługi kluczowej oraz zapewniających poufność, integralność, dostępność i autentyczność informacji,
e) objęcie systemu informacyjnego wykorzystywanego do świadczenia usługi kluczowej systemem monitorowania w trybie ciągłym;
3) zbieranie informacji o zagrożeniach cyberbezpieczeństwa i podatnościach na incydenty systemu informacyjnego wykorzystywanego do świadczenia usługi kluczowej;
4) zarządzanie incydentami;
5) stosowanie środków zapobiegających i ograniczających wpływ incydentów na bezpieczeństwo systemu informacyjnego wykorzystywanego do świadczenia usługi kluczowej, w tym:
a) stosowanie mechanizmów zapewniających poufność, integralność, dostępność i autentyczność danych przetwarzanych w systemie informacyjnym,
b) dbałość o aktualizację oprogramowania,
c) ochronę przed nieuprawnioną modyfikacją w systemie informacyjnym,
d) niezwłoczne podejmowanie działań po dostrzeżeniu podatności lub zagrożeń cyberbezpieczeństwa;
6) stosowanie środków łączności umożliwiających prawidłową i bezpieczną komunikację w ramach krajowego systemu cyberbezpieczeństwa.
Art. 9. nowe brzmienie
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
18) art. 9 i art. 10 otrzymują brzmienie: „Art. 9. 1. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny: 1) wyznacza co najmniej dwie osoby odpowiedzialne za utrzymywanie kontaktów z podmiotami krajowego systemu cyberbezpieczeństwa; 2) zapewnia użytkownikowi usługi dostępu do wiedzy pozwalającej na zrozumienie cyberzagrożeń i stosowanie skutecznych sposobów zabezpieczania się przed tymi zagrożeniami w zakresie związanym ze świadczonymi usługami, w szczególności przez udostępnianie informacji na ten temat na swojej stronie internetowej; 3) zapewnia użytkownikowi usługi możliwość zgłoszenia cyberzagrożenia, incydentu lub podatności związanych ze świadczoną usługą; 4) po uzyskaniu wpisu podmiotu do wykazu rozpoczyna korzystanie z systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 46 ust. 1. 2. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny będący mikro- lub małym przedsiębiorcą, o którym mowa w art. 2 ust. 1 załącznika I do rozporządzenia 651/2014/UE, wyznacza co najmniej jedną osobę odpowiedzialną za utrzymywanie kontaktów z innymi podmiotami kluczowymi lub podmiotami ważnymi. 3. Podmiot ważny będący podmiotem publicznym wyznacza co najmniej jedną osobę odpowiedzialną za utrzymywanie kontaktów z innymi podmiotami kluczowymi lub podmiotami ważnymi. 4. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, może być zrealizowany przez zamieszczenie na stronie internetowej podmiotu hiperłącza do stron internetowych organu właściwego do spraw cyberbezpieczeństwa, CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV lub CSIRT sektorowego. Art. 10. 1. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny opracowuje, stosuje i aktualizuje dokumentację dotyczącą bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi. 2. Do dokumentacji dotyczącej bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi, o której mowa w ust. 1, zalicza się: 1) dokumentację normatywną; 2) dokumentację operacyjną. 3. Dokumentację normatywną stanowią: 1) dokumentacja systemu zarządzania bezpieczeństwem informacji; 2) dokumentacja ochrony infrastruktury, z wykorzystaniem której jest świadczona usługa, obejmująca: a) charakterystykę usługi oraz infrastruktury, w której świadczona jest usługa, b) ocenę aktualnego stanu ochrony infrastruktury, c) szacowanie ryzyka dla obiektów infrastruktury, d) plan postępowania z ryzykiem, e) opis zabezpieczeń technicznych obiektów infrastruktury, f) zasady organizacji i wykonywania ochrony fizycznej infrastruktury, g) dane o specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2025 r. poz. 532), chroniącej infrastrukturę – jeżeli występuje; 3) dokumentacja systemu zarządzania ciągłością działania; 4) dokumentacja techniczna systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi; 5) dokumentacja wynikająca ze specyfiki świadczonej usługi w danym sektorze lub podsektorze. 4. Dokumentację operacyjną stanowią zapisy poświadczające wykonywanie czynności wymaganych przez postanowienia zawarte w dokumentacji normatywnej, w tym automatycznie generowane zapisy w dziennikach systemów informacyjnych. 5. Dokumentacja dotycząca bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi może być prowadzona w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej. 6. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny jest obowiązany do ustanowienia nadzoru nad dokumentacją dotyczącą bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi, zapewniającego: 1) dostępność dokumentów wyłącznie dla osób upoważnionych, zgodnie z realizowanymi przez nie zadaniami; 2) ochronę dokumentów przed uszkodzeniem, zniszczeniem, utratą, nieuprawnionym dostępem, niewłaściwym użyciem lub utratą integralności; 3) oznaczanie kolejnych wersji dokumentów umożliwiające określenie zmian dokonanych w tych dokumentach. 7. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny przechowuje dokumentację dotyczącą bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi przez okres co najmniej 2 lat od dnia jej wycofania z użytkowania lub zakończenia świadczenia usługi, liczony od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym wygasa okres jej przechowywania. Przepisu nie stosuje się do podmiotów podlegających ustawie z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2020 r. poz. 164 oraz z 2025 r. poz. 1173). 8. Zniszczenie wycofanej z użytkowania dokumentacji dotyczącej bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi potwierdza się protokołem brakowania zawierającym w szczególności: datę protokołu, oznaczenie niszczonej dokumentacji, opis sposobu zniszczenia, dane osoby zatwierdzającej protokół. Protokoły brakowania dokumentacji dotyczącej bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi są przechowywane w sposób trwały.”;
1. Operator usługi kluczowej:
1) wyznacza osobę odpowiedzialną za utrzymywanie kontaktów z podmiotami krajowego systemu cyberbezpieczeństwa;
2) zapewnia użytkownikowi usługi kluczowej dostęp do wiedzy pozwalającej na zrozumienie zagrożeń cyberbezpieczeństwa i stosowanie skutecznych sposobów zabezpieczania się przed tymi zagrożeniami w zakresie związanym ze świadczoną usługą kluczową, w szczególności przez publikowanie informacji na ten temat na swojej stronie internetowej;
3) przekazuje organowi właściwemu do spraw cyberbezpieczeństwa dane, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 8 i 9, nie później niż w terminie 3 miesięcy od zmiany tych danych.
2. Operator usługi kluczowej przekazuje do organu właściwego do spraw cyberbezpieczeństwa, właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV i sektorowego zespołu cyberbezpieczeństwa dane osoby, o której mowa w ust. 1 pkt 1, zawierające imię i nazwisko, numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej, w terminie 14 dni od dnia jej wyznaczenia, a także informacje o zmianie tych danych – w terminie 14 dni od dnia ich zmiany.
Art. 10. nowe brzmienie
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
18) art. 9 i art. 10 otrzymują brzmienie: „Art. 9. 1. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny: 1) wyznacza co najmniej dwie osoby odpowiedzialne za utrzymywanie kontaktów z podmiotami krajowego systemu cyberbezpieczeństwa; 2) zapewnia użytkownikowi usługi dostępu do wiedzy pozwalającej na zrozumienie cyberzagrożeń i stosowanie skutecznych sposobów zabezpieczania się przed tymi zagrożeniami w zakresie związanym ze świadczonymi usługami, w szczególności przez udostępnianie informacji na ten temat na swojej stronie internetowej; 3) zapewnia użytkownikowi usługi możliwość zgłoszenia cyberzagrożenia, incydentu lub podatności związanych ze świadczoną usługą; 4) po uzyskaniu wpisu podmiotu do wykazu rozpoczyna korzystanie z systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 46 ust. 1. 2. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny będący mikro- lub małym przedsiębiorcą, o którym mowa w art. 2 ust. 1 załącznika I do rozporządzenia 651/2014/UE, wyznacza co najmniej jedną osobę odpowiedzialną za utrzymywanie kontaktów z innymi podmiotami kluczowymi lub podmiotami ważnymi. 3. Podmiot ważny będący podmiotem publicznym wyznacza co najmniej jedną osobę odpowiedzialną za utrzymywanie kontaktów z innymi podmiotami kluczowymi lub podmiotami ważnymi. 4. Obowiązek, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, może być zrealizowany przez zamieszczenie na stronie internetowej podmiotu hiperłącza do stron internetowych organu właściwego do spraw cyberbezpieczeństwa, CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV lub CSIRT sektorowego. Art. 10. 1. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny opracowuje, stosuje i aktualizuje dokumentację dotyczącą bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi. 2. Do dokumentacji dotyczącej bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi, o której mowa w ust. 1, zalicza się: 1) dokumentację normatywną; 2) dokumentację operacyjną. 3. Dokumentację normatywną stanowią: 1) dokumentacja systemu zarządzania bezpieczeństwem informacji; 2) dokumentacja ochrony infrastruktury, z wykorzystaniem której jest świadczona usługa, obejmująca: a) charakterystykę usługi oraz infrastruktury, w której świadczona jest usługa, b) ocenę aktualnego stanu ochrony infrastruktury, c) szacowanie ryzyka dla obiektów infrastruktury, d) plan postępowania z ryzykiem, e) opis zabezpieczeń technicznych obiektów infrastruktury, f) zasady organizacji i wykonywania ochrony fizycznej infrastruktury, g) dane o specjalistycznej uzbrojonej formacji ochronnej, o której mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (Dz. U. z 2025 r. poz. 532), chroniącej infrastrukturę – jeżeli występuje; 3) dokumentacja systemu zarządzania ciągłością działania; 4) dokumentacja techniczna systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi; 5) dokumentacja wynikająca ze specyfiki świadczonej usługi w danym sektorze lub podsektorze. 4. Dokumentację operacyjną stanowią zapisy poświadczające wykonywanie czynności wymaganych przez postanowienia zawarte w dokumentacji normatywnej, w tym automatycznie generowane zapisy w dziennikach systemów informacyjnych. 5. Dokumentacja dotycząca bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi może być prowadzona w postaci papierowej lub w postaci elektronicznej. 6. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny jest obowiązany do ustanowienia nadzoru nad dokumentacją dotyczącą bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi, zapewniającego: 1) dostępność dokumentów wyłącznie dla osób upoważnionych, zgodnie z realizowanymi przez nie zadaniami; 2) ochronę dokumentów przed uszkodzeniem, zniszczeniem, utratą, nieuprawnionym dostępem, niewłaściwym użyciem lub utratą integralności; 3) oznaczanie kolejnych wersji dokumentów umożliwiające określenie zmian dokonanych w tych dokumentach. 7. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny przechowuje dokumentację dotyczącą bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi przez okres co najmniej 2 lat od dnia jej wycofania z użytkowania lub zakończenia świadczenia usługi, liczony od dnia 1 stycznia roku następującego po roku, w którym wygasa okres jej przechowywania. Przepisu nie stosuje się do podmiotów podlegających ustawie z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2020 r. poz. 164 oraz z 2025 r. poz. 1173). 8. Zniszczenie wycofanej z użytkowania dokumentacji dotyczącej bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi potwierdza się protokołem brakowania zawierającym w szczególności: datę protokołu, oznaczenie niszczonej dokumentacji, opis sposobu zniszczenia, dane osoby zatwierdzającej protokół. Protokoły brakowania dokumentacji dotyczącej bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi są przechowywane w sposób trwały.”;
1. Operator usługi kluczowej opracowuje, stosuje i aktualizuje dokumentację dotyczącą cyberbezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego do świadczenia usługi kluczowej.
2. Operator usługi kluczowej jest obowiązany do ustanowienia nadzoru nad dokumentacją dotyczącą cyberbezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego do świadczenia usługi kluczowej, zapewniającego:
1) dostępność dokumentów wyłącznie dla osób upoważnionych zgodnie z realizowanymi przez nie zadaniami;
2) ochronę dokumentów przed niewłaściwym użyciem lub utratą integralności;
3) oznaczanie kolejnych wersji dokumentów umożliwiające określenie zmian dokonanych w tych dokumentach.
3. Operator usługi kluczowej przechowuje dokumentację dotyczącą cyberbezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego do świadczenia usługi kluczowej przez co najmniej 2 lata od dnia jej wycofania z użytkowania lub zakończenia świadczenia usługi kluczowej, z uwzględnieniem przepisów ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. z 2020 r. poz. 164 oraz z 2025 r. poz. 1173).
4. Operator usługi kluczowej będący jednocześnie właścicielem, posiadaczem samoistnym albo posiadaczem zależnym obiektów, instalacji, urządzeń lub usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej, wymienionych w wykazie, o którym mowa w art. 5b ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. z 2023 r. poz. 122, z późn. zm.3)), który posiada zatwierdzony plan ochrony infrastruktury krytycznej uwzględniający dokumentację dotyczącą cyberbezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego do świadczenia usługi kluczowej, nie ma obowiązku opracowania dokumentacji, o której mowa w ust. 1.
3) Zmiany tekstu jednolitego wymienionej ustawy zostały ogłoszone w Dz. U. z 2024 r. poz. 834, 1222, 1473, 1572 i 1907 oraz z 2025 r. poz. 1795.
5. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, rodzaje dokumentacji, o której mowa w ust. 1, uwzględniając Polskie Normy oraz potrzebę zapewnienia cyberbezpieczeństwa podczas świadczenia usług kluczowych i ciągłości świadczenia tych usług.
Art. 11. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
19) w art. 11: a) w ust. 1: – wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie: „Podmiot kluczowy lub podmiot ważny:”, – pkt 2 otrzymuje brzmienie: „2) zapewnia dostęp do informacji o rejestrowanych incydentach właściwemu CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV lub CSIRT sektorowemu w zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań;”, – pkt 4 otrzymuje brzmienie: „4) zgłasza wczesne ostrzeżenie o incydencie poważnym niezwłocznie, niepóźniej niż w ciągu 24 godzin od momentu jego wykrycia, do właściwego CSIRT sektorowego;”, – po pkt 4 dodaje się pkt 4a–4c w brzmieniu: „4a) zgłasza incydent poważny niezwłocznie, niepóźniej niż w ciągu 72 godzin od momentu jego wykrycia, do właściwego CSIRT sektorowego; 4b) przekazuje, na wniosek właściwego CSIRT sektorowego, sprawozdanie okresowe z obsługi incydentu poważnego; 4c) przekazuje właściwemu CSIRT sektorowemu sprawozdanie końcowe z obsługi incydentu poważnego, niepóźniej niż w ciągu miesiąca od dnia zgłoszenia, o którym mowa w pkt 4a;”, – pkt 5 otrzymuje brzmienie: „5) współdziała podczas obsługi incydentu poważnego i incydentu krytycznego z właściwym CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV lub CSIRT sektorowym, przekazując niezbędne dane, w tym dane osobowe;”, b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: „1a. Dostawca usług zaufania zgłasza incydent poważny niezwłocznie, niepóźniej niż w ciągu 24 godzin od momentu jego wykrycia do właściwego CSIRT sektorowego.”, c) ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. Wczesne ostrzeżenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4a, sprawozdanie okresowe, o którym mowa w ust. 1 pkt 4b, sprawozdanie końcowe, o którym mowa w ust. 1 pkt 4c, oraz sprawozdanie z postępu obsługi incydentu poważnego, o którym mowa w art. 12b ust. 1, są przekazywane za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 46 ust. 1.”, d) po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu: „2a. W przypadku zaistnienia poważnego cyberzagrożenia podmiot kluczowy lub podmiot ważny informuje użytkowników swoich usług, na których takie cyberzagrożenie może mieć wpływ, o możliwych środkach zapobiegawczych, które użytkownicy ci mogą podjąć. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny informuje tych użytkowników o samym poważnym cyberzagrożeniu, jeżeli nie spowoduje to zwiększenia poziomu ryzyka dla bezpieczeństwa systemów informacyjnych. 2b. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny informuje użytkowników swoich usług o incydencie poważnym, jeżeli ma on niekorzystny wpływ na świadczenie tych usług.”, e) uchyla się ust. 3, f) ust. 4 otrzymuje brzmienie: „4. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, progi uznania incydentu za poważny według rodzaju zdarzenia w poszczególnych sektorach i podsektorach określonych w załącznikach nr 1 i 2 do ustawy, z wyłączeniem progów uznania incydentu za poważny, dla podmiotów, dla których progi te określiła Komisja Europejska w akcie wykonawczym wydanym na podstawie art. 23 ust. 11 dyrektywy 2022/2555, wskazując w zależności od rodzaju zdarzenia, czy odnosi się ono do: 1) liczby użytkowników, których dotyczy zakłócenie świadczenia usługi, 2) czasu oddziaływania incydentu na świadczoną usługę, 3) zasięgu geograficznego obszaru, którego dotyczy incydent, 4) innych czynników charakterystycznych dla danego sektora lub podsektora, jeżeli występują – kierując się potrzebą zapewnienia ochrony przed zagrożeniem życia lub zdrowia ludzi, znacznymi stratami majątkowymi oraz obniżeniem jakości świadczonej usługi.”;
1. Operator usługi kluczowej:
1) zapewnia obsługę incydentu;
2) zapewnia dostęp do informacji o rejestrowanych incydentach właściwemu CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV w zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań;
3) klasyfikuje incydent jako poważny na podstawie progów uznawania incydentu za poważny;
4) zgłasza incydent poważny niezwłocznie, nie później niż w ciągu 24 godzin od momentu jego wykrycia, do właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV;
5) współdziała podczas obsługi incydentu poważnego i incydentu krytycznego z właściwym CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV, przekazując niezbędne dane, w tym dane osobowe;
6) usuwa podatności, o których mowa w art. 32 ust. 2, oraz informuje o ich usunięciu organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa.
2. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, przekazywane jest w postaci elektronicznej, a w przypadku braku możliwości przekazania go w postaci elektronicznej – przy użyciu innych dostępnych środków komunikacji.
3. W przypadku ustanowienia sektorowego zespołu cyberbezpieczeństwa operator usługi kluczowej niezależnie od zadań określonych w ust. 1:
1) przekazuje jednocześnie temu zespołowi w postaci elektronicznej zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4;
2) współdziała z tym zespołem na poziomie sektora lub podsektora podczas obsługi incydentu poważnego lub incydentu krytycznego, przekazując niezbędne dane, w tym dane osobowe;
3) zapewnia temu zespołowi dostęp do informacji o rejestrowanych incydentach w zakresie niezbędnym do realizacji jego zadań.
4. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, progi uznania incydentu za poważny według rodzaju zdarzenia w poszczególnych sektorach i podsektorach określonych w załączniku nr 1 do ustawy, uwzględniając:
1) liczbę użytkowników, których dotyczy zakłócenie świadczenia usługi kluczowej,
2) czas oddziaływania incydentu na świadczoną usługę kluczową,
3) zasięg geograficzny obszaru, którego dotyczy incydent,
4) inne czynniki charakterystyczne dla danego sektora lub podsektora, jeżeli występują
– kierując się potrzebą zapewnienia ochrony przed zagrożeniem życia lub zdrowia ludzi, znacznymi stratami majątkowymi oraz obniżeniem jakości świadczonej usługi kluczowej.
Art. 12. nowe brzmienie
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
20) art. 12 otrzymuje brzmienie: „Art. 12. 1. Wczesne ostrzeżenie, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4, zawiera: 1) dane podmiotu zgłaszającego, w tym firmę przedsiębiorcy, numer z właściwego rejestru, siedzibę i adres; 2) imię i nazwisko, numer telefonu służbowego oraz adres służbowej poczty elektronicznej osoby dokonującej zgłoszenia; 3) imię i nazwisko, numer telefonu służbowego oraz adres służbowej poczty elektronicznej osoby uprawnionej do składania wyjaśnień dotyczących zgłaszanych informacji; 4) wskazanie momentu wystąpienia i wykrycia incydentu poważnego oraz czas jego trwania; 5) wskazanie, czy incydent poważny został wywołany działaniem bezprawnym lub działaniem w złej wierze, jeżeli możliwe jest dokonanie takiej oceny; 6) określenie, czy incydent dotyczy innych państw członkowskich Unii Europejskiej. 2. Wczesne ostrzeżenie, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4, może zawierać wniosek o wskazanie wytycznych dotyczących możliwych do wdrożenia środków ograniczających skutki incydentu poważnego lub o dodatkowe wsparcie techniczne przy obsłudze incydentu. CSIRT sektorowy niepóźniej niż w ciągu 24 godzin przekazuje podmiotowi zgłaszającemu wytyczne dotyczące wdrożenia środków lub udziela dodatkowego wsparcia technicznego, a w przypadku incydentu poważnego wyczerpującego znamiona przestępstwa również informacje o sposobie zgłoszenia organom ścigania. 3. Zgłoszenie, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4a, zawiera: 1) opis wpływu incydentu poważnego na świadczenie usługi, w tym: a) wskazanie usługi zgłaszającego, na którą incydent poważny miał wpływ, b) liczbę użytkowników usługi, na których incydent poważny miał wpływ, c) zasięg geograficzny obszaru, którego dotyczy incydent poważny, d) wpływ incydentu poważnego na świadczenie usługi przez inne podmioty; 2) opis przyczyn tego incydentu, sposób jego przebiegu oraz prawdopodobne skutki oddziaływania na systemy informacyjne lub świadczone usługi; 3) informacje o podjętych działaniach zapobiegawczych; 4) informacje o podjętych działaniach naprawczych; 5) aktualizację informacji, o których mowa w ust. 1, jeżeli nastąpiła ich zmiana. 4. Zgłoszenie, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4a, może zawierać także inne istotne informacje związane z przebiegiem incydentu poważnego lub podjętymi działaniami. 5. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny przekazuje informacje znane mu w chwili dokonywania zgłoszenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4a, które uzupełnia w trakcie obsługi incydentu poważnego. 6. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny przekazuje, w niezbędnym zakresie, we wczesnym ostrzeżeniu, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4, lub zgłoszeniu, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4a, informacje stanowiące tajemnice prawnie chronione, w tym stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa, gdy jest to konieczne do realizacji zadań właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV lub CSIRT sektorowego. 7. Właściwy CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV lub CSIRT sektorowy może zwrócić się do podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego o uzupełnienie wczesnego ostrzeżenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4, lub zgłoszenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4a, o informacje, w tym informacje stanowiące tajemnice prawnie chronione, w zakresie niezbędnym do realizacji zadań, o których mowa w ustawie. 8. We wczesnym ostrzeżeniu, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4, lub w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4a, podmiot kluczowy lub podmiot ważny oznacza informacje stanowiące tajemnice prawnie chronione, w tym stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa.”;
1. Zgłoszenie, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4, zawiera:
1) dane podmiotu zgłaszającego, w tym firmę przedsiębiorcy, numer we właściwym rejestrze, siedzibę i adres;
2) imię i nazwisko, numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej osoby dokonującej zgłoszenia;
3) imię i nazwisko, numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej osoby uprawnionej do składania wyjaśnień dotyczących zgłaszanych informacji;
4) opis wpływu incydentu poważnego na świadczenie usługi kluczowej, w tym:
a) usługi kluczowe zgłaszającego, na które incydent poważny miał wpływ,
b) liczbę użytkowników usługi kluczowej, na których incydent poważny miał wpływ,
c) moment wystąpienia i wykrycia incydentu poważnego oraz czas jego trwania,
d) zasięg geograficzny obszaru, którego dotyczy incydent poważny,
e) wpływ incydentu poważnego na świadczenie usługi kluczowej przez innych operatorów usług kluczowych i dostawców usług cyfrowych,
f) przyczynę zaistnienia incydentu poważnego i sposób jego przebiegu oraz skutki jego oddziaływania na systemy informacyjne lub świadczone usługi kluczowe;
5) informacje umożliwiające właściwemu CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV określenie, czy incydent dotyczy dwóch lub większej liczby państw członkowskich Unii Europejskiej;
6) w przypadku incydentu, który mógł mieć wpływ na świadczenie usługi kluczowej, opis przyczyn tego incydentu, sposób jego przebiegu oraz prawdopodobne skutki oddziaływania na systemy informacyjne;
7) informacje o podjętych działaniach zapobiegawczych;
8) informacje o podjętych działaniach naprawczych;
9) inne istotne informacje.
2. Operator usługi kluczowej przekazuje informacje znane mu w chwili dokonywania zgłoszenia, które uzupełnia w trakcie obsługi incydentu poważnego.
3. Operator usługi kluczowej przekazuje, w niezbędnym zakresie, w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4, informacje stanowiące tajemnice prawnie chronione, w tym stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa, gdy jest to konieczne do realizacji zadań właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV oraz sektorowego zespołu cyberbezpieczeństwa.
4. Właściwy CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV oraz sektorowy zespół cyberbezpieczeństwa może zwrócić się do operatora usługi kluczowej o uzupełnienie zgłoszenia o informacje, w tym informacje stanowiące tajemnice prawnie chronione, w zakresie niezbędnym do realizacji zadań, o których mowa w ustawie.
5. W zgłoszeniu operator usługi kluczowej oznacza informacje stanowiące tajemnice prawnie chronione, w tym stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa.
Art. 13. nowe brzmienie
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
22) art. 13 i art. 14 otrzymują brzmienie: „Art. 13. 1. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny mogą przekazywać do właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV lub CSIRT sektorowego informacje o: 1) innych incydentach; 2) cyberzagrożeniach; 3) wynikach szacowania ryzyka; 4) podatnościach; 5) potencjalnych zdarzeniach dla cyberbezpieczeństwa; 6) wykorzystywanych technologiach. 2. Informacje, o których mowa w ust. 1, są przekazywane w postaci elektronicznej za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 46 ust. 1, a w przypadku braku możliwości przekazania w postaci elektronicznej przy użyciu innych dostępnych środków komunikacji. 3. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny oznacza informacje, o których mowa w ust. 1, stanowiące tajemnice prawnie chronione, w tym stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa. Art. 14. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny w celu realizacji zadań, o których mowa w art. 8 oraz w art. 9–13, powołuje wewnętrzne struktury odpowiedzialne za cyberbezpieczeństwo lub zawiera umowę z dostawcą usług zarządzanych w zakresie cyberbezpieczeństwa.”;
1. Operator usługi kluczowej może przekazywać do właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV informacje:
1) o innych incydentach;
2) o zagrożeniach cyberbezpieczeństwa;
3) dotyczące szacowania ryzyka;
4) o podatnościach;
5) o wykorzystywanych technologiach.
2. Informacje, o których mowa w ust. 1, są przekazywane w postaci elektronicznej, a w przypadku braku możliwości przekazania w postaci elektronicznej, przy użyciu innych dostępnych środków komunikacji.
3. W przypadku ustanowienia sektorowego zespołu cyberbezpieczeństwa operator usługi kluczowej może przekazywać jednocześnie temu zespołowi, w postaci elektronicznej, informacje, o których mowa w ust. 1.
4. Operator usługi kluczowej oznacza informacje stanowiące tajemnice prawnie chronione, w tym stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa.
Art. 14. nowe brzmienie
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
22) art. 13 i art. 14 otrzymują brzmienie: „Art. 13. 1. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny mogą przekazywać do właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV lub CSIRT sektorowego informacje o: 1) innych incydentach; 2) cyberzagrożeniach; 3) wynikach szacowania ryzyka; 4) podatnościach; 5) potencjalnych zdarzeniach dla cyberbezpieczeństwa; 6) wykorzystywanych technologiach. 2. Informacje, o których mowa w ust. 1, są przekazywane w postaci elektronicznej za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 46 ust. 1, a w przypadku braku możliwości przekazania w postaci elektronicznej przy użyciu innych dostępnych środków komunikacji. 3. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny oznacza informacje, o których mowa w ust. 1, stanowiące tajemnice prawnie chronione, w tym stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa. Art. 14. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny w celu realizacji zadań, o których mowa w art. 8 oraz w art. 9–13, powołuje wewnętrzne struktury odpowiedzialne za cyberbezpieczeństwo lub zawiera umowę z dostawcą usług zarządzanych w zakresie cyberbezpieczeństwa.”;
1. Operator usługi kluczowej w celu realizacji zadań, o których mowa w art. 8, art. 9, art. 10 ust. 1–3, art. 11 ust. 1–3, art. 12 i art. 13, powołuje wewnętrzne struktury odpowiedzialne za cyberbezpieczeństwo lub zawiera umowę z podmiotem świadczącym usługi z zakresu cyberbezpieczeństwa.
2. Wewnętrzne struktury powołane przez operatora usługi kluczowej odpowiedzialne za cyberbezpieczeństwo oraz podmioty świadczące usługi z zakresu cyberbezpieczeństwa są obowiązane:
1) spełniać warunki organizacyjne i techniczne pozwalające na zapewnienie cyberbezpieczeństwa obsługiwanemu operatorowi usługi kluczowej;
2) dysponować pomieszczeniami służącymi do świadczenia usług z zakresu reagowania na incydenty, zabezpieczonymi przed zagrożeniami fizycznymi i środowiskowymi;
3) stosować zabezpieczenia w celu zapewnienia poufności, integralności, dostępności i autentyczności przetwarzanych informacji, z uwzględnieniem bezpieczeństwa osobowego, eksploatacji i architektury systemów.
3. Operator usługi kluczowej informuje organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa i właściwy CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV i sektorowy zespół cyberbezpieczeństwa o podmiocie, z którym została zawarta umowa o świadczenie usług z zakresu cyberbezpieczeństwa, danych kontaktowych tego podmiotu, zakresie świadczonej usługi oraz o rozwiązaniu umowy w terminie 14 dni od dnia zawarcia lub rozwiązania umowy.
4. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, warunki organizacyjne i techniczne dla podmiotów świadczących usługi z zakresu cyberbezpieczeństwa oraz wewnętrznych struktur odpowiedzialnych za cyberbezpieczeństwo, uwzględniając Polskie Normy oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa dla wewnętrznych struktur odpowiedzialnych za cyberbezpieczeństwo i podmiotów świadczących usługi z zakresu cyberbezpieczeństwa dla operatorów usług kluczowych, a także konieczność zapewnienia bezpieczeństwa informacji przetwarzanych w tych strukturach albo podmiotach.
Art. 15. zmieniony zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
23) w art. 15: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Podmiot kluczowy przeprowadza, na własny koszt, co najmniej raz na 3 lata, audyt bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi, zwany dalej „audytem”, licząc od dnia sporządzenia i podpisania przez audytorów przeprowadzających audyt raportu z ostatniego audytu.”, b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a–1c w brzmieniu: „1a. Podmiot kluczowy przedstawia w postaci elektronicznej kopię raportu z przeprowadzonego audytu organowi właściwemu do spraw cyberbezpieczeństwa, w terminie 3 dni roboczych od dnia jego otrzymania przez podmiot kluczowy lub podmiot ważny. 1b. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa może nakazać podmiotowi kluczowemu w każdym czasie lub podmiotowi ważnemu w przypadku wystąpienia incydentu poważnego lub innego naruszenia przepisów ustawy przez ten podmiot, w drodze decyzji, przeprowadzenie zewnętrznego audytu bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego w procesie świadczenia usługi, wraz z określeniem terminu przekazania kopii raportu z przeprowadzonego audytu i wskazaniem rodzaju podmiotów uprawnionych do przeprowadzenia audytu. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa może również określić zakres audytu, o którym mowa w zdaniu pierwszym. 1c. Decyzja, o której mowa w ust. 1b, podlega natychmiastowemu wykonaniu.”, c) w ust. 2 w pkt 3 wyrazy „sektorowy zespół cyberbezpieczeństwa” zastępuje się wyrazami „CSIRT sektorowy”, d) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu: „2a. Audyt nie może być przeprowadzony przez osobę realizującą w podmiocie audytowanym zadania, o których mowa w art. 8 oraz art. 9–13, lub która realizowała te zadania w podmiocie audytowanym w przeciągu roku przed dniem rozpoczęcia audytu.”, e) w ust. 3 uchyla się pkt 3, f) w ust. 5 wyrazy „operatorowi usługi kluczowej” zastępuje się wyrazami „podmiotowi kluczowemu lub podmiotowi ważnemu”, g) uchyla się ust. 6, h) w ust. 7: – wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie: „Podmiot kluczowy lub podmiot ważny przekazuje kopię raportu z przeprowadzonego audytu na wniosek:”, – uchyla się pkt 1, – w pkt 2 wyrazy „operator usługi kluczowej” zastępuje się wyrazami „podmiot kluczowy lub podmiot ważny”;
Co zmieniła nowelizacja ustawy o zarządzaniu kryzysowym (dyrektywa CER) — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 815
1) w art. 15 w ust. 7 w pkt 2 wyrazy „właścicielem, posiadaczem samoistnym albo posiadaczem zależnym obiektów, instalacji, urządzeń lub usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej, wymienionych w wykazie, o którym mowa w art. 5b ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym” zastępuje się wyrazami „operatorem infrastruktury krytycznej, o którym mowa w art. 3 pkt 3a ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym (Dz. U. z 2026 r. poz. 574 i 815)”;
1. Operator usługi kluczowej ma obowiązek zapewnić przeprowadzenie, co najmniej raz na 2 lata, audytu bezpieczeństwa systemu informacyjnego wykorzystywanego do świadczenia usługi kluczowej, zwanego dalej „audytem”.
2. Audyt może być przeprowadzony przez:
1) jednostkę oceniającą zgodność, akredytowaną zgodnie z przepisami ustawy z dnia 13 kwietnia 2016 r. o systemach oceny zgodności i nadzoru rynku (Dz. U. z 2025 r. poz. 568), w zakresie właściwym do podejmowanych ocen bezpieczeństwa systemów informacyjnych;
2) co najmniej dwóch audytorów posiadających:
a) certyfikaty określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 8 lub
b) co najmniej trzyletnią praktykę w zakresie audytu bezpieczeństwa systemów informacyjnych, lub
c) co najmniej dwuletnią praktykę w zakresie audytu bezpieczeństwa systemów informacyjnych i legitymujących się dyplomem ukończenia studiów podyplomowych w zakresie audytu bezpieczeństwa systemów informacyjnych, wydanym przez jednostkę organizacyjną, która w dniu wydania dyplomu była uprawniona, zgodnie z odrębnymi przepisami, do nadawania stopnia naukowego doktora nauk ekonomicznych, technicznych lub prawnych;
3) sektorowy zespół cyberbezpieczeństwa, ustanowiony w ramach sektora lub podsektora wymienionego w załączniku nr 1 do ustawy, jeżeli audytorzy spełniają warunki, o których mowa w pkt 2.
3. Za praktykę w zakresie audytu bezpieczeństwa systemów informacyjnych, o której mowa w ust. 2 pkt 2 lit. b i c, uważa się udokumentowane wykonanie w ciągu ostatnich 3 lat przed dniem rozpoczęcia audytu 3 audytów w zakresie bezpieczeństwa systemów informacyjnych lub ciągłości działania albo wykonywanie audytów bezpieczeństwa systemów informacyjnych lub ciągłości działania w wymiarze czasu pracy nie mniejszym niż 1/2 etatu, związanych z:
1) przeprowadzaniem audytu wewnętrznego pod nadzorem audytora wewnętrznego;
2) przeprowadzaniem audytu zewnętrznego pod nadzorem audytora wiodącego;
3) przeprowadzaniem audytu wewnętrznego w zakresie bezpieczeństwa informacji, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 18 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne;
4) wykonywaniem czynności kontrolnych, o których mowa w ustawie z dnia 15 lipca 2011 r. o kontroli w administracji rządowej (Dz. U. z 2020 r. poz. 224 oraz z 2025 r. poz. 1158);
5) wykonywaniem czynności kontrolnych, o których mowa w ustawie z dnia 23 grudnia 1994 r. o Najwyższej Izbie Kontroli (Dz. U. z 2022 r. poz. 623).
4. Audytor jest obowiązany do zachowania w tajemnicy informacji uzyskanych w związku z przeprowadzanym audytem, z zachowaniem przepisów o ochronie informacji niejawnych i innych informacji prawnie chronionych.
5. Na podstawie zebranych dokumentów i dowodów audytor sporządza pisemne sprawozdanie z przeprowadzonego audytu i przekazuje je operatorowi usługi kluczowej wraz z dokumentacją z przeprowadzonego audytu.
6. Operator usługi kluczowej, u którego w danym roku w stosunku do systemu informacyjnego wykorzystywanego do świadczenia usługi kluczowej został przeprowadzony przez osoby spełniające warunki określone w ust. 2 pkt 2 audyt wewnętrzny w zakresie bezpieczeństwa informacji, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 18 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne, nie ma obowiązku przeprowadzania audytu przez 2 lata.
7. Operator usługi kluczowej przekazuje kopię sprawozdania z przeprowadzonego audytu na uzasadniony wniosek:
1) organu właściwego do spraw cyberbezpieczeństwa;
2) dyrektora Rządowego Centrum Bezpieczeństwa – w przypadku gdy operator usługi kluczowej jest jednocześnie właścicielem, posiadaczem samoistnym albo posiadaczem zależnym obiektów, instalacji, urządzeń lub usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej, wymienionych w wykazie, o którym mowa w art. 5b ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym;
3) Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
8. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, wykaz certyfikatów uprawniających do przeprowadzenia audytu, uwzględniając zakres wiedzy specjalistycznej wymaganej od osób legitymujących się poszczególnymi certyfikatami.
Art. 16. nowe brzmienie
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
24) art. 16 otrzymuje brzmienie: „Art. 16. Podmiot: 1) kluczowy lub ważny realizuje obowiązki, o których mowa w niniejszym rozdziale, w terminie 12 miesięcy, 2) kluczowy zapewnia przeprowadzenie audytu po raz pierwszy w terminie 24 miesięcy – od dnia spełnienia przesłanek uznania za podmiot kluczowy lub podmiot ważny.”;
Operator usługi kluczowej realizuje obowiązki określone w:
1) art. 8 pkt 1 i 4, art. 9, art. 11 ust. 1–3, art. 12 i art. 14 ust. 1 – w terminie 3 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o uznaniu za operatora usługi kluczowej;
2) art. 8 pkt 2, 3, 5 i 6 oraz art. 10 ust. 1–3 – w terminie 6 miesięcy od dnia doręczenia decyzji o uznaniu za operatora usługi kluczowej;
3) art. 15 ust. 1 – w terminie roku od dnia doręczenia decyzji o uznaniu za operatora usługi kluczowej.
Art. 16a. uchylony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
25) uchyla się art. 16a;
4) Operatorzy usług kluczowych działający w sektorze bankowym i infrastruktury rynków finansowych w zakresie, w jakim mają obowiązek stosować rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2022/2554 z dnia 14 grudnia 2022 r. w sprawie operacyjnej odporności cyfrowej sektora finansowego i zmieniające rozporządzenia (WE) nr 1060/2009, (UE) nr 648/2012, (UE) nr 600/2014, (UE) nr 909/2014 oraz (UE) 2016/1011 (Dz. Urz. UE L 333 z 27.12.2022, str. 1, z późn. zm.5)), nie stosują przepisów art. 8, art. 9 ust. 1 pkt 2, art. 10–12 i art. 15.
Rozdział 4 Obowiązki dostawców usług cyfrowych
Rozdział 4. Obowiązki dostawców usług cyfrowych
Art. 17. uchylony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
27) uchyla się rozdziały 4 i 5;
1. Dostawcą usługi cyfrowej jest osoba prawna albo jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej mająca siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo przedstawiciela mającego jednostkę organizacyjną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, świadcząca usługę cyfrową, z wyjątkiem mikroprzedsiębiorców i małych przedsiębiorców, o których mowa w art. 7 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców (Dz. U. z 2025 r. poz. 1480, 1795 i 1826). Rodzaje usług cyfrowych określa załącznik nr 2 do ustawy.
2. Dostawca usługi cyfrowej podejmuje właściwe i proporcjonalne środki techniczne i organizacyjne określone w rozporządzeniu wykonawczym 2018/151 w celu zarządzania ryzykiem, na jakie narażone są systemy informacyjne wykorzystywane do świadczenia usługi cyfrowej. Środki te zapewniają cyberbezpieczeństwo odpowiednie do istniejącego ryzyka oraz uwzględniają:
1) bezpieczeństwo systemów informacyjnych i obiektów;
2) postępowanie w przypadku obsługi incydentu;
3) zarządzanie ciągłością działania dostawcy w celu świadczenia usługi cyfrowej;
4) monitorowanie, audyt i testowanie;
5) najnowszy stan wiedzy, w tym zgodność z normami międzynarodowymi, o których mowa w rozporządzeniu wykonawczym 2018/151.
3. Dostawca usługi cyfrowej podejmuje środki zapobiegające i minimalizujące wpływ incydentów na usługę cyfrową w celu zapewnienia ciągłości świadczenia tej usługi.
4. Dostawca usługi cyfrowej, który nie posiada jednostki organizacyjnej w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej, ale oferuje usługi cyfrowe w Rzeczypospolitej Polskiej, wyznacza przedstawiciela posiadającego jednostkę organizacyjną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, o ile nie wyznaczył przedstawiciela posiadającego jednostkę organizacyjną w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej.
5. Przedstawicielem może być osoba fizyczna, osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, ustanowiona w Rzeczypospolitej Polskiej lub w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, wyznaczona do występowania w imieniu dostawcy usługi cyfrowej, który nie posiada jednostki organizacyjnej w Unii Europejskiej, do którego organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa, CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV może się zwrócić w związku z obowiązkami dostawcy usługi cyfrowej wynikającymi z ustawy.
Art. 18. uchylony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
27) uchyla się rozdziały 4 i 5;
1. Dostawca usługi cyfrowej:
1) przeprowadza czynności umożliwiające wykrywanie, rejestrowanie, analizowanie oraz klasyfikowanie incydentów;
2) zapewnia w niezbędnym zakresie dostęp do informacji dla właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV o incydentach zakwalifikowanych jako krytyczne przez właściwy CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV;
4) Dodany przez art. 16 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2025 r. o zmianie niektórych ustaw w związku z zapewnieniem operacyjnej odporności cyfrowej sektora finansowego oraz emitowaniem europejskich zielonych obligacji (Dz. U. poz. 1069), która weszła w życie z dniem 7 sierpnia 2025 r.
5) Zmiana wymienionego rozporządzenia została ogłoszona w Dz. Urz. UE L 2024/90177 z 12.03.2024.
3) klasyfikuje incydent jako istotny;
4) zgłasza incydent istotny niezwłocznie, nie później niż w ciągu 24 godzin od momentu wykrycia, do właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV;
5) zapewnia obsługę incydentu istotnego i incydentu krytycznego we współpracy z właściwym CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV, przekazując niezbędne dane, w tym dane osobowe;
6) usuwa podatności, o których mowa w art. 32 ust. 2;
7) przekazuje operatorowi usługi kluczowej, który świadczy usługę kluczową za pośrednictwem tego dostawcy usługi cyfrowej, informacje dotyczące incydentu mającego wpływ na ciągłość świadczenia usługi kluczowej tego operatora.
2. Dostawca usługi cyfrowej w celu sklasyfikowania incydentu jako istotnego uwzględnia w szczególności:
1) liczbę użytkowników, których dotyczy incydent, w szczególności użytkowników zależnych od usługi na potrzeby świadczenia ich własnych usług;
2) czas trwania incydentu;
3) zasięg geograficzny obszaru, którego dotyczy incydent;
4) zakres zakłócenia funkcjonowania usługi;
5) zakres wpływu incydentu na działalność gospodarczą i społeczną.
3. Dostawca usługi cyfrowej, klasyfikując incydent jako istotny, ocenia istotność wpływu incydentu na świadczenie usługi cyfrowej na podstawie parametrów, o których mowa w ust. 2, oraz progów określonych w rozporządzeniu wykonawczym 2018/151.
4. Dostawca usługi cyfrowej nie ma obowiązku dokonania zgłoszenia, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, gdy nie posiada informacji pozwalających na ocenę istotności wpływu incydentu na świadczenie usługi cyfrowej.
5. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4, przekazywane jest w postaci elektronicznej, a w przypadku braku możliwości przekazania go w postaci elektronicznej – przy użyciu innych dostępnych środków komunikacji.
Art. 19. uchylony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
27) uchyla się rozdziały 4 i 5;
1. Zgłoszenie, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 4, zawiera:
1) dane podmiotu zgłaszającego, w tym firmę przedsiębiorcy, numer we właściwym rejestrze, siedzibę i adres;
2) imię i nazwisko, numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej osoby składającej zgłoszenie;
3) imię i nazwisko, numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej osoby uprawnionej do składania wyjaśnień dotyczących zgłaszanych informacji;
4) opis wpływu incydentu istotnego na świadczenie usługi cyfrowej, w tym:
a) liczbę użytkowników, na których incydent istotny miał wpływ,
b) moment wystąpienia i wykrycia incydentu istotnego oraz czas jego trwania, c) zasięg geograficzny obszaru, którego dotyczy incydent istotny, d) zakres zakłócenia funkcjonowania usługi cyfrowej, e) zakres wpływu incydentu istotnego na działalność gospodarczą i społeczną; 5) informacje umożliwiające właściwemu CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV określenie, czy incydent istotny dotyczy dwóch lub większej liczby państw członkowskich Unii Europejskiej; 6) informacje o przyczynie i źródle incydentu istotnego; 7) informacje o podjętych działaniach zapobiegawczych; 8) informacje o podjętych działaniach naprawczych; 9) inne istotne informacje. 2. Dostawca usługi cyfrowej przekazuje informacje znane mu w chwili dokonywania zgłoszenia, które uzupełnia w trakcie obsługi incydentu istotnego. 3. Dostawca usługi cyfrowej przekazuje, w niezbędnym zakresie, w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 4, informacje stanowiące tajemnice prawnie chronione, w tym stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa, gdy jest to konieczne do realizacji zadań właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV.
4. Właściwy CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV może zwrócić się do dostawcy usługi cyfrowej o uzupełnienie zgłoszenia o informacje, w tym informacje stanowiące tajemnice prawnie chronione, w zakresie niezbędnym do realizacji zadań, o których mowa w ustawie.
5. W zgłoszeniu dostawcy usług cyfrowych oznaczają informacje stanowiące tajemnice prawnie chronione, w tym stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa.
Art. 20. uchylony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
27) uchyla się rozdziały 4 i 5;
Dostawca usługi cyfrowej może przekazywać do właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV informacje, o których mowa w art. 13 ust. 1. Informacje te przekazywane są w postaci elektronicznej, a w przypadku braku możliwości przekazania ich w postaci elektronicznej – przy użyciu innych dostępnych środków komunikacji.
Rozdział 5 Obowiązki podmiotów publicznych
Rozdział 5. Obowiązki podmiotów publicznych
Art. 21. uchylony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
27) uchyla się rozdziały 4 i 5;
1. Podmiot publiczny, o którym mowa w art. 4 pkt 7–15, realizujący zadanie publiczne zależne od systemu informacyjnego jest obowiązany do wyznaczenia osoby odpowiedzialnej za utrzymywanie kontaktów z podmiotami krajowego systemu cyberbezpieczeństwa.
2. Organ administracji publicznej może wyznaczyć jedną osobę odpowiedzialną za utrzymywanie kontaktów z podmiotami krajowego systemu cyberbezpieczeństwa w zakresie zadań publicznych zależnych od systemów informacyjnych, realizowanych przez jednostki jemu podległe lub przez niego nadzorowane.
3. Jednostka samorządu terytorialnego może wyznaczyć jedną osobę odpowiedzialną za utrzymywanie kontaktów z podmiotami krajowego systemu cyberbezpieczeństwa w zakresie zadań publicznych zależnych od systemów informacyjnych, realizowanych przez jej jednostki organizacyjne.
Art. 22. uchylony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
27) uchyla się rozdziały 4 i 5;
1. Podmiot publiczny, o którym mowa w art. 4 pkt 7–15, realizujący zadanie publiczne zależne od systemu informacyjnego:
1) zapewnia zarządzanie incydentem w podmiocie publicznym;
2) zgłasza incydent w podmiocie publicznym niezwłocznie, nie później niż w ciągu 24 godzin od momentu wykrycia, do właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV;
3) zapewnia obsługę incydentu w podmiocie publicznym i incydentu krytycznego we współpracy z właściwym CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV, przekazując niezbędne dane, w tym dane osobowe;
4) zapewnia osobom, na rzecz których zadanie publiczne jest realizowane, dostęp do wiedzy pozwalającej na zrozumienie zagrożeń cyberbezpieczeństwa i stosowanie skutecznych sposobów zabezpieczania się przed tymi zagrożeniami, w szczególności przez publikowanie informacji w tym zakresie na swojej stronie internetowej;
5) przekazuje do właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV dane osoby, o której mowa w art. 21, obejmujące imię i nazwisko, numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej, w terminie 14 dni od dnia jej wyznaczenia, a także informacje o zmianie tych danych w terminie 14 dni od dnia ich zmiany.
2. Zgłoszenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, przekazywane jest w postaci elektronicznej, a w przypadku braku możliwości przekazania go w postaci elektronicznej – przy użyciu innych dostępnych środków komunikacji.
Art. 23. uchylony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
27) uchyla się rozdziały 4 i 5;
1. Zgłoszenie, o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2, zawiera:
1) dane podmiotu zgłaszającego, w tym nazwę podmiotu, numer we właściwym rejestrze, siedzibę i adres;
2) imię i nazwisko, numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej osoby składającej zgłoszenie;
3) imię i nazwisko, numer telefonu oraz adres poczty elektronicznej osoby uprawnionej do składania wyjaśnień dotyczących zgłaszanych informacji;
4) opis wpływu incydentu w podmiocie publicznym na realizowane zadanie publiczne, w tym:
a) wskazanie zadania publicznego, na które incydent miał wpływ,
b) liczbę osób, na które incydent miał wpływ,
c) moment wystąpienia i wykrycia incydentu oraz czas jego trwania,
d) zasięg geograficzny obszaru, którego dotyczy incydent,
e) przyczynę zaistnienia incydentu i sposób jego przebiegu oraz skutki jego oddziaływania na systemy informacyjne podmiotu publicznego;
5) informacje o przyczynie i źródle incydentu;
6) informacje o podjętych działaniach zapobiegawczych;
7) informacje o podjętych działaniach naprawczych;
8) inne istotne informacje.
2. Podmiot publiczny, o którym mowa w art. 4 pkt 7–15, przekazuje informacje znane mu w chwili dokonywania zgłoszenia, które uzupełnia w trakcie obsługi incydentu w podmiocie publicznym.
3. Podmiot publiczny, o którym mowa w art. 4 pkt 7–15, przekazuje, w niezbędnym zakresie, w zgłoszeniu, o którym mowa w art. 22 ust. 1 pkt 2, informacje stanowiące tajemnice prawnie chronione, w tym stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa, gdy jest to konieczne do realizacji zadań właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV.
4. Właściwy CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV może zwrócić się do podmiotu publicznego, o którym mowa w art. 4 pkt 7–15, o uzupełnienie zgłoszenia o informacje, w tym informacje stanowiące tajemnice prawnie chronione, w zakresie niezbędnym do realizacji zadań, o których mowa w ustawie.
5. W zgłoszeniu podmiot publiczny, o którym mowa w art. 4 pkt 7–15, oznacza informacje stanowiące tajemnice prawnie chronione, w tym stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa.
Art. 24. uchylony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
27) uchyla się rozdziały 4 i 5;
Podmiot publiczny, o którym mowa w art. 4 pkt 7–15, realizujący zadanie publiczne zależne od systemu informacyjnego może przekazywać do właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV informacje, o których mowa w art. 13 ust. 1. Informacje te przekazywane są w postaci elektronicznej, a w przypadku braku możliwości przekazania ich w postaci elektronicznej – przy użyciu innych dostępnych środków komunikacji.
Art. 25. uchylony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
27) uchyla się rozdziały 4 i 5;
Do podmiotu publicznego, o którym mowa w art. 4 pkt 7–15, wobec którego wydana została decyzja o uznaniu za operatora usługi kluczowej, stosuje się przepisy rozdziału 3 w zakresie świadczenia usługi kluczowej, w związku z której świadczeniem został uznany za operatora usługi kluczowej.
Rozdział 6 Zadania CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV
Rozdział 6. Zadania CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV
Art. 26. zmieniony zmieniony zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
28) w art. 26: a) w ust. 1: – po wyrazie „informatyzacji” dodaje się wyrazy „ , CSIRT sektorowymi”, – wyrazy „zagrożeniom cyberbezpieczeństwa” zastępuje się wyrazem „cyberzagrożeniom”, b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: „1a. W czasie stanu wojennego lub w czasie wojny CSIRT MON, w imieniu Ministra Obrony Narodowej, koordynuje działania CSIRT NASK i CSIRT GOV.”, c) ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV na wniosek podmiotów krajowego systemu cyberbezpieczeństwa mogą zapewnić wsparcie tym podmiotom w obsłudze incydentów, w przypadku gdy: 1) incydent może wpłynąć na inne podmioty krajowego systemu cyberbezpieczeństwa; 2) podmiot obsługujący incydent nie dysponuje środkami pozwalającymi mu na jego skuteczną obsługę, a incydent powoduje przerwanie ciągłości świadczenia usługi.”, d) po ust. 2 dodaje się ust. 2a–2c w brzmieniu: „2a. Pełnomocnik może zlecić zapewnienie wsparcia w obsłudze incydentów, o których mowa w ust. 2: 1) CSIRT MON, za zgodą Ministra Obrony Narodowej lub 2) CSIRT NASK, lub 3) CSIRT GOV, za zgodą Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. 2b. Zgoda może być wyrażona w formie ustnej lub dokumentowej, w szczególności z wykorzystaniem środków komunikacji elektronicznej. Zgoda wyrażona w formie ustnej wymaga udokumentowania w ciągu 14 dni od dnia jej wydania. 2c. O zapewnieniu wsparcia w obsłudze incydentów, o którym mowa w ust. 2 lub 2a, jest informowany właściwy CSIRT sektorowy.”, e) w ust. 3: – w pkt 1 wyrazy „zagrożeń cyberbezpieczeństwa” zastępuje się wyrazem „cyberzagrożeń”, – pkt 2–4 otrzymują brzmienie: „2) szacowanie ryzyka związanego z ujawnionym cyberzagrożeniem oraz zaistniałymi incydentami, w tym zapewnianie dynamicznej analizy ryzyka; 3) przekazywanie informacji dotyczących cyberzagrożeń, podatności, incydentów i ryzyk, wczesne ostrzeganie i alarmowanie podmiotów krajowego systemu cyberbezpieczeństwa; 4) wydawanie komunikatów o zidentyfikowanych cyberzagrożeniach;”, – pkt 6 i 7 otrzymują brzmienie: „6) klasyfikowanie incydentów, w tym incydentów poważnych, jako incydenty krytyczne oraz koordynowanie obsługi incydentów krytycznych; 7) zmiana klasyfikacji incydentów;”, – w pkt 10: – – wyrazy „sektorowymi zespołami cyberbezpieczeństwa” zastępuje się wyrazami „CSIRT sektorowymi”, – – wyrazy „zagrożeniom cyberbezpieczeństwa” zastępuje się wyrazem „cyberzagrożeniom”, – pkt 11 i 12 otrzymują brzmienie: „11) przekazywanie do innych państw, w tym państw członkowskich Unii Europejskiej, i przyjmowanie z tych państw informacji o incydentach poważnych dotyczących dwóch lub większej liczby państw, a także przekazywanie do Pojedynczego Punktu Kontaktowego zgłoszenia incydentu poważnego dotyczącego dwóch lub większej liczby państw członkowskich Unii Europejskiej; 12) przekazywanie, w terminie 14 dni od zakończenia danego kwartału, do Pojedynczego Punktu Kontaktowego zestawienia zgłoszonych w poprzednich 3 miesiącach: a) poważnych incydentów, b) incydentów, c) cyberzagrożeń, d) potencjalnych zdarzeń dla cyberbezpieczeństwa;”, – w pkt 14 w lit. b i c wyrazy „zagrożeń cyberbezpieczeństwa” zastępuje się wyrazem „cyberzagrożeń”, – uchyla się pkt 15, – pkt 16 otrzymuje brzmienie: „16) udział w Sieci CSIRT składającej się z przedstawicieli CSIRT państw członkowskich Unii Europejskiej, CSIRT właściwego dla instytucji Unii Europejskiej oraz Komisji Europejskiej;”, – dodaje się pkt 17–23 w brzmieniu: „17) w odpowiednich przypadkach gromadzenie i zabezpieczanie danych na potrzeby postępowań karnych; 18) współpraca z sektorowymi i międzysektorowymi społecznościami podmiotów kluczowych lub podmiotów ważnych oraz wymiana informacji dotyczących cyberbezpieczeństwa, jeżeli wymiana informacji zapewnia zwiększenie poziomu cyberbezpieczeństwa lub służy przeciwdziałaniu incydentom; 19) współpraca z krajowymi zespołami reagowania na incydenty bezpieczeństwa komputerowego z państw trzecich; 20) udział we wdrażaniu bezpiecznych narzędzi wymiany informacji z podmiotami kluczowymi i podmiotami ważnymi oraz innymi podmiotami; 21) prowadzenie działań na rzecz podnoszenia poziomu bezpieczeństwa systemów informacyjnych podmiotów krajowego systemu cyberbezpieczeństwa przez: a) wykonywanie oceny bezpieczeństwa, b) identyfikowanie podatności systemów dostępnych w otwartych sieciach teleinformatycznych, a także powiadamianie właścicieli tych systemów o wykrytych podatnościach oraz cyberzagrożeniach; 22) promowanie, przyjmowanie i stosowanie wspólnych lub znormalizowanych praktyk, systemów klasyfikacji i systematyki związanych z: a) procedurami obsługi incydentu, b) zarządzaniem kryzysowym w obszarze cyberbezpieczeństwa, c) ujawnianiem podatności; 23) przekazywanie Pełnomocnikowi sprawozdania z wykonywania swoich zadań ustawowych zawierającego w szczególności informacje o zgłoszonych do CSIRT incydentach krytycznych, incydentach poważnych, incydentach, cyberzagrożeniach oraz potencjalnych zdarzeniach dla cyberbezpieczeństwa.”, f) po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu: „3a. Przy realizacji zadania, o którym mowa w ust. 3 pkt 19, CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV mogą wymieniać informacje, w tym dane osobowe w celu informowania o potencjalnych cyberzagrożeniach oraz zastosowanych sposobach ich zwalczania, w celu przeciwdziałania cyberzagrożeniom o charakterze transgranicznym. Informacje, w tym dane osobowe, o których mowa w zdaniu pierwszym, przekazuje się w postaci elektronicznej.”, g) w ust. 4 wyrazy „sektorowymi zespołami cyberbezpieczeństwa” zastępuje się wyrazami „CSIRT sektorowymi”, h) w ust. 5 w pkt 2 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 3 w brzmieniu: „3) Ministra Obrony Narodowej.”, i) w ust. 6: – w pkt 1: – – lit. a otrzymuje brzmienie: „a) jednostki sektora finansów publicznych, o których mowa w art. 9 pkt 2a–6 i 10–13 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, z wyjątkiem podmiotów, o których mowa w ust. 5,”, – – po lit. a dodaje się lit. aa w brzmieniu: „aa) urzędy obsługujące jednostki sektora finansów publicznych, o których mowa w art. 9 pkt 2 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych,”, – – lit. b i c otrzymują brzmienie: „b) jednostki podległe organom administracji rządowej lub przez nie nadzorowane, z wyjątkiem podmiotów, o których mowa w ust. 5, oraz jednostek, o których mowa w ust. 7 pkt 2, c) instytuty badawcze, z wyjątkiem podmiotów, o których mowa w ust. 5,”, – – po lit. c dodaje się lit. ca–cc w brzmieniu: „ca) międzynarodowe instytuty badawcze, z wyjątkiem podmiotów, o których mowa w ust. 5 pkt 2, cb) Centrum Łukasiewicz, cc) instytuty działające w ramach Sieci Badawczej Łukasiewicz, z wyjątkiem podmiotów, o których mowa w ust. 5 pkt 2,”, – – uchyla się lit. e, – – uchyla się lit. i, – – lit. j otrzymuje brzmienie: „j) podmioty kluczowe lub podmioty ważne, z wyjątkiem wymienionych w ust. 5 i 7,”, – w pkt 2 wyrazy „zagrożeniach cyberbezpieczeństwa” zastępuje się wyrazem „cyberzagrożeniach”, j) w ust. 7: – pkt 1 otrzymuje brzmienie: „1) jednostki sektora finansów publicznych, o których mowa w art. 9 pkt 1, 8 i 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, i urzędy je obsługujące, z wyjątkiem wymienionych w ust. 5 i 6;”, – po pkt 4 dodaje się pkt 4a–4e w brzmieniu: „4a) Polską Agencję Żeglugi Powietrznej; 4b) Polską Agencję Prasową; 4c) Państwowe Gospodarstwo Wodne Wody Polskie; 4d) Polski Fundusz Rozwoju i inne instytucje rozwoju, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 3–6 ustawy z dnia 4 lipca 2019 r. o systemie instytucji rozwoju (Dz. U. z 2026 r. poz. 9); 4e) Urząd Komisji Nadzoru Finansowego;”, k) po ust. 8 dodaje się ust. 8a w brzmieniu: „8a. Minister właściwy do spraw informatyzacji może udzielić CSIRT NASK dotacji celowej na zakup, utrzymanie i rozbudowę infrastruktury teleinformatycznej niezbędnej do wykonywania zadań CSIRT NASK.”, l) dodaje się ust. 12–16 w brzmieniu: „12. CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV mogą uczestniczyć w procesie wzajemnej oceny, o którym mowa w art. 40a. 13. Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio do zadań realizowanych przez CSIRT NASK lub CSIRT GOV w sektorze bankowości i infrastruktury rynków finansowych, w szczególności w zakresie poważnych incydentów związanych z ICT zgłaszanych przez podmioty kluczowe lub podmioty ważne z tego sektora. 14. CSIRT NASK lub CSIRT GOV może również realizować swoje zadania w odniesieniu do podmiotów finansowych niebędących podmiotami kluczowymi lub podmiotami ważnymi, gdy nie stanowi to dla tego zespołu nieproporcjonalnego czy nadmiernego obciążenia, z uwzględnieniem priorytetowego traktowania poważnych incydentów związanych z ICT zgłaszanych przez podmioty finansowe będące podmiotami kluczowymi lub podmiotami ważnymi, oraz z uwzględnieniem odpowiedniego stosowania przepisów ust. 2 i 3 do realizacji zadań przez CSIRT NASK lub CSIRT GOV. 15. CSIRT NASK lub CSIRT GOV współpracują i wymieniają informacje z właściwym organem w rozumieniu rozporządzenia 2022/2554, gdy jest to niezbędne dla realizacji zadań CSIRT NASK lub CSIRT GOV bądź realizacji zadań tego właściwego organu. 16. CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV informują organ właściwy do spraw podmiotów krytycznych o poważnych incydentach, cyberzagrożeniach i potencjalnych zdarzeniach dla cyberbezpieczeństwa zgłoszonych przez podmiot krytyczny.”;
Co zmieniła nowelizacja ustawy o zarządzaniu kryzysowym (dyrektywa CER) — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 815
2) w art. 26: a) w ust. 3 w pkt 13 wyrazy „części Raportu o zagrożeniach bezpieczeństwa narodowego, o którym mowa w art. 5a ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym, dotyczącej cyberbezpieczeństwa” zastępuje się wyrazami „propozycji do ujęcia w projekcie Krajowej Oceny Ryzyka, o której mowa w art. 6e ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym, dotyczących cyberbezpieczeństwa”, b) w ust. 5 w pkt 1 skreśla się wyrazy „ , w tym podmioty, których systemy teleinformatyczne lub sieci teleinformatyczne objęte są jednolitym wykazem obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej, o którym mowa w art. 5b ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym”, c) w ust. 7 w pkt 5 i 6 wyrazy „jednolitym wykazem obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej, o którym mowa w art. 5b ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym” zastępuje się wyrazami „wykazem, o którym mowa w art. 6r ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym”;
Co zmieniła ustawa o systemach sztucznej inteligencji — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 1003
w art. 26 w ust. 3 w pkt 23 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 24 w brzmieniu: „24) współpraca z Komisją Rozwoju i Bezpieczeństwa Sztucznej Inteligencji.”. Rozdział 10 Przepisy dostosowujące i przepis końcowy
1. CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV współpracują ze sobą, z organami właściwymi do spraw cyberbezpieczeństwa, ministrem właściwym do spraw informatyzacji oraz Pełnomocnikiem, zapewniając spójny i kompletny system zarządzania ryzykiem na poziomie krajowym, realizując zadania na rzecz przeciwdziałania zagrożeniom cyberbezpieczeństwa o charakterze ponadsektorowym i transgranicznym, a także zapewniając koordynację obsługi zgłoszonych incydentów.
2. CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV w uzasadnionych przypadkach na wniosek operatorów usług kluczowych, dostawców usług cyfrowych, podmiotów publicznych, o których mowa w art. 4 pkt 7–15, sektorowych zespołów cyberbezpieczeństwa lub właścicieli, posiadaczy samoistnych albo posiadaczy zależnych obiektów, instalacji, urządzeń lub usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej, wymienionych w wykazie, o którym mowa w art. 5b ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym, mogą zapewnić wsparcie w obsłudze incydentów.
3. Do zadań CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV, zgodnie z właściwością wskazaną w ust. 5–7, należy:
1) monitorowanie zagrożeń cyberbezpieczeństwa i incydentów na poziomie krajowym;
2) szacowanie ryzyka związanego z ujawnionym zagrożeniem cyberbezpieczeństwa oraz zaistniałymi incydentami, w tym prowadzenie dynamicznej analizy ryzyka;
3) przekazywanie informacji dotyczących incydentów i ryzyk podmiotom krajowego systemu cyberbezpieczeństwa;
4) wydawanie komunikatów o zidentyfikowanych zagrożeniach cyberbezpieczeństwa;
5) reagowanie na zgłoszone incydenty;
6) klasyfikowanie incydentów, w tym incydentów poważnych oraz incydentów istotnych, jako incydenty krytyczne oraz koordynowanie obsługi incydentów krytycznych;
7) zmiana klasyfikacji incydentów poważnych i incydentów istotnych;
8) przekazywanie do właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV informacji technicznych dotyczących incydentu, którego koordynacja obsługi wymaga współpracy CSIRT;
9) przeprowadzanie w uzasadnionych przypadkach badania urządzenia informatycznego lub oprogramowania w celu identyfikacji podatności, której wykorzystanie może zagrozić w szczególności integralności, poufności, rozliczalności, autentyczności lub dostępności przetwarzanych danych, które może mieć wpływ na bezpieczeństwo publiczne lub istotny interes bezpieczeństwa państwa, oraz składanie wniosków w sprawie rekomendacji dla podmiotów krajowego systemu cyberbezpieczeństwa dotyczących stosowania urządzeń informatycznych lub oprogramowania, w szczególności w zakresie wpływu na bezpieczeństwo publiczne lub istotny interes bezpieczeństwa państwa, zwanych dalej „rekomendacjami dotyczącymi stosowania urządzeń informatycznych lub oprogramowania”;
10) współpraca z sektorowymi zespołami cyberbezpieczeństwa w zakresie koordynowania obsługi incydentów poważnych, w tym dotyczących dwóch lub większej liczby państw członkowskich Unii Europejskiej, i incydentów krytycznych oraz w zakresie wymiany informacji pozwalających przeciwdziałać zagrożeniom cyberbezpieczeństwa;
11) przekazywanie do innych państw, w tym państw członkowskich Unii Europejskiej, i przyjmowanie z tych państw informacji o incydentach poważnych i incydentach istotnych dotyczących dwóch lub większej liczby państw członkowskich, a także przekazywanie do Pojedynczego Punktu Kontaktowego zgłoszenia incydentu poważnego i istotnego dotyczącego dwóch lub większej liczby państw członkowskich Unii Europejskiej;
12) przekazywanie, w terminie do dnia 30 maja każdego roku, do Pojedynczego Punktu Kontaktowego zestawienia zgłoszonych w poprzednim roku kalendarzowym przez operatorów usług kluczowych incydentów poważnych mających wpływ na ciągłość świadczenia przez nich usług kluczowych w Rzeczypospolitej Polskiej oraz ciągłość świadczenia przez nich usług kluczowych w państwach członkowskich Unii Europejskiej, a także zestawienia zgłoszonych w poprzednim roku kalendarzowym przez dostawców usług cyfrowych incydentów istotnych, w tym dotyczących dwóch lub większej liczby państw członkowskich Unii Europejskiej;
13) wspólne opracowywanie i przekazywanie ministrowi właściwemu do spraw informatyzacji części Raportu o zagrożeniach bezpieczeństwa narodowego, o którym mowa w art. 5a ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym, dotyczącej cyberbezpieczeństwa;
14) zapewnienie zaplecza analitycznego oraz badawczo-rozwojowego, które w szczególności:
a) prowadzi zaawansowane analizy złośliwego oprogramowania oraz analizy podatności,
b) monitoruje wskaźniki zagrożeń cyberbezpieczeństwa,
c) rozwija narzędzia i metody do wykrywania i zwalczania zagrożeń cyberbezpieczeństwa,
d) prowadzi analizy i opracowuje standardy, rekomendacje i dobre praktyki w zakresie cyberbezpieczeństwa,
e) wspiera podmioty krajowego systemu cyberbezpieczeństwa w budowaniu potencjału i zdolności w obszarze cyberbezpieczeństwa,
f) prowadzi działania z zakresu budowania świadomości w obszarze cyberbezpieczeństwa,
g) współpracuje w zakresie rozwiązań edukacyjnych w obszarze cyberbezpieczeństwa;
15) zapewnienie możliwości dokonywania zgłoszeń i przekazywania informacji, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4, art. 13 ust. 1, art. 18 ust. 1 pkt 4, art. 20, art. 22 ust. 1 pkt 2, art. 24 i art. 30 ust. 1, oraz udostępnienie i obsługa środków komunikacji pozwalających na dokonywanie tych zgłoszeń;
16) udział w Sieci CSIRT składającej się z przedstawicieli CSIRT państw członkowskich Unii Europejskiej, CSIRT właściwego dla instytucji Unii Europejskiej, Komisji Europejskiej oraz Agencji Unii Europejskiej do spraw Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA).
4. CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV wspólnie opracowują główne elementy procedur postępowania w przypadku incydentu, którego koordynacja obsługi wymaga współpracy CSIRT, oraz określą we współpracy z sektorowymi zespołami cyberbezpieczeństwa sposób współdziałania z tymi zespołami, w tym sposób koordynacji obsługi incydentu.
5. Do zadań CSIRT MON należy koordynacja obsługi incydentów zgłaszanych przez:
1) podmioty podległe Ministrowi Obrony Narodowej lub przez niego nadzorowane, w tym podmioty, których systemy teleinformatyczne lub sieci teleinformatyczne objęte są jednolitym wykazem obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej, o którym mowa w art. 5b ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym;
2) przedsiębiorcy realizujący zadania na rzecz Sił Zbrojnych, o których mowa w art. 648 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. z 2025 r. poz. 825, 1014 i 1080).
6. Do zadań CSIRT NASK należy:
1) koordynacja obsługi incydentów zgłaszanych przez:
a) jednostki sektora finansów publicznych, o których mowa w art. 9 pkt 2–6, 11 i 12 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych,
b) jednostki podległe organom administracji rządowej lub przez nie nadzorowane, z wyjątkiem jednostek, o których mowa w ust. 7 pkt 2,
c) instytuty badawcze,
d) Urząd Dozoru Technicznego,
e) Polską Agencję Żeglugi Powietrznej,
f) Polskie Centrum Akredytacji,
g) Narodowy Fundusz Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej oraz wojewódzkie fundusze ochrony środowiska i gospodarki wodnej,
h) spółki prawa handlowego wykonujące zadania o charakterze użyteczności publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1996 r. o gospodarce komunalnej,
i) dostawców usług cyfrowych, z wyjątkiem wymienionych w ust. 7 pkt 5,
j) operatorów usług kluczowych, z wyjątkiem wymienionych w ust. 5 i 7,
k) inne podmioty niż wymienione w lit. a–j oraz ust. 5 i 7,
l) osoby fizyczne;
2) tworzenie i udostępnianie narzędzi dobrowolnej współpracy i wymiany informacji o zagrożeniach cyberbezpieczeństwa i incydentach;
3) zapewnienie obsługi linii telefonicznej lub serwisu internetowego prowadzących działalność w zakresie zgłaszania i analizy przypadków dystrybucji, rozpowszechniania lub przesyłania pornografii dziecięcej za pośrednictwem technologii informacyjno-komunikacyjnych, o których mowa w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie zwalczania niegodziwego traktowania w celach seksualnych i wykorzystywania seksualnego dzieci oraz pornografii dziecięcej, zastępującej decyzję ramową Rady 2004/68/WSiSW (Dz. Urz. UE L 335 z 17.12.2011, str. 1);
4) monitorowanie występowania smishingu oraz tworzenie wzorca wiadomości wyczerpującej znamiona smishingu, o którym mowa w art. 4 ustawy z dnia 28 lipca 2023 r. o zwalczaniu nadużyć w komunikacji elektronicznej (Dz. U. z 2024 r. poz. 1803);
5) prowadzenie i udostępnianie na swojej stronie internetowej wykazu nazw oraz ich skrótów zastrzeżonych dla podmiotów publicznych jako nadpis wiadomości pochodzącej od podmiotu publicznego oraz wariantów tych nazw i skrótów, mogących wprowadzać odbiorcę w błąd co do pochodzenia wiadomości od podmiotu publicznego, o którym mowa w art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 28 lipca 2023 r. o zwalczaniu nadużyć w komunikacji elektronicznej.
7. Do zadań CSIRT GOV należy koordynacja obsługi incydentów zgłaszanych przez:
1) jednostki sektora finansów publicznych, o których mowa w art. 9 pkt 1, 8 i 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, z wyjątkiem wymienionych w ust. 5 i 6;
2) jednostki podległe Prezesowi Rady Ministrów lub przez niego nadzorowane;
3) Narodowy Bank Polski;
4) Bank Gospodarstwa Krajowego; 5) inne niż wymienione w pkt 1–4 oraz ust. 5 podmioty, których systemy teleinformatyczne lub sieci teleinformatyczne objęte są jednolitym wykazem obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej, o którym mowa w art. 5b ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym; 6) podmioty, o których mowa w ust. 6, jeżeli incydent dotyczy systemów teleinformatycznych lub sieci teleinformatycznych objętych jednolitym wykazem obiektów, instalacji, urządzeń i usług wchodzących w skład infrastruktury krytycznej, o którym mowa w art. 5b ust. 7 pkt 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym.
8. CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV, który otrzymał zgłoszenie incydentu, a nie jest właściwy do koordynacji jego obsługi, przekazuje niezwłocznie to zgłoszenie do właściwego CSIRT wraz z otrzymanymi informacjami.
9. Działalność CSIRT NASK jest finansowana w formie dotacji podmiotowej z części budżetu państwa, której dysponentem jest minister właściwy do spraw informatyzacji.
10. CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV mogą, w drodze porozumienia, powierzyć sobie wzajemnie wykonywanie zadań w stosunku do niektórych rodzajów podmiotów, o których mowa w ust. 5–7. O zawarciu porozumienia CSIRT, który powierzył wykonywanie zadań, informuje podmioty, w stosunku do których nastąpiła zmiana CSIRT.
11. Komunikat o zawarciu porozumienia, o którym mowa w ust. 10, ogłasza się w dzienniku urzędowym odpowiednio Ministra Obrony Narodowej, Ministra Cyfryzacji lub Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego. W komunikacie wskazuje się informacje o:
1) adresie strony internetowej, na której zostanie zamieszczona treść porozumienia wraz ze stanowiącymi jego integralną treść załącznikami;
2) terminie, od którego porozumienie będzie obowiązywało.
Art. 27.
1. CSIRT GOV jest właściwy w zakresie incydentów związanych ze zdarzeniami o charakterze terrorystycznym, o których mowa w art. 2 pkt 7 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych (Dz. U. z 2025 r. poz. 194).
2. CSIRT MON jest właściwy w zakresie incydentów związanych ze zdarzeniami o charakterze terrorystycznym, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2a ustawy z dnia 9 czerwca 2006 r. o Służbie Kontrwywiadu Wojskowego oraz Służbie Wywiadu Wojskowego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1405 oraz z 2025 r. poz. 179 i 1366).
3. W przypadku stwierdzenia, że incydent, którego obsługa jest koordynowana przez właściwy CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV, jest związany ze zdarzeniami, o których mowa w ust. 1 albo 2, koordynację obsługi incydentu przejmuje właściwy CSIRT MON lub CSIRT GOV.
Art. 28. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
30) w art. 28: a) w ust. 1 wyrazy „operatora usługi kluczowej” zastępuje się wyrazami „podmiot kluczowy lub podmiot ważny”, b) w ust. 2 wyrazy „operatorowi usługi kluczowej” zastępuje się wyrazami „podmiotowi kluczowemu lub podmiotowi ważnemu”;
1. Właściwy CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV informuje na podstawie zgłoszenia incydentu poważnego dokonanego przez operatora usługi kluczowej inne państwa członkowskie Unii Europejskiej, których dotyczy ten incydent, za pośrednictwem Pojedynczego Punktu Kontaktowego.
2. Właściwy CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV przekazuje, jeżeli pozwalają na to okoliczności, operatorowi usługi kluczowej zgłaszającemu incydent poważny informacje dotyczące działań podjętych po zgłoszeniu tego incydentu, które mogłyby pomóc w jego obsłudze.
3. Właściwy CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV może wystąpić z wnioskiem do Pojedynczego Punktu Kontaktowego o przekazanie zgłoszenia incydentu poważnego, o którym mowa w ust. 1, pojedynczym punktom kontaktowym w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, których dotyczy ten incydent.
Art. 29. uchylony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
31) uchyla się art. 29;
CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV informuje inne państwa członkowskie Unii Europejskiej w przypadku, gdy incydent istotny dotyczy dwóch lub większej liczby państw członkowskich Unii Europejskiej, za pośrednictwem Pojedynczego Punktu Kontaktowego.
Art. 30. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
32) w art. 30: a) w ust. 1 we wprowadzeniu do wyliczenia wyrazy „operatorzy usług kluczowych i dostawcy usług cyfrowych” zastępuje się wyrazami „podmioty kluczowe lub podmioty ważne”, b) w ust. 2 wyrazy „operatorów usług kluczowych oraz dostawców usług cyfrowych” zastępuje się wyrazami „podmiotów kluczowych lub podmiotów ważnych”;
1. Podmioty inne niż operatorzy usług kluczowych i dostawcy usług cyfrowych, w tym osoby fizyczne, mogą zgłosić incydent do CSIRT NASK. W zgłoszeniu należy podać:
1) nazwę podmiotu lub systemu informacyjnego, w którym wystąpił incydent;
2) opis incydentu;
3) inne istotne informacje.
2. Zgłoszenia incydentów od operatorów usług kluczowych oraz dostawców usług cyfrowych są traktowane priorytetowo względem zgłoszeń, o których mowa w ust. 1.
3. Zgłoszenia, o których mowa w ust. 1, mogą zostać rozpatrzone, gdy nie stanowi to nieproporcjonalnego czy nadmiernego obciążenia dla CSIRT NASK.
4. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, oznacza w zgłoszeniu informacje stanowiące tajemnice prawnie chronione, w tym stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa.
Art. 31. nowe brzmienie
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
33) art. 31 i art. 32 otrzymują brzmienie: „Art. 31. 1. CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV oraz CSIRT sektorowe określą sposób przekazywania informacji i zgłoszeń, o których mowa w art. 11 i art. 13, w przypadku braku możliwości przekazania ich za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 46 ust. 1. 2. CSIRT NASK określi sposób dokonywania zgłoszeń, o których mowa w art. 30 ust. 1. 3. Komunikat zawierający informacje o sposobie dokonywania zgłoszeń, o których mowa odpowiednio w art. 11, art. 13 i art. 30 ust. 1, CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV oraz CSIRT sektorowe publikują odpowiednio na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej Ministra Obrony Narodowej, Naukowej i Akademickiej Sieci Komputerowej – Państwowego Instytutu Badawczego, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub organu właściwego do spraw cyberbezpieczeństwa. Art. 32. 1. CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV mogą wykonywać niezbędne działania techniczne związane z analizą zagrożeń, koordynacją obsługi incydentu poważnego i incydentu krytycznego. 2. CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV mogą wystąpić do organu właściwego do spraw cyberbezpieczeństwa z wnioskiem o wezwanie podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego, aby w wyznaczonym terminie usunął podatności, które doprowadziły lub mogłyby doprowadzić do incydentu poważnego lub krytycznego. 3. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny na wniosek CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV udostępnia informacje techniczne związane z incydentem, które będą niezbędne do przeprowadzenia analizy lub koordynacji obsługi incydentu. 4. CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV lub CSIRT sektorowe na podstawie informacji, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 i 5, uzyskanych od podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego, mogą przekazywać im informacje o podatnościach i sposobie usunięcia podatności w wykorzystywanych technologiach.”;
1. CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV określa sposób dokonywania zgłoszeń i przekazywania informacji w postaci elektronicznej, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4, art. 13 ust. 1, art. 18 ust. 1 pkt 4, art. 20, art. 22 ust. 1 pkt 2, art. 24 i art. 30 ust. 1, a także określa sposób dokonywania zgłoszeń i przekazywania informacji przy użyciu innych środków komunikacji – w przypadku braku możliwości dokonania zgłoszenia albo przekazania ich w postaci elektronicznej.
2. Komunikat zawierający informacje, o których mowa w ust. 1, CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV publikuje na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej odpowiednio Ministra Obrony Narodowej, Naukowej i Akademickiej Sieci Komputerowej – Państwowego Instytutu Badawczego lub Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
Art. 32. nowe brzmienie
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
33) art. 31 i art. 32 otrzymują brzmienie: „Art. 31. 1. CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV oraz CSIRT sektorowe określą sposób przekazywania informacji i zgłoszeń, o których mowa w art. 11 i art. 13, w przypadku braku możliwości przekazania ich za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 46 ust. 1. 2. CSIRT NASK określi sposób dokonywania zgłoszeń, o których mowa w art. 30 ust. 1. 3. Komunikat zawierający informacje o sposobie dokonywania zgłoszeń, o których mowa odpowiednio w art. 11, art. 13 i art. 30 ust. 1, CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV oraz CSIRT sektorowe publikują odpowiednio na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej Ministra Obrony Narodowej, Naukowej i Akademickiej Sieci Komputerowej – Państwowego Instytutu Badawczego, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub organu właściwego do spraw cyberbezpieczeństwa. Art. 32. 1. CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV mogą wykonywać niezbędne działania techniczne związane z analizą zagrożeń, koordynacją obsługi incydentu poważnego i incydentu krytycznego. 2. CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV mogą wystąpić do organu właściwego do spraw cyberbezpieczeństwa z wnioskiem o wezwanie podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego, aby w wyznaczonym terminie usunął podatności, które doprowadziły lub mogłyby doprowadzić do incydentu poważnego lub krytycznego. 3. Podmiot kluczowy lub podmiot ważny na wniosek CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV udostępnia informacje techniczne związane z incydentem, które będą niezbędne do przeprowadzenia analizy lub koordynacji obsługi incydentu. 4. CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV lub CSIRT sektorowe na podstawie informacji, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 i 5, uzyskanych od podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego, mogą przekazywać im informacje o podatnościach i sposobie usunięcia podatności w wykorzystywanych technologiach.”;
1. CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV mogą wykonywać niezbędne działania techniczne związane z analizą zagrożeń, koordynacją obsługi incydentu poważnego, incydentu istotnego i incydentu krytycznego.
2. W trakcie koordynacji obsługi incydentu poważnego, incydentu istotnego lub krytycznego CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV może wystąpić do organu właściwego do spraw cyberbezpieczeństwa z wnioskiem o wezwanie operatora usługi kluczowej lub dostawcy usługi cyfrowej, aby w wyznaczonym terminie usunął podatności, które doprowadziły lub mogłyby doprowadzić do incydentu poważnego, incydentu istotnego lub krytycznego.
3. CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV może wystąpić bezpośrednio do operatora usługi kluczowej o udostępnienie informacji technicznych związanych z incydentem poważnym lub krytycznym, które będą niezbędne do przeprowadzenia analizy lub koordynacji obsługi takiego incydentu.
4. CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV lub sektorowe zespoły cyberbezpieczeństwa na podstawie informacji, o których mowa w art. 13 ust. 1 pkt 3 i 5, uzyskanych od operatora usługi kluczowej, dostawcy usługi cyfrowej lub podmiotu publicznego, o którym mowa w art. 4 pkt 7–15, mogą przekazywać im informacje o podatnościach i sposobie usunięcia podatności w wykorzystywanych technologiach.
Art. 33. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
34) w art. 33: a) w ust. 1 wyrazy „urządzenia informatycznego lub oprogramowania” zastępuje się wyrazami „produktu ICT lub usługi ICT”, b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a–1f w brzmieniu: „1a. Badanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się także na pisemny wniosek Pełnomocnika lub przewodniczącego Kolegium, skierowany do organu prowadzącego lub nadzorującego właściwy CSIRT. 1b. Badanie, o którym mowa w ust. 1, przeprowadza się w środowisku testowym i nie może ono wpłynąć na ciągłość świadczenia usług przez podmioty kluczowe lub podmioty ważne. 1c. CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV, prowadząc badanie, o którym mowa w ust. 1, są uprawnieni do stosowania technik mających na celu: 1) obserwację i analizę pracy produktu ICT lub usługi ICT; 2) uzyskanie dostępu do przetwarzanych danych; 3) odtworzenie postaci źródłowej produktu ICT lub usługi ICT; 4) zwielokrotnienie (powielenie) kodu programowego oraz tłumaczenie (translacja) jego formy; 5) odtworzenie algorytmu przetwarzania danych; 6) identyfikację realizowanych funkcji; 7) usunięcie lub przełamanie zabezpieczeń przed badaniem; 8) identyfikację podatności lub identyfikację nieudokumentowanych funkcji realizowanych przez produkt ICT lub usługę ICT. 1d. CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV w czasie prowadzenia badania, o którym mowa w ust. 1, nie są związane postanowieniami umów, w szczególności umów licencyjnych, badanych produktów ICT lub usług ICT, które ograniczyłyby możliwość przeprowadzenia tego badania. 1e. Badanie, o którym mowa w ust. 1: 1) nie narusza autorskich praw osobistych oraz majątkowych, oraz 2) nie wymaga zgody licencjodawcy lub dysponenta produktu ICT lub usługi ICT. 1f. Postanowienia umów sprzeczne z ust. 1–1e są nieważne.”, c) ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. CSIRT MON, CSIRT NASK albo CSIRT GOV, podejmując badanie produktu ICT, usługi ICT lub procesu ICT, informuje pozostałe CSIRT poziomu krajowego o fakcie podjęcia badań oraz o produkcie ICT lub usłudze ICT, których badanie dotyczy.”, d) w ust. 4 i 6–8 wyrazy „urządzeń informatycznych lub oprogramowania” zastępuje się wyrazami „produktów ICT lub usług ICT”, e) w ust. 4a wyrazy „ zagrożeniu cyberbezpieczeństwa” zastępuje się wyrazem „ cyberzagrożeniu”, f) po ust. 4b dodaje się ust. 4c w brzmieniu: „4c. Rekomendacje, o których mowa w ust. 4, a także informację o ich zmianie lub odwołaniu, Pełnomocnik publikuje na swojej stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej.”, g) ust. 5 otrzymuje brzmienie: „5. Podmiot krajowego systemu cyberbezpieczeństwa może wnieść do Pełnomocnika zastrzeżenia do rekomendacji dotyczących stosowania produktów ICT lub usług ICT, z uwagi na ich negatywny wpływ na świadczoną usługę lub realizowane zadanie publiczne, niepóźniej niż w terminie 14 dni od dnia publikacji rekomendacji na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej Pełnomocnika.”, h) dodaje się ust. 9 w brzmieniu: „9. CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV przeprowadzający badanie mogą zwrócić się do producenta badanego produktu ICT lub dostawcy badanej usługi ICT o przekazanie dokumentacji. Przepisy art. 53c stosuje się odpowiednio. O zwróceniu się do producenta, jak również o nieprzekazaniu przez producenta dokumentacji w terminie, CSIRT przeprowadzający badanie informuje ministra właściwego do spraw informatyzacji.”;
1. CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV może przeprowadzić badanie urządzenia informatycznego lub oprogramowania w celu identyfikacji podatności, której wykorzystanie może zagrozić w szczególności integralności, poufności, rozliczalności, autentyczności lub dostępności przetwarzanych danych, które może mieć wpływ na bezpieczeństwo publiczne lub istotny interes bezpieczeństwa państwa.
2. CSIRT MON, CSIRT NASK albo CSIRT GOV, podejmując badanie urządzenia informatycznego lub oprogramowania, informuje pozostałe CSIRT o fakcie podjęcia badań oraz urządzeniu informatycznym lub oprogramowaniu, którego badanie dotyczy.
3. CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV w przypadku identyfikacji podatności, o której mowa w ust. 1, składa wniosek w sprawie rekomendacji, o których mowa w ust. 4.
4. Pełnomocnik po uzyskaniu opinii Kolegium wydaje, zmienia lub odwołuje rekomendacje dotyczące stosowania urządzeń informatycznych lub oprogramowania, w szczególności w zakresie wpływu na bezpieczeństwo publiczne lub istotny interes bezpieczeństwa państwa. 4a. W przypadku uzyskania przez Pełnomocnika informacji o zagrożeniu cyberbezpieczeństwa, która uprawdopodobni możliwość wystąpienia incydentu krytycznego, Pełnomocnik może wydać rekomendacje, o których mowa w ust. 4, z urzędu. 4b. Przed wydaniem rekomendacji w trybie ust. 4a, Pełnomocnik przeprowadza konsultację z CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV.
5. Podmiot krajowego systemu cyberbezpieczeństwa może wnieść do Pełnomocnika zastrzeżenia do rekomendacji dotyczących stosowania urządzeń informatycznych lub oprogramowania, z uwagi na ich negatywny wpływ na świadczoną usługę lub realizowane zadanie publiczne, nie później niż w terminie 7 dni od dnia otrzymania rekomendacji.
6. Pełnomocnik odnosi się do zastrzeżeń otrzymanych w trybie ust. 5 niezwłocznie, jednak nie później niż w terminie 14 dni od dnia ich otrzymania, i podtrzymuje rekomendacje dotyczące stosowania urządzeń informatycznych lub oprogramowania albo wydaje zmienione rekomendacje.
7. Podmiot krajowego systemu cyberbezpieczeństwa informuje Pełnomocnika, na jego wniosek, o sposobie i zakresie uwzględnienia rekomendacji dotyczących stosowania urządzeń informatycznych lub oprogramowania.
8. Nieuwzględnienie rekomendacji dotyczących stosowania urządzeń informatycznych lub oprogramowania stanowi podstawę do wystąpienia przez Pełnomocnika do organu sprawującego nadzór nad podmiotem, o którym mowa w ust. 7, z informacją o ich nieuwzględnieniu.
Art. 34. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
35) w art. 34: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV i CSIRT sektorowe oraz dostawcy usług zarządzanych w zakresie cyberbezpieczeństwa współpracują z organami ścigania i wymiaru sprawiedliwości oraz służbami specjalnymi przy realizacji ich ustawowych zadań.”, b) w ust. 2 wyrazy „i CSIRT GOV” zastępuje się wyrazami „CSIRT GOV i CSIRT sektorowe”, c) dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu: „3. CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV i CSIRT sektorowe oraz dostawcy usług zarządzanych z zakresu cyberbezpieczeństwa współpracują z Prezesem Urzędu Lotnictwa Cywilnego, Prezesem Urzędu Komunikacji Elektronicznej oraz Komisją Nadzoru Finansowego. 4. CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV i CSIRT sektorowe współpracują z Narodowym Bankiem Polskim w zakresie wymiany informacji o incydentach, podatnościach i cyberzagrożeniach, które mają wpływ na systemy płatności.”;
1. CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV i sektorowe zespoły cyberbezpieczeństwa oraz podmioty świadczące usługi z zakresu cyberbezpieczeństwa współpracują z organami ścigania i wymiaru sprawiedliwości oraz służbami specjalnymi przy realizacji ich ustawowych zadań.
2. CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV, koordynując obsługę incydentu, który doprowadził do naruszenia ochrony danych osobowych, współpracują z organem właściwym do spraw ochrony danych osobowych.
Art. 35. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
36) w art. 35: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV przekazują sobie wzajemnie informacje o incydencie krytycznym lub incydencie w cyberbezpieczeństwie na dużą skalę oraz informują o nim Rządowe Centrum Bezpieczeństwa, właściwy CSIRT sektorowy oraz ministra właściwego do spraw zagranicznych.”, b) w ust. 2 w pkt 1 w lit. a skreśla się wyrazy „w szczególności jeśli zakłóca świadczenie usługi kluczowej,”, c) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu: „2a. Informacja, o której mowa w ust. 1, może zawierać dane osobowe tylko wtedy, gdy jest to niezbędne dla ochrony podmiotów krajowego systemu cyberbezpieczeństwa przed incydentami.”, d) w ust. 4 i 5 wyrazy „zagrożeniach cyberbezpieczeństwa” zastępuje się wyrazem „cyberzagrożeniach”, e) w ust. 5 wyraz „cyberbezpieczeństwa” zastępuje się wyrazem „bezpieczeństwa”;
1. CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV przekazują sobie wzajemnie informacje o incydencie krytycznym oraz informują o nim Rządowe Centrum Bezpieczeństwa.
2. Informacja, o której mowa w ust. 1, zawiera:
1) wstępną analizę potencjalnych skutków incydentu, z uwzględnieniem w szczególności:
a) liczby użytkowników, których dotyczy incydent, w szczególności jeśli zakłóca świadczenie usługi kluczowej,
b) momentu wystąpienia i wykrycia incydentu oraz czasu jego trwania,
c) zasięgu geograficznego obszaru, którego dotyczy incydent;
2) rekomendację w sprawie zwołania Rządowego Zespołu Zarządzania Kryzysowego, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym.
3. Informacja, o której mowa w ust. 1, może zawierać wniosek o zwołanie Zespołu do spraw Incydentów Krytycznych, zwanego dalej „Zespołem”.
4. W przypadku uzyskania informacji o zagrożeniach cyberbezpieczeństwa CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV mogą informować się wzajemnie oraz informować o tych zagrożeniach Rządowe Centrum Bezpieczeństwa. Przepisy ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.
5. CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV mogą publikować na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej odpowiednio Ministra Obrony Narodowej, Naukowej i Akademickiej Sieci Komputerowej – Państwowego Instytutu Badawczego lub Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego informacje, w niezbędnym zakresie, o podatnościach, incydentach krytycznych oraz o zagrożeniach cyberbezpieczeństwa, o ile przekazywanie informacji przyczyni się do zwiększenia cyberbezpieczeństwa systemów informacyjnych użytkowanych przez obywateli i przedsiębiorców lub zapewnienia bezpiecznego korzystania z tych systemów. Publikowane informacje nie mogą naruszać przepisów o ochronie informacji niejawnych oraz innych tajemnic prawnie chronionych ani przepisów o ochronie danych osobowych.
Art. 36. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
38) w art. 36: a) ust. 2–4 otrzymują brzmienie: „2. W skład Zespołu wchodzą przedstawiciele CSIRT MON, CSIRT NASK, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego realizującego zadania w ramach CSIRT GOV, Rządowego Centrum Bezpieczeństwa oraz ministra właściwego do spraw zagranicznych. 3. Pełnomocnik przewodniczy pracom Zespołu. 4. Obsługę prac Zespołu zapewnia urząd obsługujący Pełnomocnika.”, b) w ust. 6 wyrazy „dyrektor Rządowego Centrum Bezpieczeństwa” zastępuje się wyrazem „Pełnomocnik”;
1. Zespół jest organem pomocniczym w sprawach obsługi incydentów krytycznych zgłoszonych CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV i koordynującym działania podejmowane przez CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV oraz Rządowe Centrum Bezpieczeństwa.
2. W skład Zespołu wchodzą przedstawiciele CSIRT MON, CSIRT NASK, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego realizującego zadania w ramach CSIRT GOV oraz Rządowego Centrum Bezpieczeństwa.
3. Dyrektor Rządowego Centrum Bezpieczeństwa przewodniczy pracom Zespołu.
4. Obsługę prac Zespołu zapewnia Rządowe Centrum Bezpieczeństwa.
5. Do udziału w pracach Zespołu, z głosem doradczym, członkowie Zespołu mogą zapraszać przedstawicieli organów właściwych do spraw cyberbezpieczeństwa lub jednostek im podległych lub przez nie nadzorowanych, organów ścigania, wymiaru sprawiedliwości lub służb specjalnych.
6. W przypadku, o którym mowa w art. 35 ust. 3, albo na wniosek członka Zespołu lub z własnej inicjatywy po uzyskaniu informacji, o której mowa w art. 35 ust. 1, dyrektor Rządowego Centrum Bezpieczeństwa zawiadamia niezwłocznie członków Zespołu o terminie i miejscu posiedzenia Zespołu. Udział w posiedzeniu Zespołu może odbywać się za pośrednictwem środków komunikacji elektronicznej.
7. Zespół na posiedzeniu:
1) wyznacza jednomyślnie CSIRT koordynujący obsługę incydentu, którego dotyczy informacja, o której mowa w art. 35 ust. 1;
2) określa role pozostałych CSIRT oraz Rządowego Centrum Bezpieczeństwa w obsłudze incydentu, którego dotyczy informacja, o której mowa w art. 35 ust. 1;
3) określa sposób wymiany informacji technicznych dotyczących incydentu krytycznego obsługiwanego wspólnie przez CSIRT MON, CSIRT NASK lub Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego realizującego zadania w ramach CSIRT GOV;
4) podejmuje decyzję o wystąpieniu przez dyrektora Rządowego Centrum Bezpieczeństwa z wnioskiem do Prezesa Rady Ministrów w sprawie zwołania Rządowego Zespołu Zarządzania Kryzysowego;
5) w przypadku incydentu krytycznego, który może spowodować zagrożenie wystąpienia zdarzenia o charakterze terrorystycznym, dotyczącego systemów teleinformatycznych organów administracji publicznej lub systemów teleinformatycznych wchodzących w skład infrastruktury krytycznej, o którym mowa w art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 czerwca 2016 r. o działaniach antyterrorystycznych, przygotowuje w zakresie takiego incydentu informacje i wnioski dla ministra właściwego do spraw wewnętrznych i Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
Rozdział 7 Zasady udostępniania informacji i przetwarzania danych osobowych
Rozdział 7. Zasady udostępniania informacji i przetwarzania danych osobowych
Art. 37. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
40) w art. 37: a) ust. 1 i 2 otrzymują brzmienie: „1. Do udostępniania informacji o podatnościach, incydentach i cyberzagrożeniach oraz o ryzyku wystąpienia incydentów nie stosuje się przepisów: 1) ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej; 2) ustawy z dnia 11 sierpnia 2021 r. o otwartych danych i ponownym wykorzystywaniu informacji sektora publicznego, z wyjątkiem informacji, których udostępnienie nie zagrażałoby bezpieczeństwu państwa lub bezpieczeństwu publicznemu. 2. Właściwy CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV lub CSIRT sektorowy mogą, po konsultacji ze zgłaszającym podmiotem kluczowym lub podmiotem ważnym, opublikować na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej odpowiednio Ministra Obrony Narodowej, Naukowej i Akademickiej Sieci Komputerowej – Państwowego Instytutu Badawczego, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego lub organu właściwego do spraw cyberbezpieczeństwa informacje o incydentach poważnych, gdy jest to niezbędne, aby zapobiec wystąpieniu incydentu albo zapewnić obsługę incydentu.”, b) uchyla się ust. 3, c) w ust. 4 skreśla się wyrazy „i 3”;
1. Do udostępniania informacji o podatnościach, incydentach i zagrożeniach cyberbezpieczeństwa oraz o ryzyku wystąpienia incydentów nie stosuje się ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902).
2. Właściwy CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV może, po konsultacji ze zgłaszającym operatorem usługi kluczowej, opublikować na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej odpowiednio Ministra Obrony Narodowej, Naukowej i Akademickiej Sieci Komputerowej – Państwowego Instytutu Badawczego lub Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego informacje o incydentach poważnych, gdy jest to niezbędne, aby zapobiec wystąpieniu incydentu albo zapewnić obsługę incydentu.
3. Właściwy CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV może, po konsultacji ze zgłaszającym incydent istotny dostawcą usług cyfrowych, opublikować na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej odpowiednio Ministra Obrony Narodowej lub Naukowej i Akademickiej Sieci Komputerowej – Państwowego Instytutu Badawczego lub Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego informacje o incydentach istotnych lub wystąpić do organu właściwego do spraw cyberbezpieczeństwa dla dostawcy usług cyfrowych, aby zobowiązał dostawcę usług cyfrowych do podania tych informacji do publicznej wiadomości, gdy jest to niezbędne, aby zapobiec wystąpieniu incydentu lub zapewnić obsługę incydentu, albo gdy z innych powodów ujawnienie incydentu jest w interesie publicznym.
4. Opublikowanie informacji, o których mowa w ust. 2 i 3, nie może naruszać przepisów o ochronie informacji niejawnych oraz innych tajemnic prawnie chronionych ani przepisów o ochronie danych osobowych.
Art. 38.
Nie udostępnia się informacji przetwarzanych na podstawie ustawy, jeżeli ich ujawnienie naruszyłoby ochronę interesu publicznego w odniesieniu do bezpieczeństwa lub porządku publicznego, a także negatywnie wpłynęłoby na prowadzenie postępowań przygotowawczych w sprawie przestępstw, ich wykrywania i ścigania.
Art. 39. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
41) w art. 39: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1–11, 14 i 16–21 i ust. 5–8, art. 26a–26c oraz art. 44 ust. 1–1c i 3, CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV i CSIRT sektorowe przetwarzają dane pozyskane w związku z incydentami i cyberzagrożeniami, w tym dane osobowe, obejmujące także dane określone w art. 9 ust. 1 i art. 10 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1, z późn. zm.12)), zwanego dalej „rozporządzeniem 2016/679”, w zakresie i w celu niezbędnym do realizacji tych zadań.”, b) w ust. 2: – wyrazy „sektorowe zespoły cyberbezpieczeństwa” zastępuje się wyrazami „CSIRT sektorowe”, – po wyrazach „art. 9 ust. 1” dodaje się wyrazy „i art. 10”, c) w ust. 3: – wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie: „CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV i CSIRT sektorowe przetwarzają dane osobowe pozyskane w związku z incydentami i cyberzagrożeniami:”, – pkt 3 i 4 otrzymują brzmienie: „3) gromadzone przez podmioty kluczowe lub podmioty ważne w związku ze świadczeniem usług; 4) dotyczące podmiotów zgłaszających incydent zgodnie z art. 30 ust. 1.”, d) w ust. 4: – wprowadzenie do wyliczenia otrzymuje brzmienie: „W celu realizacji zadań określonych w ustawie minister właściwy do spraw informatyzacji, dyrektor Rządowego Centrum Bezpieczeństwa, Pełnomocnik, minister właściwy do spraw zagranicznych oraz organy właściwe do spraw cyberbezpieczeństwa przetwarzają dane osobowe pozyskane w związku z incydentami i cyberzagrożeniami:”, 12) Zmiany wymienionego rozporządzenia zostały ogłoszone w Dz. Urz. UE L 127 z 23.05.2018, str. 1 oraz Dz. Urz. UE L 74 z 04.03.2021, str. 35. – pkt 1 otrzymuje brzmienie: „1) gromadzone przez podmioty kluczowe lub podmioty ważne w związku ze świadczeniem usług;”, – uchyla się pkt 2, e) po ust. 4 dodaje się ust. 4a w brzmieniu: „4a. Minister właściwy do spraw informatyzacji przetwarza dane osobowe zawierające imię i nazwisko oraz numer PESEL osób fizycznych lub niepowtarzalny identyfikator środka identyfikacji elektronicznej, o którym mowa w aktach wykonawczych Komisji Europejskiej, wydanych na podstawie art. 12 ust. 8 rozporządzenia 910/2014, które w imieniu podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego korzystają z systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 46 ust. 1, w celu ich uwierzytelnienia w tym systemie.”, f) ust. 5 i 6 otrzymują brzmienie: „5. Dane, o których mowa w ust. 3 i 4, są anonimizowane przez CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT sektorowy niezwłocznie po stwierdzeniu, że nie są niezbędne do realizacji zadań, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1–11, 14 i 16–21 i ust. 5–8, art. 26a–26c oraz art. 44 ust. 1–1c i 3. 6. Dane, o których mowa w ust. 3 i 4, niezbędne do realizacji zadań, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1–11, 14 i 16–21 i ust. 5–8, art. 26a–26c oraz art. 44 ust. 1–1c i 3, są anonimizowane przez CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT sektorowy po upływie 5 lat od zakończenia obsługi incydentu, którego dotyczą, z uwzględnieniem ust. 6a.”, g) po ust. 6 dodaje się ust. 6a i 6b w brzmieniu: „6a. Dane, o których mowa w ust. 3 i 4, niezbędne do realizacji zadania, o którym mowa w art. 26a, są anonimizowane przez CSIRT NASK po upływie 5 lat od dnia ich pozyskania. 6b. Dane, o których mowa w art. 26c ust. 2, są anonimizowane przez CSIRT NASK po upływie 5 lat od dnia ich pozyskania.”, h) w ust. 7 wyrazy „sektorowe zespoły cyberbezpieczeństwa” zastępuje się wyrazami „CSIRT sektorowe”, i) ust. 8 otrzymuje brzmienie: „8. Realizacja obowiązków wynikających z art. 15, art. 16, art. 18 ust. 1 lit. a i d oraz art. 19 zdanie drugie rozporządzenia 2016/679 przez CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT sektorowe, w zakresie danych, o których mowa w ust. 3, jest możliwa dopiero po zakończeniu obsługi incydentu, w związku z którym dane zostały pozyskane, lub po zakończeniu obsługi incydentu, do którego obsługi te dane są niezbędne.”, j) w ust. 9 we wprowadzeniu do wyliczenia wyrazy „sektorowe zespoły cyberbezpieczeństwa” zastępuje się wyrazami „CSIRT sektorowe”, k) dodaje się ust. 10 i 11 w brzmieniu: „10. Dane, o których mowa w ust. 4, są anonimizowane przez ministra właściwego do spraw informatyzacji, dyrektora Rządowego Centrum Bezpieczeństwa, Pełnomocnika, ministra właściwego do spraw zagranicznych oraz organy właściwe do spraw cyberbezpieczeństwa niezwłocznie po stwierdzeniu, że nie są niezbędne do realizacji zadań wynikających z ustawy, niepóźniej niż po 5 latach po ich uzyskaniu. 11. Minister właściwy do spraw informatyzacji przetwarza dane osobowe, w tym dane, o których mowa w art. 9 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, które zostały zawarte w stanowiskach zgłoszonych w ramach konsultacji publicznych projektu dokumentu, o którym mowa w art. 45 ust. 3.”;
1. W celu realizacji zadań, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1–11, 14 i 15 i ust. 5–8 oraz art. 44 ust. 1–3, CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV i sektorowe zespoły cyberbezpieczeństwa przetwarzają dane pozyskane w związku z incydentami i zagrożeniami cyberbezpieczeństwa, w tym dane osobowe, obejmujące także dane określone w art. 9 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) (Dz. Urz. UE L 119 z 04.05.2016, str. 1), zwanego dalej „rozporządzeniem 2016/679”, w zakresie i w celu niezbędnym do realizacji tych zadań.
2. CSIRT MON, CSIRT NASK i sektorowe zespoły cyberbezpieczeństwa, przetwarzając dane osobowe określone w art. 9 ust. 1 rozporządzenia 2016/679, prowadzą analizę ryzyka, stosują środki ochrony przed złośliwym oprogramowaniem oraz mechanizmy kontroli dostępu, a także opracowują procedury bezpiecznej wymiany informacji.
3. CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV i sektorowe zespoły cyberbezpieczeństwa przetwarzają dane osobowe pozyskane w związku z incydentami i zagrożeniami cyberbezpieczeństwa:
1) dotyczące użytkowników systemów informacyjnych oraz użytkowników telekomunikacyjnych urządzeń końcowych;
2)6) dotyczące telekomunikacyjnych urządzeń końcowych w rozumieniu art. 2 pkt 71 ustawy z dnia 12 lipca 2024 r. – Prawo komunikacji elektronicznej;
3) gromadzone przez operatorów usług kluczowych i dostawców usług cyfrowych w związku ze świadczeniem usług;
4) gromadzone przez podmioty publiczne w związku z realizacją zadań publicznych, dotyczące podmiotów zgłaszających incydent zgodnie z art. 30 ust. 1.
6) Ze zmianą wprowadzoną przez art. 58 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
4. W celu realizacji zadań określonych w ustawie minister właściwy do spraw informatyzacji, dyrektor Rządowego Centrum Bezpieczeństwa, Pełnomocnik oraz organy właściwe do spraw cyberbezpieczeństwa przetwarzają dane osobowe pozyskane w związku z incydentami i zagrożeniami cyberbezpieczeństwa:
1) gromadzone przez operatorów usług kluczowych i dostawców usług cyfrowych w związku ze świadczeniem usług;
2) gromadzone przez podmioty publiczne w związku z realizacją zadań publicznych;
3) dotyczące podmiotów zgłaszających incydent zgodnie z art. 30 ust. 1.
5. Dane, o których mowa w ust. 3 i 4, są usuwane lub anonimizowane przez CSIRT MON, CSIRT NASK i sektorowy zespół cyberbezpieczeństwa niezwłocznie po stwierdzeniu, że nie są niezbędne do realizacji zadań, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1–11, 14 i 15 i ust. 5–8 oraz art. 44 ust. 1–3.
6. Dane, o których mowa w ust. 3 i 4, niezbędne do realizacji zadań, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1–11, 14 i 15 i ust. 5–8 oraz art. 44 ust. 1–3, są usuwane lub anonimizowane przez CSIRT MON, CSIRT NASK i sektorowy zespół cyberbezpieczeństwa w terminie 5 lat od zakończenia obsługi incydentu, którego dotyczą.
7. W celu realizacji zadań określonych w ustawie CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV i sektorowe zespoły cyberbezpieczeństwa mogą przekazywać sobie wzajemnie dane, o których mowa w ust. 3, w zakresie niezbędnym do realizacji tych zadań i współpracować z organem właściwym do spraw ochrony danych osobowych.
8. Przetwarzanie przez CSIRT MON, CSIRT NASK i sektorowe zespoły cyberbezpieczeństwa danych, o których mowa w ust. 3, nie wymaga realizacji obowiązków wynikających z art. 15, art. 16, art. 18 ust. 1 lit. a i d oraz art. 19 zdanie drugie rozporządzenia 2016/679, jeżeli uniemożliwiłoby to realizację zadań CSIRT NASK, CSIRT MON i sektorowych zespołów cyberbezpieczeństwa, o których mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1–11, 14 i 15 i ust. 5–8 oraz art. 44 ust. 1–3, i jest możliwe, gdy CSIRT MON, CSIRT NASK i sektorowe zespoły cyberbezpieczeństwa prowadzą analizę ryzyka, stosują środki ochrony przed złośliwym oprogramowaniem, stosują mechanizmy kontroli dostępu oraz opracowują procedury bezpiecznej wymiany informacji.
9. CSIRT MON, CSIRT NASK i sektorowe zespoły cyberbezpieczeństwa publikują na swoich stronach internetowych:
1) dane kontaktowe administratora danych osobowych oraz, gdy ma to zastosowanie, dane kontaktowe inspektora ochrony danych osobowych;
2) cele przetwarzania i podstawę prawną przetwarzania;
3) kategorie przetwarzanych danych osobowych;
4) informacje o odbiorcach danych osobowych;
5) informacje o tym, przez jaki okres dane osobowe będą przechowywane;
6) informacje o ograniczeniach obowiązków i praw osób, których dane dotyczą;
7) informacje o prawie wniesienia skargi do organu właściwego do spraw ochrony danych osobowych;
8) źródło pochodzenia danych osobowych.
Art. 40. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
42) użyte w art. 40, w art. 42 w ust. 1 w pkt 5, w art. 44 w ust. 3 w zdaniu pierwszym i drugim, w art. 49 w ust. 3 we wprowadzeniu do wyliczenia oraz w art. 64, w różnej liczbie i różnym przypadku, wyrazy „sektorowy zespół cyberbezpieczeństwa” zastępuje się użytymi w odpowiedniej liczbie i odpowiednim przypadku wyrazami „CSIRT sektorowy”;
1. CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV, sektorowe zespoły cyberbezpieczeństwa i minister właściwy do spraw informatyzacji przetwarzają informacje stanowiące tajemnice prawnie chronione, w tym stanowiące tajemnicę przedsiębiorstwa, gdy jest to konieczne dla realizacji zadań, o których mowa w ustawie.
2. CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV i sektorowe zespoły cyberbezpieczeństwa przekazują informacje, o których mowa w ust. 1, organom ścigania w związku z incydentem wyczerpującym znamiona przestępstwa.
3. CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV i sektorowe zespoły cyberbezpieczeństwa obowiązane są do zachowania w tajemnicy informacji, w tym informacji stanowiących tajemnice prawnie chronione, uzyskanych w związku z realizacją zadań, o których mowa w ustawie.
Rozdział 8 Organy właściwe do spraw cyberbezpieczeństwa
Rozdział 8. Organy właściwe do spraw cyberbezpieczeństwa
Art. 41. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
44) w art. 41: a) po pkt 1 dodaje się pkt 1a w brzmieniu: „1a) dla sektora inwestycji energii jądrowej – minister właściwy do spraw energii;”, b) w pkt 5, 6 i 9 wyrazy „o których mowa w art. 26 ust. 5” zastępuje się wyrazami „o których mowa w art. 26 ust. 5 pkt 1”, c) pkt 8 otrzymuje brzmienie: „8) dla sektora infrastruktury cyfrowej z wyłączeniem podmiotów, o których mowa w art. 26 ust. 5 pkt 1, oraz z wyłączeniem podsektora komunikacji elektronicznej – minister właściwy do spraw informatyzacji;”, d) po pkt 8 dodaje się pkt 8a w brzmieniu: „8a) dla podsektora komunikacji elektronicznej, z wyłączeniem podmiotów, o których mowa w art. 26 ust. 5 pkt 1 – Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej;”, e) po pkt 9 dodaje się pkt 9a–9l w brzmieniu: „9a) dla sektora zbiorowego odprowadzania ścieków – minister właściwy do spraw gospodarki wodnej; 9b) dla sektora zarządzania usług ICT – minister właściwy do spraw informatyzacji; 9c) dla sektora przestrzeni kosmicznej – minister właściwy do spraw gospodarki; 9d) dla sektora produkcji, wytwarzania i dystrybucji chemikaliów – minister właściwy do spraw gospodarki; 9e) dla sektora produkcji, przetwarzania i dystrybucji żywności – minister właściwy do spraw rolnictwa; 9f) dla sektora produkcji, z wyłączeniem podsektora produkcja wyrobów medycznych i wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro – minister właściwy do spraw gospodarki; 9g) dla podsektora produkcji wyrobów medycznych i wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro – minister właściwy do spraw zdrowia; 9h) dla sektora usług pocztowych – Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej; 9i) dla sektora gospodarowania odpadami – minister właściwy do spraw klimatu; 9j) dla sektora dostawców usług cyfrowych – minister właściwy do spraw informatyzacji; 9k) dla sektora badań naukowych, z wyłączeniem podmiotów, o których mowa w art. 26 ust. 5 pkt 1 – minister właściwy do spraw szkolnictwa wyższego i nauki; 9l) dla sektora badań naukowych obejmującego podmioty, o których mowa w art. 26 ust. 5 pkt 1 – Minister Obrony Narodowej.”, f) uchyla się pkt 10 i 11;
Organami właściwymi do spraw cyberbezpieczeństwa są: 1) dla sektora energii – minister właściwy do spraw energii; 2) dla sektora transportu z wyłączeniem podsektora transportu wodnego – minister właściwy do spraw transportu; 3) dla podsektora transportu wodnego – minister właściwy do spraw gospodarki morskiej i minister właściwy do spraw żeglugi śródlądowej;
4) dla sektora bankowego i infrastruktury rynków finansowych – Komisja Nadzoru Finansowego;
5) dla sektora ochrony zdrowia z wyłączeniem podmiotów, o których mowa w art. 26 ust. 5 – minister właściwy do spraw zdrowia;
6) dla sektora ochrony zdrowia obejmującego podmioty, o których mowa w art. 26 ust. 5 – Minister Obrony Narodowej;
7) dla sektora zaopatrzenia w wodę pitną i jej dystrybucji – minister właściwy do spraw gospodarki wodnej;
8) dla sektora infrastruktury cyfrowej z wyłączeniem podmiotów, o których mowa w art. 26 ust. 5 – minister właściwy do spraw informatyzacji;
9) dla sektora infrastruktury cyfrowej obejmującego podmioty, o których mowa w art. 26 ust. 5 – Minister Obrony Narodowej;
10) dla dostawców usług cyfrowych z wyłączeniem podmiotów, o których mowa w art. 26 ust. 5 – minister właściwy do spraw informatyzacji;
11) dla dostawców usług cyfrowych obejmujących podmioty, o których mowa w art. 26 ust. 5 – Minister Obrony Narodowej.
Art. 42. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
42) użyte w art. 40, w art. 42 w ust. 1 w pkt 5, w art. 44 w ust. 3 w zdaniu pierwszym i drugim, w art. 49 w ust. 3 we wprowadzeniu do wyliczenia oraz w art. 64, w różnej liczbie i różnym przypadku, wyrazy „sektorowy zespół cyberbezpieczeństwa” zastępuje się użytymi w odpowiedniej liczbie i odpowiednim przypadku wyrazami „CSIRT sektorowy”;
46) w art. 42: a) w ust. 1: – pkt 1–3 otrzymują brzmienie: „1) prowadzi bieżącą analizę podmiotów w danym sektorze lub podsektorze pod kątem uznania ich za podmiot kluczowy lub podmiot ważny; 2) wpisuje z urzędu podmiot kluczowy lub podmiot ważny do wykazu, jeżeli podmiot ten nie zarejestrował się w tym wykazie; 3) wydaje decyzję o uznaniu podmiotu za podmiot kluczowy lub podmiot ważny, o której mowa w art. 7l ust. 1;”, – uchyla się pkt 4, – pkt 6–8 otrzymują brzmienie: „6) monitoruje stosowanie przepisów ustawy przez podmioty kluczowe lub podmioty ważne; 7) wzywa na wniosek CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV lub CSIRT sektorowego podmioty kluczowe lub podmioty ważne do usunięcia w wyznaczonym terminie podatności, które doprowadziły lub mogły doprowadzić do incydentu poważnego lub krytycznego; 8) prowadzi kontrole podmiotów kluczowych lub podmiotów ważnych;”, – pkt 10 otrzymuje brzmienie: „10) przetwarza informacje, w tym dane osobowe, dotyczące podmiotów kluczowych lub podmiotów ważnych oraz świadczonych przez nich usług, w zakresie niezbędnym do: a) identyfikacji podmiotów kluczowych lub podmiotów ważnych, b) zapewnienia wymiany informacji w zakresie cyberbezpieczeństwa, w tym o incydentach, podatnościach i cyberzagrożeniach między podmiotami kluczowymi lub podmiotami ważnymi a CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV, CSIRT sektorowymi i organami właściwymi do spraw cyberbezpieczeństwa, c) prowadzenia czynności nadzorczych nad podmiotami kluczowymi lub podmiotami ważnymi;”, – w pkt 11 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 12 i 13 w brzmieniu: „12) współpracuje oraz wymienia informacje i dokumenty z właściwym organem w rozumieniu rozporządzenia 2022/2554, w zakresie niezbędnym do wykonywania przez ten organ obowiązków wynikających z rozporządzenia 2022/2554; 13) współpracuje oraz wymienia informacje i dokumenty z organem właściwym do spraw podmiotów krytycznych w zakresie nadzoru nad podmiotem kluczowym będącym podmiotem krytycznym.”, b) uchyla się ust. 2, c) w ust. 8 wyrazy „Europejskiej Agencji do spraw Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA)” zastępuje się wyrazem „ENISA”, d) dodaje się ust. 9–11 w brzmieniu: „9. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa dla sektora bankowości i infrastruktury rynków finansowych realizuje swoje zadania, z uwzględnieniem zakresu zastosowania ustawy do podmiotów finansowych. 10. W ramach współpracy, o której mowa w ust. 1 pkt 12, mającej związek z podmiotem kluczowym lub podmiotem ważnym, który zgodnie z rozporządzeniem 2022/2554 został wyznaczony jako kluczowy zewnętrzny dostawca usług ICT, organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa w szczególności udziela informacji oraz istotnych zaleceń technicznych i pomocy technicznej, a także umożliwia skuteczną i szybką koordynację działań nadzorczych, w tym na potrzeby prowadzenia kontroli. 11. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa prowadzi i regularnie aktualizuje wykaz osób, wobec których wydana została decyzja o zastosowaniu środka nadzorczego, o którym mowa w art. 53 ust. 9 pkt 6, obejmujący: 1) imię (imiona); 2) nazwisko; 3) numer PESEL, a w przypadku jego nieposiadania – datę urodzenia; 4) nazwę podmiotu kluczowego; 5) datę wydania decyzji; 6) znak sprawy; 7) okres obowiązywania zakazu; 8) podstawę prawną wydania decyzji.”;
1. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa:
1) prowadzi bieżącą analizę podmiotów w danym sektorze lub podsektorze pod kątem uznania ich za operatora usługi kluczowej lub niespełniania warunków kwalifikujących podmiot jako operatora usługi kluczowej;
2) wydaje decyzje o uznaniu podmiotu za operatora usługi kluczowej albo decyzje stwierdzające wygaśnięcie decyzji o uznaniu podmiotu za operatora usługi kluczowej;
3) niezwłocznie po wydaniu decyzji o uznaniu za operatora usługi kluczowej albo decyzji stwierdzającej wygaśnięcie decyzji o uznaniu za operatora usługi kluczowej przekazuje wnioski do ministra właściwego do spraw informatyzacji o wpisanie do wykazu operatorów usług kluczowych albo wykreślenie z tego wykazu;
4) składa wnioski o zmianę danych w wykazie operatorów usług kluczowych, nie później niż w terminie 6 miesięcy od zmiany tych danych;
5) przygotowuje we współpracy z CSIRT NASK, CSIRT GOV, CSIRT MON i sektorowymi zespołami cyberbezpieczeństwa rekomendacje dotyczące działań mających na celu wzmocnienie cyberbezpieczeństwa, w tym wytyczne sektorowe dotyczące zgłaszania incydentów;
6) monitoruje stosowanie przepisów ustawy przez operatorów usług kluczowych i dostawców usług cyfrowych;
7) wzywa na wniosek CSIRT NASK, CSIRT GOV lub CSIRT MON operatorów usług kluczowych lub dostawców usług cyfrowych do usunięcia w wyznaczonym terminie podatności, które doprowadziły lub mogły doprowadzić do incydentu poważnego, istotnego lub krytycznego;
8) prowadzi kontrole operatorów usług kluczowych i dostawców usług cyfrowych;
9) może prowadzić współpracę z właściwymi organami państw członkowskich Unii Europejskiej za pośrednictwem Pojedynczego Punktu Kontaktowego;
10) przetwarza informacje, w tym dane osobowe, dotyczące świadczonych usług kluczowych i usług cyfrowych oraz operatorów usług kluczowych lub dostawców usług cyfrowych w zakresie niezbędnym do realizacji zadań wynikających z ustawy;
11) uczestniczy w ćwiczeniach w zakresie cyberbezpieczeństwa organizowanych w Rzeczypospolitej Polskiej lub w Unii Europejskiej.
2. W przypadku gdy osoba prawna lub jednostka organizacyjna nieposiadająca osobowości prawnej, świadcząca usługi cyfrowe, nie posiada siedziby lub zarządu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej albo nie wyznaczyła przedstawiciela na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ale jej systemy informacyjne znajdują się na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, ani nie spełnia wymagań określonych w rozporządzeniu wykonawczym 2018/151, organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa dla dostawców usług cyfrowych może przekazywać informacje oraz zwracać się o podejmowanie działań, o których mowa w art. 53 ust. 2, do organu właściwego w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, na terytorium którego posiada ona siedzibę lub zarząd albo został wyznaczony jej przedstawiciel.
3. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa może powierzyć realizację, w jego imieniu, niektórych zadań, o których mowa w ust. 1, jednostkom podległym lub nadzorowanym przez ten organ.
4. Powierzenie następuje na podstawie porozumienia organu właściwego do spraw cyberbezpieczeństwa z podmiotami, o których mowa w ust. 3.
5. W porozumieniu, o którym mowa w ust. 4, określa się zasady sprawowania przez organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa kontroli nad prawidłowym wykonywaniem powierzonych zadań.
6. Komunikat o zawarciu porozumienia ogłasza się w dzienniku urzędowym organu właściwego do spraw cyberbezpieczeństwa. W komunikacie wskazuje się informacje o:
1) adresie strony internetowej, na której zostanie zamieszczona treść porozumienia wraz ze stanowiącymi jego integralną treść załącznikami;
2) terminie, od którego porozumienie będzie obowiązywało.
7. Organy właściwe do spraw cyberbezpieczeństwa i Pojedynczy Punkt Kontaktowy w uzasadnionych przypadkach współpracują z organami ścigania i organem właściwym do spraw ochrony danych osobowych.
8. Rekomendacje dotyczące działań mających na celu wzmocnienie cyberbezpieczeństwa, w tym wytyczne sektorowe dotyczące zgłaszania incydentów, o których mowa w ust. 1 pkt 5, przygotowuje się z uwzględnieniem w szczególności Polskich Norm przenoszących normy europejskie, wspólnych specyfikacji technicznych, rozumianych jako specyfikacje techniczne w dziedzinie produktów teleinformatycznych określone zgodnie z art. 13 i art. 14 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1025/2012 z dnia 25 października 2012 r. w sprawie normalizacji europejskiej, zmieniającego dyrektywy Rady 89/686/EWG i 93/15/EWG oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 94/9/WE, 94/25/WE, 95/16/WE, 97/23/WE, 98/34/WE, 2004/22/WE, 2007/23/WE, 2009/23/WE i 2009/105/WE oraz uchylającego decyzję Rady 87/95/EWG i decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 1673/2006/WE (Dz. Urz. UE L 316 z 14.11.2012, str. 12) oraz wytycznych Komisji Europejskiej oraz Europejskiej Agencji do spraw Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA) w tym zakresie.
Art. 43. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
47) w art. 43: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie „1. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa może, bez wszczynania postępowania, o którym mowa w art. 7j lub art. 7l, wystąpić do podmiotu, o którym mowa w załączniku nr 1 lub 2 do ustawy, o udzielenie informacji, które umożliwią wstępną ocenę, czy dany podmiot należy uznać za podmiot kluczowy lub podmiot ważny. Przepisy art. 53c ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio.”, b) uchyla się ust. 2–5, c) ust. 6 otrzymuje brzmienie: „6. Informacje udzielone przez podmiot, o którym mowa w ust. 1, mogą stanowić podstawę do wpisania podmiotu do wykazu na podstawie art. 7j albo wydania decyzji, o której mowa w art. 7l.”;
1. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa może, bez wszczynania postępowania w sprawie uznania podmiotu za operatora usługi kluczowej, wystąpić do podmiotu, o którym mowa w załączniku nr 1 do ustawy, o udzielenie informacji, które umożliwią wstępną ocenę, czy dany podmiot spełnia warunki do uznania go za operatora usługi kluczowej.
2. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa może, bez wszczynania kontroli, wystąpić do operatora usługi kluczowej o udzielenie informacji, które umożliwią ustalenie potrzeby przeprowadzania kontroli, a także może, bez wszczynania postępowania, wystąpić do operatora usługi kluczowej o udzielenie informacji, które umożliwią wstępną ocenę, czy dany podmiot przestał spełniać warunki do uznania go za operatora usługi kluczowej.
3. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa, występując do podmiotu, o którym mowa w załączniku nr 1 do ustawy, lub operatora usługi kluczowej wskazuje termin udzielenia informacji. Wyznaczony termin nie może być krótszy niż 14 dni, licząc od dnia otrzymania wystąpienia przez podmiot lub operatora usługi kluczowej.
4. Podmiot, o którym mowa w załączniku nr 1 do ustawy, lub operator usługi kluczowej, do których organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa skierował wystąpienie, mogą przekazać informacje w sprawie, której dotyczy wystąpienie, lub poinformować o odmowie udzielenia informacji.
5. Wystąpienie o udzielenie informacji oraz brak udzielenia informacji nie wpływa na możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego lub kontroli.
6. Informacje udzielone przez podmiot lub operatora usługi kluczowej, o których mowa w ust. 1 i 2, mogą stanowić materiał dowodowy we wszczętym postępowaniu administracyjnym lub kontroli. Brak udzielenia informacji nie wpływa na sytuację procesową strony albo kontrolowanego ani na wszczęte postępowanie administracyjne lub kontrolę.
Art. 44. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
42) użyte w art. 40, w art. 42 w ust. 1 w pkt 5, w art. 44 w ust. 3 w zdaniu pierwszym i drugim, w art. 49 w ust. 3 we wprowadzeniu do wyliczenia oraz w art. 64, w różnej liczbie i różnym przypadku, wyrazy „sektorowy zespół cyberbezpieczeństwa” zastępuje się użytymi w odpowiedniej liczbie i odpowiednim przypadku wyrazami „CSIRT sektorowy”;
48) w art. 44: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa zapewnia funkcjonowanie CSIRT sektorowego dla podmiotów kluczowych lub podmiotów ważnych w danym sektorze lub podsektorze wymienionych w załączniku nr 1 i 2 do ustawy, do którego zadań należy: 1) przyjmowanie wczesnych ostrzeżeń, zgłoszeń o incydentach, sprawozdań okresowych i sprawozdań końcowych, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4–4c; 2) przyjmowanie zgłoszeń o potencjalnych zdarzeniach dla cyberbezpieczeństwa; 3) reagowanie na incydenty; 4) gromadzenie informacji o podatnościach i cyberzagrożeniach; 5) współpraca z podmiotem kluczowym lub podmiotem ważnym w zakresie wymiany dobrych praktyk oraz informacji o podatnościach i cyberzagrożeniach, organizacja i uczestniczenie w ćwiczeniach oraz wspieranie inicjatyw szkoleniowych; 6) współpraca z CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV w koordynowanym przez nie reagowaniu na incydenty, w szczególności w zakresie wymiany informacji o cyberzagrożeniach oraz stosowanych środkach zapobiegających i ograniczających wpływ incydentów; 7) współpraca z innymi CSIRT sektorowymi w zakresie wymiany informacji o podatnościach i cyberzagrożeniach.”, b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a–1d w brzmieniu: „1a. CSIRT sektorowy przekazuje, za pomocą systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 46 ust. 1, wczesne ostrzeżenie, zgłoszenie incydentu, sprawozdanie okresowe i sprawozdanie końcowe, o których mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4–4c, niezwłocznie, niepóźniej niż 8 godzin od jego otrzymania, do właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK albo CSIRT GOV. 1b. CSIRT sektorowy może w szczególności: 1) zapewniać we współpracy z CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV dynamiczną analizę ryzyka i analizę incydentów oraz wspomagać w podnoszeniu świadomości cyberzagrożeń wśród podmiotów kluczowych lub podmiotów ważnych danego sektora lub podsektora; 2) wykonywać niezbędne działania techniczne związane z analizą cyberzagrożeń oraz reagowaniem na incydent poważny; 3) koordynować, w ramach sektora lub podsektora, w uzgodnieniu z podmiotami kluczowymi lub podmiotami ważnymi obsługę incydentów, które ich dotyczą; 4) wspierać, w uzgodnieniu z podmiotem kluczowym lub podmiotem ważnym, wykonywanie przez niego obowiązków określonych w art. 11, art. 12–12b i art. 13; 5) w ramach reagowania na incydent poważny wystąpić do organu właściwego do spraw cyberbezpieczeństwa z wnioskiem o wezwanie podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego, aby w wyznaczonym terminie usunął podatności, które doprowadziły lub mogłyby doprowadzić do incydentu poważnego; 6) prowadzić działania na rzecz podnoszenia poziomu bezpieczeństwa systemów informacyjnych podmiotów kluczowych lub podmiotów ważnych w danym sektorze lub podsektorze w szczególności przez: a) wykonywanie oceny bezpieczeństwa, b) identyfikowanie podatności systemów dostępnych w otwartych sieciach teleinformatycznych, a także powiadamianie właścicieli tych systemów o wykrytych podatnościach oraz cyberzagrożeniach; 7) na wniosek podmiotu kluczowego lub podmiotu ważnego wspierać dany podmiot w zakresie monitorowania ich sieci i systemów informatycznych w czasie rzeczywistym lub zbliżonym do rzeczywistego. 1c. CSIRT sektorowy, który otrzymał zgłoszenie incydentu, a nie jest właściwy do jego przyjęcia, przekazuje niezwłocznie to zgłoszenie do właściwego CSIRT wraz z otrzymanymi informacjami. 1d. CSIRT sektorowy informuje o złożeniu wniosku, o którym mowa w ust. 1b pkt 5, właściwy CSIRT MON, CSIRT NASK albo CSIRT GOV.”, c) uchyla się ust. 2, d) ust. 4 otrzymuje brzmienie: „4. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa informuje podmioty kluczowe lub podmioty ważne w danym sektorze oraz CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV o ustanowieniu CSIRT sektorowego i zakresie realizowanych zadań.”, e) dodaje się ust. 5 i 6 w brzmieniu: „5. Przepisy ust. 1–1d, 3 i 4 stosuje się odpowiednio do CSIRT sektorowego ustanowionego w sektorze bankowości i infrastruktury rynków finansowych, w szczególności w zakresie poważnych incydentów związanych z ICT zgłaszanych przez podmioty kluczowe lub podmioty ważne. 6. CSIRT sektorowy ustanowiony w sektorze bankowości i infrastruktury rynków finansowych może również realizować swoje zadania w odniesieniu do podmiotów finansowych niebędących podmiotami kluczowymi lub podmiotami ważnymi, w szczególności w zakresie wsparcia w obsłudze poważnych incydentów związanych z ICT, gdy nie stanowi to dla niego nieproporcjonalnego czy nadmiernego obciążenia, z uwzględnieniem priorytetowego traktowania poważnych incydentów związanych z ICT zgłaszanych przez podmioty finansowe będące podmiotami kluczowymi lub podmiotami ważnymi oraz odpowiedniego stosowania przepisów ust. 1–1d, 3 i 4 do realizacji zadań.”;
1. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa może ustanowić, zgodnie z odrębnymi przepisami, sektorowy zespół cyberbezpieczeństwa dla danego sektora lub podsektora wymienionego w załączniku nr 1 do ustawy, odpowiedzialny w szczególności za:
1) przyjmowanie zgłoszeń o incydentach poważnych oraz wsparcie w obsłudze tych incydentów;
2) wspieranie operatorów usług kluczowych w wykonywaniu obowiązków określonych w art. 8, art. 9, art. 10 ust. 1–3, art. 11 ust. 1–3, art. 12 i art. 13;
3) analizowanie incydentów poważnych, wyszukiwanie powiązań pomiędzy incydentami oraz opracowywanie wniosków z obsługi incydentu;
4) współpracę z właściwym CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV w zakresie koordynowania obsługi incydentów poważnych.
2. Sektorowy zespół cyberbezpieczeństwa może przekazywać do innych państw, w tym państw członkowskich Unii Europejskiej, i przyjmować z tych państw informacje o incydentach poważnych, w tym dotyczących dwóch lub większej liczby państw członkowskich Unii Europejskiej.
3. Sektorowy zespół cyberbezpieczeństwa może otrzymywać zgłoszenia incydentu poważnego z innego państwa członkowskiego Unii Europejskiej dotyczącego dwóch lub większej liczby państw członkowskich Unii Europejskiej. Sektorowy zespół cyberbezpieczeństwa przekazuje te zgłoszenia do właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV oraz Pojedynczego Punktu Kontaktowego.
4. W przypadku ustanowienia sektorowego zespołu cyberbezpieczeństwa organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa informuje operatorów usług kluczowych w danym sektorze oraz CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV o ustanowieniu tego zespołu i zakresie realizowanych zadań.
Rozdział 9 Zadania ministra właściwego do spraw informatyzacji
Rozdział 9. Zadania ministra właściwego do spraw informatyzacji
Art. 45. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
50) w art. 45: a) w ust. 1: – po pkt 1 dodaje się pkt 1a i 1b w brzmieniu: „1a) monitorowanie wdrażania Krajowego planu oraz realizację działań na rzecz jego wdrożenia; 1b) prowadzenie wykazu;”, – pkt 3 otrzymuje brzmienie: „3) opracowywanie rocznych sprawozdań dotyczących incydentów poważnych zgłaszanych przez podmioty kluczowe lub podmioty ważne mających wpływ na ciągłość świadczenia usług przez te podmioty w Rzeczypospolitej Polskiej oraz ciągłość świadczenia usług w państwach członkowskich Unii Europejskiej;”, – pkt 6 otrzymuje brzmienie: „6) udostępnianie informacji i dobrych praktyk uzyskanych z Grupy Współpracy podmiotom krajowego systemu cyberbezpieczeństwa w celu usprawnienia działań krajowego systemu cyberbezpieczeństwa;”, – dodaje się pkt 7–15 w brzmieniu: „7) rekomendowanie i wspieranie przy wykorzystywaniu europejskich lub międzynarodowych standardów, a także specyfikacji technicznych mających znaczenie dla bezpieczeństwa systemów informacyjnych; 8) zachęcanie do korzystania z produktów ICT, usług ICT i procesów ICT certyfikowanych w ramach europejskich lub krajowych programów certyfikacji cyberbezpieczeństwa; 9) ustanowienie odpowiednich struktur komunikacyjnych na potrzeby wczesnego wykrywania kryzysów w cyberbezpieczeństwie, reagowania kryzysowego w cyberbezpieczeństwie i zarządzania kryzysowego w cyberbezpieczeństwie, a także koordynacji współpracy w celu ochrony bezpieczeństwa technologii informacyjnej aktywów o krytycznym znaczeniu we współpracy z sektorem prywatnym; 10) współpracę w obszarze cyberbezpieczeństwa z państwami trzecimi; 11) koordynację działań organów państwa w przypadku wystąpienia sytuacji kryzysowej w cyberbezpieczeństwie niedotyczącej wymiaru militarnego; 12) uczestniczenie w pracach Europejskiej sieci organizacji łącznikowych do spraw kryzysów cyberbezpieczeństwa; 13) przekazywanie Komisji Europejskiej aktualnych informacji o organach właściwych do spraw cyberbezpieczeństwa oraz Pojedynczym Punkcie Kontaktowym, ich danych identyfikacyjnych oraz zadaniach; 14) przekazywanie Komisji Europejskiej aktualnych informacji o CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV oraz CSIRT sektorowych, wraz z ich danymi kontaktowymi oraz zadaniami; 15) udzielanie wsparcia finansowego na działania służące rozwojowi cyberbezpieczeństwa.”, b) ust. 2 otrzymuje brzmienie „2. Przez Grupę Współpracy rozumie się grupę, o której mowa w art. 14 dyrektywy 2022/2555.”, c) dodaje się ust. 3–5 w brzmieniu: „3. Minister właściwy do spraw informatyzacji może opublikować na swojej stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej zestawienie wymogów dokumentów normalizacyjnych, o których mowa w art. 2 pkt 3 ustawy z dnia 12 września 2002 r. o normalizacji (Dz. U. z 2015 r. poz. 1483), których wykonywanie realizuje obowiązki wynikające z przepisów ustawy oraz z przepisów wydanych na podstawie art. 8a. 4. Projekt zestawienia, o którym mowa w ust. 3, minister właściwy do spraw informatyzacji kieruje do 30-dniowych konsultacji publicznych, z których sporządza raport, w którym wskazuje główne tezy zawarte w stanowiskach zgłoszonych do projektu zestawienia oraz odniesienie się do nich. 5. Projekt zestawienia, o którym mowa w ust. 3, uwagi zgłoszone w ramach konsultacji publicznych oraz raport ministra właściwego do spraw informatyzacji publikuje się na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej ministra właściwego do spraw informatyzacji, z wyłączeniem danych osobowych osób fizycznych biorących udział w konsultacjach publicznych.”;
1. Minister właściwy do spraw informatyzacji jest odpowiedzialny za:
1) monitorowanie wdrażania Strategii Cyberbezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej, zwanej dalej „Strategią”, oraz realizację planów działań na rzecz jej wdrożenia;
2) rekomendowanie obszarów współpracy z sektorem prywatnym w celu zwiększenia cyberbezpieczeństwa Rzeczypospolitej Polskiej;
3) opracowywanie rocznych sprawozdań dotyczących:
a) incydentów poważnych zgłaszanych przez operatorów usług kluczowych mających wpływ na ciągłość świadczonych przez nich usług kluczowych w Rzeczypospolitej Polskiej oraz ciągłość świadczonych usług kluczowych w państwach członkowskich Unii Europejskiej,
b) incydentów istotnych zgłaszanych przez dostawców usług cyfrowych, w tym incydentów dotyczących dwóch lub większej liczby państw członkowskich Unii Europejskiej;
4) prowadzenie działań informacyjnych dotyczących dobrych praktyk, programów edukacyjnych, kampanii i szkoleń na rzecz poszerzania wiedzy i budowania świadomości z zakresu cyberbezpieczeństwa, w tym bezpiecznego korzystania z Internetu przez różne kategorie użytkowników;
5) gromadzenie informacji o incydentach poważnych, które dotyczą lub zostały przekazane przez inne państwo członkowskie Unii Europejskiej;
6) udostępnianie informacji i dobrych praktyk związanych ze zgłaszaniem incydentów poważnych przez operatorów usług kluczowych i incydentów istotnych przez dostawców usług cyfrowych, uzyskanych z Grupy Współpracy, w tym:
a) procedur postępowania w zakresie zarządzania incydentem,
b) procedur postępowania przy zarządzaniu ryzykiem,
c) klasyfikacji informacji, ryzyka i incydentów.
2. Przez Grupę Współpracy rozumie się grupę, o której mowa w decyzji wykonawczej Komisji UE 2017/179 z dnia 1 lutego 2017 r. ustanawiającej procedury niezbędne do funkcjonowania grupy współpracy zgodnie z art. 11 ust. 5 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1148 w sprawie środków na rzecz wysokiego wspólnego poziomu bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych na terytorium Unii (Dz. Urz. UE L 28 z 02.02.2017, str. 73).
Art. 45a. nowe brzmienie
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
51) art. 45a otrzymuje brzmienie: „Art. 45a. 1. Minister właściwy do spraw informatyzacji może udzielić wsparcia finansowego w ramach programów rządowych lub innych programów finansowanych w całości albo w części z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, na realizację projektów, których celem jest: 1) tworzenie i rozwój produktów ICT, usług ICT oraz procesów ICT z zakresu cyberbezpieczeństwa; 2) rozwój kompetencji w obszarze cyberbezpieczeństwa; 3) zapewnianie cyberbezpieczeństwa w danej jednostce organizacyjnej; 4) promocja dobrych praktyk, programów edukacyjnych, kampanii i szkoleń na rzecz poszerzania wiedzy i budowania świadomości z zakresu cyberbezpieczeństwa; 5) wsparcie w obszarze standaryzacji i certyfikacji cyberbezpieczeństwa; 6) rozwój infrastruktury służącej zapewnianiu cyberbezpieczeństwa; 7) wsparcie badań naukowych, rozwoju technologicznego i projektów pilotażowych związanych z cyberbezpieczeństwem; 8) wsparcie w obsłudze incydentów; 9) identyfikacja i mitygacja podatności produktów ICT, usług ICT i procesów ICT; 10) zwiększenie rozpoznawalności produktów lub usług z zakresu cyberbezpieczeństwa; 11) inne działanie służące rozwojowi cyberbezpieczeństwa. 2. Wsparcie finansowe, o którym mowa w ust. 1, może być udzielane podmiotom publicznym, jak i prywatnym, i może stanowić: 1) pomoc publiczną dla podmiotów prywatnych; 2) pomoc de minimis dla podmiotów prywatnych; 3) dofinansowanie dla podmiotów publicznych. 3. Wsparcie finansowe, o którym mowa w ust. 1, jest udzielane podmiotom, które mają zdolność do realizacji projektu, o którym mowa w ust. 1. 4. Wsparcie finansowe, o którym mowa w ust. 1, może mieć charakter zwrotny albo bezzwrotny. 5. Wybór projektów, na które jest udzielane wsparcie finansowe, o którym mowa w ust. 1, następuje w trybie konkursowym albo pozakonkursowym. 6. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, odrębnie dla danego programu, o którym mowa w ust. 1, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki, formę oraz tryb udzielania wsparcia finansowego, o którym mowa w ust. 1, a także podmioty go udzielające, uwzględniając konieczność realizacji celów określonych w tych programach, efektywność i skuteczność wykorzystania tego wsparcia oraz przejrzystość jego udzielania, a także zapewnienie jego zgodności z rynkiem wewnętrznym.”;
1. Minister właściwy do spraw informatyzacji może udzielić pomocy publicznej lub pomocy de minimis w ramach:
1) programów rządowych lub
2) innych programów finansowanych w całości albo w części z udziałem środków, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych
– których celem jest wspieranie działań w obszarze cyberbezpieczeństwa.
2. Minister właściwy do spraw informatyzacji określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki oraz tryb udzielania pomocy w ramach programów, o których mowa w ust. 1, uwzględniając konieczność realizacji celów określonych w tych programach oraz efektywnego i skutecznego jej wykorzystania oraz przejrzystości jej udzielania, a także zgodności tej pomocy z rynkiem wewnętrznym.
Art. 46. zmieniony zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
53) w art. 46: a) w ust. 1: – w pkt 5 wyrazy „zagrożeniach cyberbezpieczeństwa” zastępuje się wyrazem „cyberzagrożeniach”, – kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 6–8 w brzmieniu: „6) czynności nadzorcze organów właściwych do spraw cyberbezpieczeństwa; 7) dokonywanie zgłoszenia naruszenia ochrony danych osobowych, o którym mowa w art. 33 rozporządzenia 2016/679 i art. 44 ustawy z dnia 14 grudnia 2018 r. o ochronie danych osobowych przetwarzanych w związku z zapobieganiem i zwalczaniem przestępczości (Dz. U. z 2023 r. poz. 1206), przez podmioty kluczowe lub podmioty ważne; 8) wymianę informacji o aktach ministra właściwego do spraw informatyzacji, Pełnomocnika, organów właściwych do spraw cyberbezpieczeństwa oraz Prezesa Rady Ministrów, o których mowa w art. 33 ust. 4, art. 42 ust. 1 pkt 5, art. 45 ust. 3, art. 67, art. 67a, art. 67b ust. 15, art. 67g ust. 1 i art. 67l ust. 1.”, b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a w brzmieniu: „1a. W systemie teleinformatycznym prowadzi się wykaz.”, c) ust. 2 otrzymuje brzmienie: „2. CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV, CSIRT sektorowe, organy właściwe do spraw cyberbezpieczeństwa oraz Prezes Urzędu Ochrony Danych Osobowych korzystają z systemu teleinformatycznego w celu realizacji swoich zadań ustawowych.”, d) uchyla się ust. 3, e) dodaje się ust. 4–9 w brzmieniu: „4. Podmioty kluczowe lub podmioty ważne, korzystają z systemu teleinformatycznego w zakresie, o którym mowa w ust. 1, w terminie 12 miesięcy od dnia spełnienia przesłanek uznania za podmiot kluczowy lub podmiot ważny. 5. Uwierzytelnienie w systemie teleinformatycznym następuje za pomocą środków określonych w art. 20a ust. 1 ustawy z dnia 17 lutego 2005 r. o informatyzacji działalności podmiotów realizujących zadania publiczne. 6. W celu zapewnienia bezpiecznego korzystania z systemu teleinformatycznego podmioty kluczowe lub podmioty ważne są obowiązane zapewnić bezpieczeństwo, ciągłość działania, aktualność i skuteczność zabezpieczeń oraz rozliczalność stosowanych systemów teleinformatycznych. 7. W celu wykonania obowiązku, o którym mowa w ust. 6, podmioty kluczowe lub podmioty ważne dostosowują swoje systemy informacyjne do minimalnych wymagań technicznych i funkcjonalnych korzystania z systemu teleinformatycznego, opublikowanych przez ministra właściwego do spraw informatyzacji na jego stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej w terminie 6 miesięcy od dnia opublikowania tych wymagań. 8. Minister właściwy do spraw informatyzacji publikuje na swojej stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej wykaz usług stosowany w systemie teleinformatycznym, w szczególności świadczonych przez podmioty kluczowe lub podmioty ważne. 9. CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV, po uzyskaniu zgody właściwego CSIRT poziomu krajowego, mogą uzyskać dostęp do wszelkich informacji przetwarzanych w systemie teleinformatycznym, w zakresie dotyczącym podmiotu będącego we właściwości innego CSIRT, w szczególności w celu szacowania ryzyka bezpieczeństwa łańcucha dostaw produktów ICT, usług ICT i procesów ICT, od których zależy świadczenie usługi przez podmiot pozostający we właściwości danego CSIRT.”;
Co zmieniła nowelizacja ustawy o zarządzaniu kryzysowym (dyrektywa CER) — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 815
3) w art. 46 po ust. 1a dodaje się ust. 1b w brzmieniu: „1b. System teleinformatyczny zapewnia wymianę informacji między organami do spraw podmiotów krytycznych, o których mowa w art. 6zk ust. 1 ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym, dyrektorem Rządowego Centrum Bezpieczeństwa a podmiotami krytycznymi, o których mowa w art. 3 pkt 1a tej ustawy.”.
1. Minister właściwy do spraw informatyzacji zapewnia rozwój lub utrzymanie systemu teleinformatycznego wspierającego:
1) współpracę podmiotów wchodzących w skład krajowego systemu cyberbezpieczeństwa;
2) generowanie i przekazywanie rekomendacji dotyczących działań podnoszących poziom cyberbezpieczeństwa;
3) zgłaszanie i obsługę incydentów;
4) szacowanie ryzyka na poziomie krajowym;
5) ostrzeganie o zagrożeniach cyberbezpieczeństwa.
2. CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV, sektorowe zespoły cyberbezpieczeństwa i Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej mogą korzystać z systemu teleinformatycznego na podstawie porozumienia zawartego z ministrem właściwym do spraw informatyzacji.
3. W porozumieniu określa się zakres i warunki korzystania z systemu teleinformatycznego.
Art. 47. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
55) w art. 47: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Minister właściwy do spraw informatyzacji może powierzyć realizację zadań, o których mowa w art. 45 ust. 1, art. 45a ust. 1 i art. 46 ust. 1 i 1a, jednostkom jemu podległym lub przez niego nadzorowanym.”, b) dodaje się ust. 3 w brzmieniu: „3. Minister właściwy do spraw informatyzacji może udostępniać jednostkom, o których mowa w ust. 1, dane z wykazu w zakresie i w celu realizacji zadań im powierzonych, z uwzględnieniem poufności, integralności, dostępności i autentyczności tych danych.”;
1. Minister właściwy do spraw informatyzacji może realizować zadania, o których mowa w art. 45 ust. 1 i art. 46 ust. 1, na zasadach określonych w przepisach odrębnych, za pomocą właściwych w tym zakresie jednostek podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw informatyzacji.
2. Zadania powierzone do realizacji jednostkom, o których mowa w ust. 1, są finansowane w formie dotacji celowej z części budżetu państwa, której dysponentem jest minister właściwy do spraw informatyzacji.
Art. 48. nowe brzmienie
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
56) w art. 48 pkt 1 i 2 otrzymują brzmienie: „1) odbieranie zgłoszeń incydentu dotyczącego więcej niż jednego sektora lub dotyczącego innych państw członkowskich Unii Europejskiej z Pojedynczych Punktów Kontaktowych w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, także przekazywanie tych zgłoszeń do CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV lub CSIRT sektorowego; 2) przekazywanie, na wniosek właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV, zgłoszenia incydentu dotyczącego więcej niż jednego sektora lub innych państw członkowskich Unii Europejskiej do Pojedynczych Punktów Kontaktowych w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej;”;
Minister właściwy do spraw informatyzacji prowadzi Pojedynczy Punkt Kontaktowy, do którego zadań należy:
1) odbieranie zgłoszeń incydentu poważnego lub incydentu istotnego dotyczącego dwóch lub większej liczby państw członkowskich Unii Europejskiej z pojedynczych punktów kontaktowych w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej, a także przekazywanie tych zgłoszeń do CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV lub sektorowych zespołów cyberbezpieczeństwa;
2) przekazywanie, na wniosek właściwego CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV, zgłoszenia incydentu poważnego lub incydentu istotnego dotyczącego dwóch lub większej liczby państw członkowskich Unii Europejskiej do pojedynczych punktów kontaktowych w innych państwach członkowskich Unii Europejskiej;
3) zapewnienie reprezentacji Rzeczypospolitej Polskiej w Grupie Współpracy;
4) zapewnienie współpracy z Komisją Europejską w dziedzinie cyberbezpieczeństwa;
5) koordynacja współpracy między organami właściwymi do spraw cyberbezpieczeństwa i organami władzy publicznej w Rzeczypospolitej Polskiej z odpowiednimi organami w państwach członkowskich Unii Europejskiej;
6) zapewnienie wymiany informacji na potrzeby Grupy Współpracy oraz Sieci CSIRT.
Art. 49. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
42) użyte w art. 40, w art. 42 w ust. 1 w pkt 5, w art. 44 w ust. 3 w zdaniu pierwszym i drugim, w art. 49 w ust. 3 we wprowadzeniu do wyliczenia oraz w art. 64, w różnej liczbie i różnym przypadku, wyrazy „sektorowy zespół cyberbezpieczeństwa” zastępuje się użytymi w odpowiedniej liczbie i odpowiednim przypadku wyrazami „CSIRT sektorowy”;
57) w art. 49: a) w ust. 1 w pkt 5 wyrazy „operatorów usług kluczowych” zastępuje się wyrazami „podmiotów kluczowych lub podmiotów ważnych”, b) w ust. 3: – w pkt 2 wyrazy „Agencji Unii Europejskiej do spraw Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA)” zastępuje się wyrazem „ ENISA”, – pkt 4 otrzymuje brzmienie: „4) dobrych praktyk w zakresie wymiany informacji związanych ze zgłaszaniem w Unii Europejskiej incydentów poważnych przez podmioty kluczowe lub podmioty ważne;”, – pkt 6 otrzymuje brzmienie: „6) dobrych praktyk w zakresie identyfikowania podmiotów kluczowych lub podmiotów ważnych przez państwa członkowskie Unii Europejskiej, w tym w odniesieniu do transgranicznych zależności, dotyczących ryzyka i incydentów.”, c) dodaje się ust. 4–8 w brzmieniu: „4. Pojedynczy Punkt Kontaktowy przekazuje ENISA aktualne dane z wykazu dotyczące dostawców usług DNS, rejestrów nazw domen najwyższego poziomu (TLD), dostawców chmury obliczeniowej, dostawców usługi centrum przetwarzania danych, dostawców sieci dostarczania treści, dostawców usług zarządzanych, dostawców usług zarządzanych w zakresie cyberbezpieczeństwa, jak również dostawców internetowych platform handlowych, wyszukiwarek internetowych i platform usług sieci społecznościowych. 5. Dane, o których mowa w ust. 4, obejmują: 1) nazwę (firmę) podmiotu; 2) sektor, podsektor i rodzaj podmiotu; 3) siedzibę i adres; 4) adres poczty elektronicznej; 5) numer telefonu przyporządkowany do wykonywanej działalności; 6) informację o wyznaczeniu przedstawiciela wraz z danymi kontaktowymi, o których mowa w art. 7 ust. 2 pkt 17 lit. a lub b; 7) adresy innych miejsc prowadzenia działalności na terenie Unii Europejskiej; 8) adres wyznaczonego przedstawiciela, jeśli został wyznaczony; 9) wskazanie państw członkowskich Unii Europejskiej, w których podmiot świadczy usługi; 10) główne miejsce prowadzenia działalności ustalone zgodnie z art. 5a ust. 3–6. 6. Pojedynczy Punkt Kontaktowy, co trzy miesiące, przedkłada ENISA sprawozdanie podsumowujące, zawierające dane o: 1) incydentach poważnych; 2) incydentach; 3) cyberzagrożeniach; 4) potencjalnych zdarzeniach dla cyberbezpieczeństwa. 7. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa dla sektora infrastruktury cyfrowej, CSIRT sektorowy dla tego sektora oraz CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV może, za pośrednictwem Pojedynczego Punktu Kontaktowego, złożyć wniosek do ENISA o udostępnienie danych z rejestru dostawców usług DNS, rejestrów nazw domen najwyższego poziomu (TLD), dostawców chmury obliczeniowej, dostawców usług ośrodka przetwarzania danych, dostawców sieci dostarczania treści, dostawców usług zarządzanych, dostawców usług zarządzanych w zakresie cyberbezpieczeństwa, jak również dostawców internetowych platform handlowych, wyszukiwarek internetowych i platform usług sieci społecznościowych. We wniosku wskazuje się zakres żądanych danych. 8. Organy właściwe do spraw cyberbezpieczeństwa, Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Minister Obrony Narodowej, minister właściwy do spraw informatyzacji mogą, za pomocą Pojedynczego Punktu Kontaktowego, zwrócić się do ENISA o udzielenie wsparcia przy rozwijaniu CSIRT sektorowych oraz CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV.”;
1. Pojedynczy Punkt Kontaktowy przekazuje Grupie Współpracy:
1) informacje, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 3;
2) dobre praktyki, o których mowa w art. 45 ust. 1 pkt 4, związane ze zgłaszaniem incydentów;
3) propozycje do programu prac Grupy Współpracy;
4) dobre praktyki krajowe dotyczące podnoszenia świadomości, szkoleń, badań i rozwoju z zakresu cyberbezpieczeństwa;
5) dobre praktyki w odniesieniu do identyfikowania operatorów usług kluczowych, w tym w odniesieniu do występujących w dwóch lub większej liczbie państw członkowskich Unii Europejskiej zależności dotyczących ryzyka i incydentów.
2. Dane przekazywane Grupie Współpracy nie obejmują informacji, które dotyczą bezpieczeństwa narodowego oraz porządku publicznego.
3. Pojedynczy Punkt Kontaktowy przekazuje organom właściwym do spraw cyberbezpieczeństwa, CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV, sektorowym zespołom cyberbezpieczeństwa oraz innym organom władzy publicznej informacje pochodzące z Grupy Współpracy dotyczące:
1) ocen krajowych strategii państw członkowskich Unii Europejskiej w zakresie cyberbezpieczeństwa oraz skuteczności CSIRT, a także dobrych praktyk w zakresie cyberbezpieczeństwa;
2) działań podjętych w odniesieniu do ćwiczeń dotyczących cyberbezpieczeństwa, europejskich programów edukacyjnych i szkoleń, w tym działań Agencji Unii Europejskiej do spraw Bezpieczeństwa Sieci i Informacji (ENISA);
3) wytycznych o charakterze strategicznym dotyczących działalności Sieci CSIRT;
4) dobrych praktyk w zakresie wymiany informacji związanych ze zgłaszaniem w Unii Europejskiej incydentów poważnych przez operatorów usług kluczowych i incydentów istotnych przez dostawców usług cyfrowych;
5) dobrych praktyk w krajach członkowskich Unii Europejskiej dotyczących podnoszenia świadomości, szkolenia, zakresu badań i rozwoju w zakresie cyberbezpieczeństwa;
6) dobrych praktyk w zakresie identyfikowania operatorów usług kluczowych przez państwa członkowskie Unii Europejskiej, w tym w odniesieniu do transgranicznych zależności, dotyczących ryzyka i incydentów.
Art. 50. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
58) w art. 50 dotychczasową treść oznacza się jako ust. 1 i: a) w ust. 1 pkt 2 otrzymuje brzmienie: „2) co 2 lata informacje dotyczące krajowego systemu cyberbezpieczeństwa, w szczególności: a) liczbę podmiotów kluczowych w podziale na poszczególne sektory, b) liczbę podmiotów ważnych w podziale na poszczególne sektory, c) rodzaje usług świadczonych przez podmioty kluczowe lub podmioty ważne, d) przepisy, na podstawie których podmioty kluczowe lub podmioty ważne zostały wskazane.”, b) dodaje się ust. 2 w brzmieniu: „2. Pojedynczy Punkt Kontaktowy przekazuje Grupie Współpracy: 1) liczbę podmiotów kluczowych w podziale na poszczególne sektory; 2) liczbę podmiotów ważnych w podziale na poszczególne sektory.”;
Pojedynczy Punkt Kontaktowy przekazuje Komisji Europejskiej:
1) niezwłocznie informacje o:
a) wyznaczonych organach właściwych do spraw cyberbezpieczeństwa, Pojedynczym Punkcie Kontaktowym, ich zadaniach oraz późniejszych zmianach w tym zakresie,
b) przepisach dotyczących kar pieniężnych dotyczących krajowego systemu cyberbezpieczeństwa;
2) co 2 lata informacje umożliwiające ocenę wdrażania dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1148 z dnia 6 lipca 2016 r. w sprawie środków na rzecz wysokiego wspólnego poziomu bezpieczeństwa sieci i systemów informatycznych na terytorium Unii (Dz. Urz. UE L 194 z 19.07.2016, str. 1), obejmujące w szczególności:
a) środki umożliwiające identyfikację operatorów usług kluczowych,
b) wykaz usług kluczowych,
c) liczbę zidentyfikowanych operatorów usług kluczowych w każdym sektorze, o którym mowa w załączniku nr 1 do ustawy, oraz wskazanie ich znaczenia w odniesieniu do tego sektora,
d) progi istotności skutku zakłócającego dla świadczonej usługi kluczowej brane pod uwagę przy kwalifikowaniu podmiotów jako operatorów usług kluczowych;
3) informacje o zadaniach CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV, w tym o głównych elementach procedur postępowania w przypadku wystąpienia incydentu.
Rozdział 10 Zadania Ministra Obrony Narodowej
Rozdział 10. Zadania Ministra Obrony Narodowej
Art. 51. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
59) w art. 51: a) w pkt 2 wyrazy „zagrożenia cyberbezpieczeństwa” zastępuje się wyrazem „cyberzagrożenia”, b) pkt 5–8 otrzymują brzmienie: „5) koordynację działań związanych z obsługą incydentów w czasie stanu wojennego lub w czasie wojny, z zastrzeżeniem kompetencji Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych; 6) ocenę wpływu incydentów poważnych i krytycznych na system obronny państwa; 7) ocenę cyberzagrożeń, w zakresie ich wpływu na system obronny państwa oraz przedstawianie właściwym organom, w przypadku wprowadzenia stanu wojennego lub stanu wojny, propozycji dotyczących działań obronnych z zastrzeżeniem kompetencji Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych; 8) koordynację, we współpracy z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw informatyzacji, realizacji zadań organów administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego w czasie stanu wojennego lub w czasie wojny dotyczących działań obronnych w przypadku cyberzagrożenia z zastrzeżeniem kompetencji Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych.”;
Minister Obrony Narodowej jest odpowiedzialny za:
1) współpracę Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej z właściwymi organami Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego, Unii Europejskiej i organizacji międzynarodowych w obszarze obrony narodowej w zakresie cyberbezpieczeństwa;
2) zapewnienie zdolności Siłom Zbrojnym Rzeczypospolitej Polskiej w układzie krajowym, sojuszniczym i koalicyjnym do prowadzenia działań militarnych w przypadku zagrożenia cyberbezpieczeństwa powodującego konieczność działań obronnych;
3) rozwijanie umiejętności Sił Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej w zakresie zapewnienia cyberbezpieczeństwa przez organizację specjalistycznych przedsięwzięć szkoleniowych;
4) pozyskiwanie i rozwój narzędzi służących budowaniu zdolności zapewnienia cyberbezpieczeństwa w Siłach Zbrojnych Rzeczypospolitej Polskiej;
5) kierowanie działaniami związanymi z obsługą incydentów w czasie stanu wojennego;
6) ocenę wpływu incydentów na system obrony państwa;
7) ocenę zagrożeń cyberbezpieczeństwa w czasie stanu wojennego oraz przedstawianie właściwym organom propozycji dotyczących działań obronnych;
8) koordynację, we współpracy z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i ministrem właściwym do spraw informatyzacji, realizacji zadań organów administracji rządowej i jednostek samorządu terytorialnego w czasie stanu wojennego dotyczących działań obronnych w przypadku zagrożenia cyberbezpieczeństwa.
Art. 52. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
60) w art. 52: a) w pkt 2 wyrazy „zagrożenia cyberbezpieczeństwa” zastępuje się wyrazem „cyberzagrożenia”, b) w pkt 4 wyrazy „zagrożeniach cyberbezpieczeństwa” zastępuje się wyrazem „cyberzagrożeniach”;
Minister Obrony Narodowej prowadzi Narodowy Punkt Kontaktowy do współpracy z Organizacją Traktatu Północnoatlantyckiego, do którego zadań należy:
1) zapewnienie współpracy w obszarze obrony narodowej z właściwymi organami Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego w zakresie cyberbezpieczeństwa;
2) koordynacja działań w zakresie wzmacniania zdolności obronnych w przypadku zagrożenia cyberbezpieczeństwa;
3) zapewnienie współpracy między narodowymi i sojuszniczymi siłami zbrojnymi w zakresie zapewnienia cyberbezpieczeństwa;
4) rozwijanie systemów wymiany informacji o zagrożeniach cyberbezpieczeństwa w obszarze obrony narodowej;
5) udział w realizacji celów Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego w obszarze cyberbezpieczeństwa i kryptologii.
Rozdział 11 Nadzór i kontrola operatorów usług kluczowych, dostawców usług cyfrowych i podmiotów świadczących usługi w zakresie cyberbezpieczeństwa
Rozdział 11. Nadzór i kontrola operatorów usług kluczowych, dostawców usług cyfrowych i podmiotów świadczących usługi w zakresie cyberbezpieczeństwa
Art. 53. nowe brzmienie
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
63) art. 53 otrzymuje brzmienie: „Art. 53. 1. Nadzór dotyczący stosowania przepisów ustawy sprawują organy właściwe do spraw cyberbezpieczeństwa w zakresie wykonywania przez podmioty kluczowe i podmioty ważne wynikających z ustawy obowiązków. 2. W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1, organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa w stosunku do podmiotów kluczowych może: 1) prowadzić kontrole, w tym doraźne, w siedzibie podmiotu, miejscu wykonywania działalności gospodarczej lub zdalnie; 2) w drodze decyzji nałożyć na podmiot obowiązek przeprowadzania audytu, o którym mowa w art. 15 ust. 1b, w szczególności w sytuacji wystąpienia poważnego incydentu lub naruszenia przepisów ustawy; 3) zlecić CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV lub CSIRT sektorowemu, dokonanie oceny bezpieczeństwa systemu informacyjnego podmiotu kluczowego; 4) wystąpić z wnioskiem o udzielenie informacji niezbędnych do oceny środków, o których mowa w art. 8 ust. 1 pkt 2 i 5, a także zgodności danych i informacji przekazanych przez podmiot do wykazu; 5) wystąpić z wnioskiem o udzielenie dostępu do danych, dokumentów i informacji koniecznych do wykonywania nadzoru; 6) wystąpić z wnioskiem o przedstawienie dowodów realizacji wymogów, o których mowa w art. 8 ust. 1. 3. Organy właściwe do spraw cyberbezpieczeństwa za pomocą działań nadzorczych sprawują nadzór o charakterze: 1) prewencyjnym i następczym nad podmiotami kluczowymi; 2) następczym nad podmiotami ważnymi, w szczególności w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że zachodzi możliwość naruszenia przepisów ustawy. 4. W przypadku uzasadnionego podejrzenia, że działania lub zaniechania podmiotu kluczowego mogą naruszać przepisy ustawy, organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa kieruje do tego podmiotu pismo w formie elektronicznej z ostrzeżeniem, w którym wskazuje czynności, jakie należy podjąć w celu zapobieżenia lub zaprzestania naruszania przepisów ustawy oraz termin na ich wykonanie. 5. W celu egzekwowania przepisów ustawy organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa w stosunku do podmiotów kluczowych, także wtedy gdy podmiot kluczowy nie zastosował się do pisma z ostrzeżeniem, o którym mowa w ust. 4, może: 1) nakazać podjęcie określonych czynności dotyczących obsługi incydentu; 2) nakazać, w drodze decyzji, zaniechanie naruszania przepisów ustawy; 3) nakazać, w drodze decyzji, zapewnienie zgodności systemu zarządzania bezpieczeństwem informacji zgodnie z art. 8 ust. 1 pkt 2 lub zgodnie z art. 8 ust. 3 lub realizacji obowiązku zgłaszania incydentu poważnego; 4) nakazać, w drodze decyzji, poinformowanie, w określony przez niego sposób, odbiorców usług tego podmiotu, których dotyczy poważne cyberzagrożenie, o charakterze tego zagrożenia oraz o możliwych środkach ochronnych lub naprawczych, jakie należy podjąć w reakcji na to zagrożenie; 5) nakazać, w drodze decyzji, wdrożenie, w określonym terminie, zaleceń wydanych w wyniku audytu lub audytu, o którym mowa w art. 15 ust. 1b; 6) wyznaczyć, w drodze decyzji, na określony czas, niedłuższy niż miesiąc, spośród osób zatrudnionych w urzędzie obsługującym ten organ, urzędnika monitorującego do nadzorowania wykonywania obowiązków, o których mowa w rozdziale 3, wskazując ściśle określone zadania, które urzędnik monitorujący realizuje w tym czasie; 7) nakazać, w drodze decyzji, podanie do wiadomości publicznej informacji o naruszeniach przepisów ustawy; 8) nakazać, w drodze decyzji wydanej w postępowaniu uproszczonym, o którym mowa w rozdziale 14 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, podanie do publicznej wiadomości informacji o incydencie poważnym. 6. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa, podejmując działania, o których mowa w ust. 5, wyznacza podmiotowi kluczowemu termin, w którym zobowiązuje ten podmiot do podjęcia określonych czynności, usunięcia uchybień lub zapewnienia zgodności z wymogami określonymi przez organ. 7. Nakaz, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, jest inną czynnością z zakresu administracji publicznej, na którą przysługuje skarga do sądu administracyjnego i wymaga uzasadnienia. 8. Postępowanie w sprawach, o którym mowa w ust. 5 pkt 2–8, jest jednoinstancyjne, a na decyzję organu właściwego do spraw cyberbezpieczeństwa przysługuje skarga do sądu administracyjnego. 9. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa, w przypadku gdy podmiot kluczowy nie zastosował się do nakazu, o którym mowa w ust. 5 pkt 1, lub postanowień decyzji, o której mowa w ust. 5 pkt 2–8, może: 1) wstrzymać udzieloną temu podmiotowi koncesję albo ograniczyć jej zakres do czasu usunięcia uchybień lub zaprzestania naruszeń lub 2) wstrzymać w całości albo w części działalność podmiotu kluczowego wpisanego do rejestru działalności regulowanej, do czasu usunięcia uchybień lub zaprzestania naruszeń, lub 3) wstrzymać zezwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej wydane podmiotowi kluczowemu albo ograniczyć zakres tego zezwolenia do czasu usunięcia uchybień lub zaprzestania naruszeń, lub 4) wstrzymać w całości albo w części działalność podmiotu kluczowego, wpisanego do Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej, do czasu usunięcia uchybień lub zaprzestania naruszeń, lub 5) wstrzymać w całości albo w części działalność podmiotu kluczowego, wpisanego do rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego, do czasu usunięcia uchybień lub zaprzestania naruszeń, lub 6) zakazać pełnienia w podmiocie kluczowym funkcji zarządczych przez kierownika podmiotu do czasu usunięcia uchybień lub zaprzestania naruszeń, o ile nie doprowadzi to do uniemożliwienia funkcjonowania podmiotu kluczowego w zakresie, jaki jest niezbędny do usunięcia uchybień lub zaprzestania naruszeń. 10. Środków, o których mowa w ust. 9, nie stosuje się do podmiotów publicznych. 11. W przypadku wniesienia przez podmiot kluczowy skargi do sądu administracyjnego, o której mowa w ust. 7 lub 8, środków, o których mowa w ust. 9, nie stosuje się do czasu rozstrzygnięcia sprawy przez ten sąd. Sąd rozstrzyga sprawę w terminie miesiąca od dnia wniesienia skargi. 12. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa, podejmując działania, o których mowa w ust. 5 i 9, uwzględnia: 1) wagę naruszenia i znaczenie naruszonych przepisów ustawy, przy czym za poważne naruszenie należy uznać: a) powtarzające się naruszenie, b) niezgłoszenie lub nieobsłużenie incydentów poważnych, c) nieusunięcie uchybień zgodnie z wiążącymi nakazami organów właściwych do spraw cyberbezpieczeństwa, d) utrudnianie prowadzenia audytów lub działań monitorujących nakazanych przez organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa po stwierdzeniu naruszenia, e) dostarczanie nieprawdziwych lub rażąco niedokładnych informacji w odniesieniu do środków zarządzania ryzykiem w cyberbezpieczeństwie lub obowiązków zgłaszania incydentów poważnych; 2) czas trwania naruszenia; 3) wcześniejsze poważne naruszenia ze strony danego podmiotu; 4) spowodowane szkody majątkowe i niemajątkowe, w tym straty finansowe lub gospodarcze, wpływ na inne usługi i liczbę użytkowników, których dotyka incydent; 5) umyślny lub nieumyślny charakter czynu ze strony sprawcy naruszenia; 6) środki zastosowane przez podmiot, aby zapobiec szkodom majątkowym i niemajątkowym lub je ograniczyć; 7) stopień współpracy podmiotu z organem właściwym do spraw cyberbezpieczeństwa. 13. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa przed zastosowaniem środków, o których mowa w ust. 4, 5 i 9, oraz przed nałożeniem kary pieniężnej, informuje podmiot kluczowy o wstępnych ustaleniach, które mogą prowadzić do wydania decyzji lub podjęcia działań, o których mowa w ust. 4, 5 i 9, lub do nałożenia kary pieniężnej. Informacja o wstępnych ustaleniach zawiera szczegółowe uzasadnienie, potwierdzające zasadność zamiaru zastosowania środków lub nałożenia kary pieniężnej. 14. Podmiot kluczowy może przedstawić swoje stanowisko niezwłocznie, niepóźniej niż w terminie 7 dni od dnia poinformowania o wstępnych ustaleniach, o których mowa w ust. 13. 15. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa po przedstawieniu przez podmiot kluczowy swojego stanowiska: 1) uwzględnia stanowisko tego podmiotu i odstępuje od zastosowania środków, o których mowa w ust. 4, 5 lub 9, lub od nałożenia kary pieniężnej, oraz informuje podmiot o tym fakcie; 2) odrzuca stanowisko tego podmiotu i stosuje środki, o których mowa w ust. 4, 5 lub 9, lub nakłada karę pieniężną, oraz informuje podmiot o tym fakcie wraz ze szczegółowym uzasadnieniem przyczyn odrzucenia stanowiska podmiotu. 16. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa może odstąpić od poinformowania o wstępnych ustaleniach w przypadku, gdy utrudniłoby to natychmiastowe działanie w celu zapobieżenia incydentom, reakcji na nie lub mogłoby mieć niekorzystny wpływ na bezpieczeństwo państwa lub porządek publiczny. 17. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa sprawując nadzór w stosunku do podmiotu ważnego stosuje przepisy ust. 2, 4, 5 pkt 1–5 i 7–8 oraz ust. 6–8 i 12–16.”;
1. Nadzór w zakresie stosowania przepisów ustawy sprawują:
1) minister właściwy do spraw informatyzacji w zakresie spełniania przez podmioty świadczące usługi z zakresu cyberbezpieczeństwa wymogów, o których mowa w art. 14 ust. 2;
2) organy właściwe do spraw cyberbezpieczeństwa w zakresie:
a) wykonywania przez operatorów usług kluczowych wynikających z ustawy obowiązków dotyczących przeciwdziałania zagrożeniom cyberbezpieczeństwa i zgłaszania incydentów poważnych,
b) spełniania przez dostawców usług cyfrowych wymogów bezpieczeństwa świadczonych przez nich usług cyfrowych określonych w rozporządzeniu wykonawczym 2018/151 oraz wykonywania wynikających z ustawy obowiązków dotyczących zgłaszania incydentów istotnych.
2. W ramach nadzoru, o którym mowa w ust. 1:
1) organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa lub minister właściwy do spraw informatyzacji prowadzi kontrole w zakresie, o którym mowa w ust. 1;
2) organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa nakłada kary pieniężne na operatorów usług kluczowych i dostawców usług cyfrowych.
3. W stosunku do dostawcy usług cyfrowych podjęcie czynności, o których mowa w ust. 2, następuje po uzyskaniu dowodu, że dostawca usług cyfrowych nie spełnia wymogów określonych w rozporządzeniu wykonawczym 2018/151 lub nie wykonuje wynikających z ustawy obowiązków dotyczących zgłaszania incydentów istotnych.
Art. 54. nowe brzmienie
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
65) art. 54 otrzymuje brzmienie: „Art. 54. Do kontroli realizowanej wobec podmiotów kluczowych lub podmiotów ważnych: 1) będących przedsiębiorcami stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców; 2) niebędących przedsiębiorcami stosuje się przepisy ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o kontroli w administracji rządowej; 3) będących jednostkami samorządu terytorialnego stosuje się przepisy ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o kontroli w administracji rządowej.”;
1. Do kontroli, której zakres określony jest w art. 53 ust. 1 pkt 1, stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców.
2. Do kontroli, której zakres określony jest w art. 53 ust. 1 pkt 2, realizowanej wobec podmiotów:
1) będących przedsiębiorcami stosuje się przepisy rozdziału 5 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. – Prawo przedsiębiorców;
2) niebędących przedsiębiorcami stosuje się przepisy ustawy z dnia 15 lipca 2011 r. o kontroli w administracji rządowej określające zasady i tryb przeprowadzania kontroli.
Art. 55.
Osoba prowadząca czynności kontrolne wobec podmiotów będących przedsiębiorcami ma prawo do:
1) swobodnego wstępu i poruszania się po terenie podmiotu kontrolowanego bez obowiązku uzyskiwania przepustki;
2) wglądu do dokumentów dotyczących działalności podmiotu kontrolowanego, pobierania za pokwitowaniem oraz zabezpieczania dokumentów związanych z zakresem kontroli, z zachowaniem przepisów o tajemnicy prawnie chronionej;
3) sporządzania, a w razie potrzeby żądania sporządzenia, niezbędnych do kontroli kopii, odpisów lub wyciągów z dokumentów oraz zestawień lub obliczeń;
4) przetwarzania danych osobowych w zakresie niezbędnym do realizacji celu kontroli;
5) żądania złożenia ustnych lub pisemnych wyjaśnień w sprawach dotyczących zakresu kontroli;
6) przeprowadzania oględzin urządzeń, nośników oraz systemów informacyjnych.
Art. 56. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
66) w art. 56 dodaje się ust. 3 i 4 w brzmieniu: „3. Organ przeprowadzający kontrolę może żądać od podmiotu kontrolowanego przedstawienia tłumaczenia na język polski sporządzonej w języku obcym dokumentacji przedłożonej przez podmiot kontrolowany. Tłumaczenie dokumentacji podmiot kontrolowany jest obowiązany wykonać na własny koszt. Zlecenie tłumaczenia dokumentacji podmiotom trzecim odbywa się z poszanowaniem tajemnicy prawnie chronionej na podstawie odrębnych przepisów. 4. Organ przeprowadzający kontrolę, występując do podmiotu kontrolowanego z żądaniem, o którym mowa w ust. 3, wskazuje zakres dokumentów, które mają zostać przetłumaczone, ich związek z przeprowadzaną kontrolą oraz określa termin na przedstawienie tłumaczenia dokumentacji, uwzględniający zakres koniecznego tłumaczenia.”;
1. Kontrolowane podmioty będące przedsiębiorcami zapewniają osobie prowadzącej czynności kontrolne warunki niezbędne do sprawnego przeprowadzenia kontroli, w szczególności przez zapewnienie niezwłocznego przedstawienia żądanych dokumentów, terminowego udzielania ustnych i pisemnych wyjaśnień w sprawach objętych kontrolą, udostępniania niezbędnych urządzeń technicznych, a także sporządzania we własnym zakresie kopii lub wydruków dokumentów oraz informacji zgromadzonych na nośnikach, w urządzeniach lub w systemach informacyjnych.
2. Podmiot kontrolowany dokonuje potwierdzenia za zgodność z oryginałem sporządzonych kopii lub wydruków, o których mowa w ust. 1. W przypadku odmowy potwierdzenia za zgodność z oryginałem potwierdza je osoba prowadząca czynności kontrolne, o czym czyni wzmiankę w protokole kontroli.
Art. 57.
Osoba prowadząca czynności kontrolne wobec podmiotów będących przedsiębiorcami ustala stan faktyczny na podstawie dowodów zebranych w toku kontroli, w szczególności dokumentów, przedmiotów, oględzin oraz ustnych lub pisemnych wyjaśnień i oświadczeń.
Art. 58. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
67) w art. 58: a) ust. 4–8 otrzymują brzmienie: „4. W przypadku zastrzeżeń dotyczących ustaleń zawartych w protokole kontroli, podmiot kontrolowany ma prawo odmówić podpisania protokołu kontroli oraz złożyć umotywowane pisemne zastrzeżenia do tego protokołu w terminie 7 dni od dnia przedstawienia mu go do podpisu. 5. Odmowę podpisania protokołu kontroli osoba prowadząca czynności kontrolne odnotowuje w protokole wraz ze wskazaniem daty tej odmowy. 6. W razie złożenia zastrzeżeń do protokołu kontroli kierownik komórki organizacyjnej do spraw kontroli dokonuje ich analizy. 7. Kierownik komórki organizacyjnej do spraw kontroli: 1) odrzuca zastrzeżenia do protokołu kontroli wniesione przez osobę nieuprawnioną lub wniesione po upływie terminu i informuje o tym na piśmie zgłaszającego zastrzeżenia, podając przyczyny, albo 2) uwzględnia zastrzeżenia do protokołu kontroli w całości albo w części albo je oddala. 8. W razie potrzeby, w związku ze zgłoszeniem zastrzeżeń do protokołu, osoba prowadząca czynności kontrolne podejmuje dodatkowe czynności kontrolne, a w przypadku stwierdzenia przez kierownika komórki organizacyjnej do spraw kontroli zasadności zastrzeżeń do protokołu kontroli zmienia lub uzupełnia odpowiednią część protokołu kontroli w formie aneksu do protokołu.”, b) dodaje się ust. 9–11 w brzmieniu: „9. Kierownik komórki organizacyjnej do spraw kontroli, po rozpatrzeniu zastrzeżeń do protokołu kontroli, sporządza stanowisko wobec tych zastrzeżeń. 10. O nieuwzględnieniu zastrzeżeń do protokołu kontroli w całości albo w części kierownik komórki organizacyjnej do spraw kontroli informuje podmiot kontrolowany na piśmie. 11. Protokół kontroli: 1) w postaci papierowej sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których jeden pozostawia się podmiotowi kontrolowanemu; 2) w postaci elektronicznej doręcza się podmiotowi kontrolowanemu na adres do doręczeń elektronicznych.”;
1. Osoba prowadząca czynności kontrolne wobec podmiotów będących przedsiębiorcami przedstawia przebieg przeprowadzonej kontroli w protokole kontroli.
2. Protokół kontroli zawiera:
1) wskazanie nazwy albo imienia i nazwiska oraz adresu podmiotu kontrolowanego;
2) imię i nazwisko osoby reprezentującej podmiot kontrolowany oraz nazwę organu reprezentującego ten podmiot;
3) imię i nazwisko, stanowisko oraz numer upoważnienia osoby prowadzącej czynności kontrolne;
4) datę rozpoczęcia i zakończenia czynności kontrolnych;
5) określenie przedmiotu i zakresu kontroli;
6) opis stanu faktycznego ustalonego w toku kontroli oraz inne informacje mające istotne znaczenie dla przeprowadzonej kontroli, w tym zakres, przyczyny i skutki stwierdzonych nieprawidłowości;
7) wyszczególnienie załączników.
3. Protokół kontroli podpisują osoba prowadząca czynności kontrolne oraz osoba reprezentująca podmiot kontrolowany.
4. Przed podpisaniem protokołu podmiot kontrolowany może, w terminie 7 dni od dnia przedstawienia mu go do podpisu, złożyć pisemne zastrzeżenia do tego protokołu.
5. W razie zgłoszenia zastrzeżeń osoba prowadząca czynności kontrolne dokonuje ich analizy i w razie potrzeby podejmuje dodatkowe czynności kontrolne, a w przypadku stwierdzenia zasadności zastrzeżeń zmienia lub uzupełnia odpowiednią część protokołu w formie aneksu do protokołu.
6. W razie nieuwzględnienia zastrzeżeń w całości lub w części osoba prowadząca czynności kontrolne informuje podmiot kontrolowany na piśmie.
7. O odmowie podpisania protokołu osoba prowadząca czynności kontrolne czyni w protokole wzmiankę zawierającą datę jej dokonania.
8. Protokół w postaci papierowej sporządza się w dwóch egzemplarzach, z których jeden pozostawia się podmiotowi kontrolowanemu, a w przypadku protokołu sporządzonego w postaci elektronicznej doręcza się go podmiotowi kontrolowanemu.
Art. 59. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
68) w art. 59: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Jeżeli na podstawie informacji zgromadzonych w toku kontroli organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa uzna, że mogło dojść do naruszenia przepisów ustawy przez podmiot kontrolowany, przekazuje zalecenia pokontrolne wzywające do usunięcia nieprawidłowości. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa wskazuje termin usunięcia tych nieprawidłowości, uwzględniając zakres i rodzaj naruszeń.”, b) w ust. 3 skreśla się wyrazy „lub ministra właściwego do spraw informatyzacji”;
1. Jeżeli na podstawie informacji zgromadzonych w protokole kontroli organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa lub minister właściwy do spraw informatyzacji uzna, że mogło dojść do naruszenia przepisów ustawy przez podmiot kontrolowany, przekazuje zalecenia pokontrolne dotyczące usunięcia nieprawidłowości.
2. Od zaleceń pokontrolnych nie przysługują środki odwoławcze.
3. Podmiot kontrolowany, w wyznaczonym terminie, informuje organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa lub ministra właściwego do spraw informatyzacji o sposobie wykonania zaleceń.
Rozdział 12 Pełnomocnik i Kolegium
Rozdział 12. Pełnomocnik i Kolegium
Art. 60.
Koordynowanie działań i realizowanie polityki rządu w zakresie zapewnienia cyberbezpieczeństwa w Rzeczypospolitej Polskiej powierza się Pełnomocnikowi.
Art. 61. nowe brzmienie
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
70) w art. 61 ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Pełnomocnikiem jest minister właściwy do spraw informatyzacji, sekretarz stanu albo podsekretarz stanu w urzędzie obsługującym ministra właściwego do spraw informatyzacji.”;
1. Pełnomocnika powołuje i odwołuje Prezes Rady Ministrów. 2. Pełnomocnik podlega Radzie Ministrów. 3. Pełnomocnikiem jest minister, sekretarz stanu albo podsekretarz stanu. 4. Obsługę merytoryczną, organizacyjno-prawną, techniczną i kancelaryjno-biurową Pełnomocnika zapewnia ministerstwo albo inny urząd administracji rządowej, w którym powołano Pełnomocnika.
Art. 62. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
71) w art. 62: a) w ust. 1 w pkt 1 wyrazy „i CSIRT GOV” zastępuje się wyrazami „CSIRT GOV i CSIRT sektorowych”, b) w ust. 2 w pkt 3 wyrazy „zagrożeń cyberbezpieczeństwa” zastępuje się wyrazem „cyberzagrożeń”, c) dodaje się ust. 3–8 w brzmieniu: „3. Pełnomocnik może dokonywać zakupów produktów ICT, usług ICT lub procesów ICT z zakresu cyberbezpieczeństwa na rzecz podmiotów, o których mowa w art. 62a ust. 2 pkt 3, na podstawie umowy, przekazując prawa do zakupionych produktów ICT, usług ICT lub procesów ICT z zakresu cyberbezpieczeństwa. 4. Pełnomocnik może, w zakresie realizacji jego zadań, zlecać przeprowadzanie badań lub ekspertyz. 5. Pełnomocnik może, w drodze zarządzenia, powoływać zespoły doradcze. 6. Pełnomocnik może upoważnić do realizacji swoich zadań pracownika ministerstwa lub urzędu administracji rządowej go obsługującego, który: 1) pełni funkcję dyrektora departamentu, zastępcy dyrektora departamentu lub naczelnika wydziału; 2) spełnia wymagania określone w przepisach o ochronie informacji niejawnych w zakresie dostępu do informacji niejawnych o klauzuli „tajne”. 7. Organy administracji rządowej oraz jednostki organizacyjne podległe tym organom lub przez nie nadzorowane są obowiązane do udzielania pomocy Pełnomocnikowi przy realizacji jego zadań, w szczególności przez udostępnianie mu informacji i dokumentów. 8. Zadania Pełnomocnika są finansowane z części budżetowej, której dysponentem jest minister właściwy do spraw informatyzacji.”;
1. W ramach koordynowania działań i realizowania polityki rządu w zakresie zapewnienia cyberbezpieczeństwa do zadań Pełnomocnika należy:
1) analiza i ocena funkcjonowania krajowego systemu cyberbezpieczeństwa na podstawie zagregowanych danych i wskaźników opracowanych z udziałem organów administracji publicznej, organów właściwych do spraw cyberbezpieczeństwa, CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV;
2) nadzór nad procesem zarządzania ryzykiem krajowego systemu cyberbezpieczeństwa z wykorzystaniem zagregowanych danych i wskaźników opracowanych z udziałem organów właściwych do spraw cyberbezpieczeństwa, CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV;
3) opiniowanie dokumentów rządowych, w tym projektów aktów prawnych, mających wpływ na realizację zadań z zakresu cyberbezpieczeństwa;
4) upowszechnianie nowych rozwiązań i inicjowanie działań w zakresie zapewnienia cyberbezpieczeństwa na poziomie krajowym;
5) inicjowanie krajowych ćwiczeń w zakresie cyberbezpieczeństwa;
6) wydawanie rekomendacji dotyczących stosowania urządzeń informatycznych lub oprogramowania na wniosek CSIRT.
2. Do zadań Pełnomocnika wykonywanych w porozumieniu z właściwymi ministrami należy również:
1) współpraca w sprawach związanych z cyberbezpieczeństwem z innymi państwami, organizacjami oraz instytucjami międzynarodowymi;
2) podejmowanie działań mających na celu wspieranie badań naukowych i rozwój technologii z zakresu cyberbezpieczeństwa;
3) podejmowanie działań mających na celu podnoszenie świadomości społeczeństwa w zakresie zagrożeń cyberbezpieczeństwa i bezpiecznego korzystania z Internetu.
Art. 63.
1. Pełnomocnik opracowuje i przedkłada Radzie Ministrów w terminie do dnia 31 marca każdego roku sprawozdanie za poprzedni rok kalendarzowy zawierające informacje o prowadzonej działalności w zakresie zapewnienia cyberbezpieczeństwa na poziomie krajowym.
2. Pełnomocnik może przekazywać Radzie Ministrów wnioski oraz rekomendacje dotyczące działań, które powinny podejmować podmioty krajowego systemu cyberbezpieczeństwa w celu zapewnienia cyberbezpieczeństwa na poziomie krajowym i przeciwdziałania zagrożeniom w tym zakresie.
Art. 64.
Przy Radzie Ministrów działa Kolegium, jako organ opiniodawczo-doradczy w sprawach cyberbezpieczeństwa oraz działalności w tym zakresie CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV, sektorowych zespołów cyberbezpieczeństwa i organów właściwych do spraw cyberbezpieczeństwa.
Art. 65. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
73) w art. 65: a) w ust. 1: – w pkt 1 wyrazy „zagrożeniom cyberbezpieczeństwa” zastępuje się wyrazem „cyberzagrożeniom”, – w pkt 2: – – wyrazy „sektorowe zespoły cyberbezpieczeństwa” zastępuje się wyrazami „CSIRT sektorowe”, – – wyrazy „zagrożeniom cyberbezpieczeństwa” zastępuje się wyrazem „cyberzagrożeniom”, – w pkt 3 wyrazy „i CSIRT NASK” zastępuje się wyrazami „CSIRT NASK i CSIRT sektorowych”, – w pkt 4 wyrazy „sektorowych zespołów cyberbezpieczeństwa” zastępuje się wyrazami „CSIRT sektorowych”, – pkt 8 otrzymuje brzmienie: „8) współdziałania zespołów CSIRT MON, CSIRT NASK, CSIRT GOV i CSIRT sektorowego w sektorze bankowości i infrastruktury rynków finansowych oraz właściwego organu w rozumieniu rozporządzenia 2022/2554, w zakresie działalności podmiotów finansowych będących podmiotami kluczowymi lub podmiotami ważnymi;”, – dodaje się pkt 9 w brzmieniu: „9) decyzji w sprawie uznania dostawcy sprzętu lub oprogramowania za dostawcę wysokiego ryzyka.”, b) w ust. 2 wyrazy „Rady Ministrów” zastępuje się wyrazami „Prezesa Rady Ministrów”;
1. Do zadań Kolegium należy wyrażanie opinii w sprawach:
1) kierunków i planów na rzecz przeciwdziałania zagrożeniom cyberbezpieczeństwa; 1a)7) planowanych do ustalenia przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej w projekcie rozstrzygnięcia decyzji w sprawie rezerwacji częstotliwości, o którym mowa w art. 110 ust. 2 ustawy z dnia 12 lipca 2024 r. – Prawo komunikacji elektronicznej, jeżeli rezerwacja będzie obejmować co najmniej 30 % obszaru kraju i jest dokonywana bez przeprowadzenia postępowania selekcyjnego, o którym mowa w art. 104 ust. 3 tej ustawy, lub po przeprowadzeniu przetargu lub aukcji, o których mowa w art. 104 ust. 3 pkt 2 tej ustawy;
2) wykonywania przez CSIRT MON, CSIRT NASK, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego realizującego zadania w ramach CSIRT GOV, sektorowe zespoły cyberbezpieczeństwa i organy właściwe do spraw cyberbezpieczeństwa powierzonych im zadań zgodnie z kierunkami i planami na rzecz przeciwdziałania zagrożeniom cyberbezpieczeństwa;
3) współdziałania organów prowadzących lub nadzorujących CSIRT MON, CSIRT GOV i CSIRT NASK;
4) współdziałania podmiotów CSIRT MON, CSIRT NASK, Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz ministra – członka Rady Ministrów właściwego do spraw koordynowania działalności służb specjalnych, sektorowych zespołów cyberbezpieczeństwa i organów właściwych do spraw cyberbezpieczeństwa;
5) organizacji wymiany informacji istotnych dla cyberbezpieczeństwa i międzynarodowej pozycji Rzeczypospolitej Polskiej między organami administracji rządowej;
6) wniosków CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV w sprawie rekomendacji dotyczących stosowania urządzeń informatycznych lub oprogramowania;
7) W brzmieniu ustalonym przez art. 58 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 2.
7) wniosków o przyznanie świadczenia teleinformatycznego, o którym mowa w art. 5 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o szczególnych zasadach wynagradzania osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa (Dz. U. z 2024 r. poz. 1662 oraz z 2025 r. poz. 1017) w zakresie maksymalnej kwoty prognozowanych kosztów, związanych z przyznaniem świadczenia teleinformatycznego;
8)8) współdziałania zespołów CSIRT MON, CSIRT GOV i CSIRT NASK oraz Komisji Nadzoru Finansowego w zakresie działalności operatorów usług kluczowych działających w sektorze bankowym i infrastruktury rynków finansowych. 1a. Opinia w sprawie projektu rozstrzygnięcia decyzji, o której mowa w ust. 1 pkt 1a, wydawana jest przez Kolegium w terminie 14 dni od dnia otrzymania projektu przekazanego do zaopiniowania przez Prezesa Urzędu Komunikacji Elektronicznej.
2. Do zadań Kolegium należy opracowywanie rekomendacji dla Rady Ministrów dotyczących działań w zakresie zapewnienia cyberbezpieczeństwa na poziomie krajowym, o których mowa w art. 67.
Art. 66. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
75) w art. 66: a) w ust. 1 w pkt 4 w lit. g kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się lit. h w brzmieniu: „h) organy właściwe do spraw cyberbezpieczeństwa.”, b) ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Członkowie Kolegium, o których mowa w ust. 1 pkt 4 lit. a–e oraz lit. h, mogą być zastępowani przez upoważnionych przedstawicieli w randze sekretarza stanu, podsekretarza stanu, wiceprezesa urzędu lub zastępcy przewodniczącego.”, c) w ust. 4: – pkt 1 otrzymuje brzmienie: „1) dyrektor Rządowego Centrum Bezpieczeństwa albo jego zastępca;”, – w pkt 5 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 6–9 w brzmieniu: „6) Dowódca Komponentu Wojsk Obrony Cyberprzestrzeni albo jego zastępca; 7) Prokurator Generalny albo jego zastępca; 8) Szef Agencji Wywiadu albo jego zastępca; 9) Szef Służby Wywiadu Wojskowego albo jego zastępca.”, d) w ust. 5 w pkt 2 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 3–8 w brzmieniu: „3) może pisemnie wnioskować o przeprowadzenie badania, o którym mowa w art. 33 ust. 1; 4) może zlecić CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV, przeprowadzenie analizy dotyczącej wpływu konkretnych produktów ICT, usług ICT lub procesów ICT na bezpieczeństwo usług, o której mowa w art. 65a ust. 1; 5) może zlecić CSIRT MON, CSIRT NASK lub CSIRT GOV, przeprowadzenie analizy dotyczącej trybu i zakresu, w jakim dostawca sprawuje nadzór nad procesem wytwarzania i dostarczania produktów ICT, usług ICT lub procesów ICT, o której mowa w art. 65a ust. 2; 6) może wnioskować o wszczęcie postępowania w sprawie uznania dostawcy sprzętu lub oprogramowania za dostawcę wysokiego ryzyka, o którym mowa w art. 67b ust. 1; 7) powołuje zespół opiniujący, o którym mowa w art. 67b ust. 13 pkt 1, oraz wskazuje przedstawicieli członków Kolegium wchodzących w jego skład; 8) rozstrzyga spór, o którym mowa w art. 67b ust. 13 pkt 3, wskazując właściwego członka zespołu opiniującego.”, e) po ust. 5 dodaje się ust. 5a w brzmieniu: „5a. Kolegium przyjmuje i rozpatruje sprawy na posiedzeniu albo w drodze korespondencyjnego uzgodnienia stanowisk (tryb obiegowy).”, f) w ust. 7 wyrazy „sektorowych zespołów cyberbezpieczeństwa” zastępuje się wyrazami „CSIRT sektorowych”, g) po ust. 7 dodaje się ust. 7a i 7b w brzmieniu: „7a. Sekretarz Kolegium może powołać swojego zastępcę spośród osób spełniających wymagania określone w ust. 6. Zastępcę sekretarza Kolegium odwołuje sekretarz Kolegium. 7b. W przypadku nieobecności sekretarza Kolegium jego obowiązki wykonuje zastępca sekretarza Kolegium, w tym zastępuje go na posiedzeniu Kolegium.”;
1. W skład Kolegium wchodzą:
1) przewodniczący Kolegium – Prezes Rady Ministrów;
2) Pełnomocnik;
3) sekretarz Kolegium;
4) członkowie Kolegium:
a) minister właściwy do spraw wewnętrznych,
b) minister właściwy do spraw informatyzacji,
c) Minister Obrony Narodowej,
d) minister właściwy do spraw zagranicznych,
e) Szef Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,
f) Szef Biura Bezpieczeństwa Narodowego, jeżeli został wyznaczony przez Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej,
g) minister – członek Rady Ministrów właściwy do spraw koordynowania działalności służb specjalnych lub osoba przez niego upoważniona w randze sekretarza stanu albo podsekretarza stanu, a jeżeli minister – członek Rady Ministrów właściwy do spraw koordynowania działalności służb specjalnych nie został wyznaczony – Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
2. Prezes Rady Ministrów może upoważnić Pełnomocnika do pełnienia funkcji przewodniczącego Kolegium.
3. Członkowie Kolegium, o których mowa w ust. 1 pkt 4 lit. a–e, mogą być zastępowani przez upoważnionych przedstawicieli w randze sekretarza stanu lub podsekretarza stanu.
4. W posiedzeniach Kolegium uczestniczą również:
1) Dyrektor Rządowego Centrum Bezpieczeństwa;
2) Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego albo jego zastępca;
3) Szef Służby Kontrwywiadu Wojskowego albo jego zastępca;
4) Dyrektor Naukowej i Akademickiej Sieci Komputerowej – Państwowego Instytutu Badawczego; 5)9) Przewodniczący Komisji Nadzoru Finansowego.
5. Przewodniczący Kolegium:
1) zwołuje posiedzenia Kolegium;
2) może zapraszać do udziału w posiedzeniach Kolegium przewodniczących właściwych komisji sejmowych, przedstawicieli organów państwowych, przedstawicieli organów właściwych do spraw cyberbezpieczeństwa oraz inne osoby, których uczestnictwo jest niezbędne ze względu na tematykę obrad.
6. Sekretarza Kolegium powołuje Prezes Rady Ministrów spośród osób spełniających wymagania określone w przepisach o ochronie informacji niejawnych w zakresie dostępu do informacji niejawnych o klauzuli „tajne”. Sekretarza Kolegium odwołuje Prezes Rady Ministrów.
8) Dodany przez art. 16 pkt 2 ustawy, o której mowa w odnośniku 4. 9) Dodany przez art. 16 pkt 3 ustawy, o której mowa w odnośniku 4.
7. Sekretarz Kolegium organizuje pracę Kolegium i w tym zakresie może występować do CSIRT MON, CSIRT GOV, CSIRT NASK, sektorowych zespołów cyberbezpieczeństwa, organów właściwych do spraw cyberbezpieczeństwa oraz organów administracji rządowej o przedstawienie informacji niezbędnych w sprawach rozpatrywanych przez Kolegium.
8. Obsługę Kolegium zapewnia ministerstwo lub inny urząd administracji rządowej, który obsługuje Pełnomocnika.
9. Rada Ministrów określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy zakres działania oraz tryb pracy Kolegium, mając na uwadze charakter zadań Kolegium oraz konieczność zapewnienia jego sprawnej pracy.
Art. 67.
1. Prezes Rady Ministrów w celu koordynacji działań administracji rządowej w zakresie cyberbezpieczeństwa może, na podstawie rekomendacji Kolegium, wydawać wiążące wytyczne dotyczące zapewnienia cyberbezpieczeństwa na poziomie krajowym oraz funkcjonowania krajowego systemu cyberbezpieczeństwa, a także żądać informacji i opinii w tym zakresie od:
1) ministra właściwego do spraw wewnętrznych – w odniesieniu do działalności Policji, Straży Granicznej i Służby Ochrony Państwa;
2) Ministra Obrony Narodowej – w odniesieniu do działalności CSIRT MON;
3) Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego – w odniesieniu do działalności CSIRT GOV;
4) Dyrektora Rządowego Centrum Bezpieczeństwa – w odniesieniu do zadań realizowanych zgodnie z ustawą;
5) Dyrektora Naukowej i Akademickiej Sieci Komputerowej – Państwowego Instytutu Badawczego – w odniesieniu do działalności CSIRT NASK;
6) ministra właściwego do spraw informatyzacji – w odniesieniu do zadań realizowanych zgodnie z ustawą.
2. Prezes Rady Ministrów wydaje wiążące wytyczne dla CSIRT MON, CSIRT GOV i CSIRT NASK w zakresie obsługi incydentów krytycznych, w tym wskazuje CSIRT odpowiedzialny za obsługę incydentu krytycznego.
Rozdział 13 Strategia
Rozdział 13. Strategia
Art. 68.
Rada Ministrów przyjmuje Strategię, w drodze uchwały.
Art. 69. nowe brzmienie
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
77) art. 69 otrzymuje brzmienie: „Art. 69. 1. Strategia określa: 1) cele strategiczne i cele szczegółowe oraz środki organizacyjne i regulacyjne, służące ich realizacji; 2) mechanizm służący określeniu istotnych zasobów i szacowania ryzyka związanego z cyberbezpieczeństwem; 3) zasady współpracy między sektorem publicznym i prywatnym; 4) podmioty zaangażowane we wdrażanie i realizację Strategii; 5) środki służące koordynacji i wymianie informacji pomiędzy organami właściwymi w sprawach cyberbezpieczeństwa a właściwymi organami na podstawie dyrektywy 2022/2557 na temat ryzyka, cyberzagrożeń i incydentów, a także ryzyka, zagrożeń i incydentów poza cyberprzestrzenią oraz wykonywania zadań nadzorczych; 6) działania w zakresie zwiększenia ogólnego poziomu wiedzy obywateli o cyberbezpieczeństwie; 7) cele i sposób realizacji interesów cyberbezpieczeństwa krajowego w wymiarze międzynarodowym. 2. Przy opracowaniu strategii uwzględnia się: 1) rozwiązania dotyczące cyberbezpieczeństwa w łańcuchu dostaw produktów ICT, usług ICT i procesów ICT wykorzystywanych przez podmioty do świadczenia usług; 2) rozwiązania dotyczące uwzględniania w zamówieniach publicznych wymogów związanych z cyberbezpieczeństwem w odniesieniu do produktów ICT, usług ICT i procesów ICT oraz specyfikacji tych wymogów na potrzeby takich zamówień, w tym w odniesieniu do certyfikacji cyberbezpieczeństwa, szyfrowania oraz wykorzystywania produktów z zakresu cyberbezpieczeństwa opartych na otwartym oprogramowaniu; 3) rozwiązania dotyczące zarządzania podatnościami, obejmujące promowanie i ułatwianie skoordynowanego ujawniania podatności na podstawie art. 12 ust. 1 dyrektywy 2022/2555; 4) utrzymanie ogólnej dostępności, integralności i poufności publicznego rdzenia otwartego Internetu, w tym, w stosownych przypadkach, cyberbezpieczeństwa podmorskich kabli komunikacyjnych; 5) promowanie rozwoju i integracji odpowiednich zaawansowanych technologii służących wdrożeniu najnowocześniejszych środków zarządzania ryzykiem w cyberbezpieczeństwie; 6) kształcenie i szkolenia w dziedzinie cyberbezpieczeństwa, umiejętności z zakresu cyberbezpieczeństwa, rozwój i promocję kwalifikacji rynkowych w zakresie cyberbezpieczeństwa w przemyśle, podnoszenie świadomości oraz inicjatywy badawczo-rozwojowe, a także wytyczne dotyczące dobrych praktyk i kontroli w zakresie higieny cyfrowej; 7) wspieranie instytucji akademickich i naukowych, w opracowywaniu, usprawnianiu i propagowaniu wprowadzania narzędzi z zakresu cyberbezpieczeństwa oraz bezpiecznej infrastruktury sieciowej; 8) zapewnienie odpowiednich procedur oraz narzędzi służących wymianie informacji; 9) rozwiązania wzmacniające podstawowy poziom cyberodporności i higieny cyfrowej małych i średnich przedsiębiorstw; 10) rozwiązania wspierające aktywne działania w cyberprzestrzeni. 3. Strategia obejmuje sektory, o których mowa w załącznikach nr 1 i 2 do ustawy. 4. Strategia jest realizowana w oparciu o plan działań uwzględniający w szczególności koszty realizacji i źródła finansowania działań określonych w Strategii, a także podmioty odpowiedzialne i planowany termin realizacji poszczególnych działań. Plan działań stanowi załącznik do Strategii. 5. Strategia jest przyjmowana na okres pięcioletni z możliwością wprowadzania w niej zmian na podstawie wyników przeglądu i oceny, o których mowa w art. 71.”;
1. Strategia określa cele strategiczne oraz odpowiednie środki polityczne i regulacyjne, mające na celu osiągnięcie i utrzymanie wysokiego poziomu cyberbezpieczeństwa. Strategia obejmuje sektory, o których mowa w załączniku nr 1 do ustawy, usługi cyfrowe oraz podmioty publiczne, o których mowa w art. 4 pkt 7–15.
2. Strategia uwzględnia w szczególności: 1) cele i priorytety w zakresie cyberbezpieczeństwa; 2) podmioty zaangażowane we wdrażanie i realizację Strategii; 3) środki służące realizacji celów Strategii; 4) określenie środków w zakresie gotowości, reagowania i przywracania stanu normalnego, w tym zasady współpracy między sektorem publicznym i prywatnym; 5) podejście do oceny ryzyka; 6) działania odnoszące się do programów edukacyjnych, informacyjnych i szkoleniowych dotyczących cyberbezpieczeństwa; 7) działania odnoszące się do planów badawczo-rozwojowych w zakresie cyberbezpieczeństwa.
3. Strategia ustalana jest na okres pięcioletni z możliwością wprowadzenia zmian w okresie jej obowiązywania.
Art. 70. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
78) w art. 70: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Projekt Strategii opracowuje minister właściwy do spraw informatyzacji we współpracy z Pełnomocnikiem, innymi ministrami, właściwymi kierownikami urzędów centralnych, a także właściwym organem w rozumieniu rozporządzenia 2022/2554.”, b) dodaje się ust. 3 w brzmieniu: „3. Strategia jest ogłaszana w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.”;
1. Projekt Strategii opracowuje minister właściwy do spraw informatyzacji we współpracy z Pełnomocnikiem, innymi ministrami i właściwymi kierownikami urzędów centralnych.
2. W pracach nad projektem może uczestniczyć przedstawiciel Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej.
Art. 71. nowe brzmienie
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
80) art. 71 otrzymuje brzmienie: „Art. 71. Minister właściwy do spraw informatyzacji we współpracy z Pełnomocnikiem, innymi ministrami i właściwymi kierownikami urzędów centralnych dokonuje przeglądu Strategii i oceny jej skuteczności, nierzadziej niż co 2,5 roku.”;
Minister właściwy do spraw informatyzacji we współpracy z Pełnomocnikiem, innymi ministrami i właściwymi kierownikami urzędów centralnych dokonuje przeglądu Strategii co 2 lata.
Art. 72.
Minister właściwy do spraw informatyzacji przekazuje Komisji Europejskiej Strategię w terminie 3 miesięcy od dnia jej przyjęcia przez Radę Ministrów.
Rozdział 14 Przepisy o karach pieniężnych
Rozdział 14. Przepisy o karach pieniężnych
Art. 73. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
82) w art. 73: a) ust. 1 otrzymuje brzmienie: „1. Karze pieniężnej podlega podmiot kluczowy lub podmiot ważny, który: 1) nie uzupełnił w terminie brakujących danych w wykazie albo nie dokonał korekty danych pomimo wezwania, o którym mowa w art. 7b ust. 2 albo art. 7j ust. 3, albo art. 7k ust. 2, art. 7l ust. 3 pkt 2 albo art. 7m ust. 3; 2) nie przeprowadza systematycznego szacowania ryzyka wystąpienia incydentu lub nie zarządza tym ryzykiem, o którym mowa w art. 8 ust. 1 pkt 1; 3) nie wdrożył systemu zarządzania bezpieczeństwem informacji w systemie informacyjnym wykorzystywanym w procesach wpływających na świadczenie usługi albo system ten nie zapewnia funkcjonalności lub nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 8 ust. 1 albo 3; 4) nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 10 ust. 1; 5) nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1; 6) nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4; 7) nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4a; 8) nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4b; 9) nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4c; 10) nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 5; 11) nie przeprowadza audytu w terminie, o którym mowa w art. 15 ust. 1 lub art. 16 pkt 2; 12) nie usuwa podatności, o których mowa w art. 32 ust. 2; 13) nie korzysta z systemu teleinformatycznego, o którym mowa w art. 46 ust. 1, w celu realizacji obowiązków, o których mowa w art. 11, gdy korzystanie z tego systemu przy realizacji tych obowiązków jest wymagane; 14) uniemożliwia lub utrudnia wykonywanie kontroli, o których mowa w art. 53 ust. 2 pkt 1; 15) nie realizuje obowiązku, o którym mowa w art. 53c; 16) uniemożliwia lub utrudnia urzędnikowi monitorującemu, o którym mowa w art. 53 ust. 5 pkt 6, wykonywanie powierzonych mu zadań lub realizację uprawnień, o których mowa w art. 53d ust. 1; 17) nie wykonał w wyznaczonym terminie zaleceń pokontrolnych, o których mowa w art. 59 ust. 1; 18) nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 67c ust. 1, 2, 4 i 5; 19) nie przekazuje informacji, o których mowa w art. 67d ust. 1; 20) nie wdrożył w terminie określonym w poleceniu zabezpieczającym, o którym mowa w art. 67g ust. 9 pkt 3, określonego zachowania, o którym mowa w art. 67g ust. 10; 21) odstąpił od wykonywania zawartego w poleceniu zabezpieczającym, o którym mowa w art. 67g ust. 9, określonego zachowania, o którym mowa w art. 67g ust. 10, przed wygaśnięciem polecenia zabezpieczającego; 22) nie przekazuje informacji, o których mowa w art. 67h.”, b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a–1d w brzmieniu: „1a. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa, jeżeli przemawia za tym waga i znaczenie naruszonych przepisów, może nałożyć karę pieniężną na podmiot, który: 1) w terminie, o którym mowa w art. 7c ust. 1, nie złożył wniosku o wpis do wykazu; 2) nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 9. 1b. Karze pieniężnej podlega także podmiot kluczowy lub podmiot ważny, którego działanie lub zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 2, 4–12, 14–16, 18, 19 i 22 oraz ust. 1a pkt 2, miało charakter jednorazowy. 1c. Podmiot ważny będący podmiotem publicznym podlega karze pieniężnej, jeżeli nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art. 8 ust. 3. 1d. Przepisu ust. 1 pkt 13 nie stosuje się do Ministra Obrony Narodowej, urzędu go obsługującego oraz podmiotów podległych Ministrowi Obrony Narodowej i przez niego nadzorowanych.”, c) uchyla się ust. 2, d) ust. 3 otrzymuje brzmienie: „3. Wysokość kary pieniężnej nie może przekroczyć 10 000 000 euro, wyrażonej w złotych i ustalanej przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski obowiązującego w dniu 31 grudnia w roku poprzedzającym rok wydania decyzji o wymierzeniu kary lub 2 % przychodów osiągniętych przez podmiot kluczowy z działalności gospodarczej w roku obrotowym poprzedzającym wymierzenie kary, przy czym zastosowanie ma kwota wyższa. Kara ta nie może być jednak niższa niż 20 000 zł.”, e) po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu: „3a. W przypadku gdy okres wykonywania działalności gospodarczej jest krótszy niż 12 miesięcy albo podmiot nie osiągnął przychodu za podstawę wymiaru kary pieniężnej przyjmuje się równowartość kwoty 500 000 euro, wyrażonej w złotych i ustalanej przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski obowiązującego w dniu 31 grudnia w roku poprzedzającym rok wydania decyzji o wymierzeniu kary.”, f) ust. 4 i 5 otrzymują brzmienie: „4. Wysokość kary pieniężnej nie może przekroczyć 7 000 000 euro, wyrażonej w złotych i ustalanej przy zastosowaniu kursu średniego ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski obowiązującego w dniu 31 grudnia w roku poprzedzającym rok wydania decyzji o wymierzeniu kary lub 1,4 % przychodów osiągniętych przez podmiot ważny z działalności gospodarczej w roku obrotowym poprzedzającym wymierzenie kary. Kara ta nie może być jednak niższa niż 15 000 zł. Przepis ust. 3a stosuje się odpowiednio z zastrzeżeniem, że za podstawę wymiaru kary pieniężnej przyjmuje się równowartość kwoty 250 000 euro. 5. Jeżeli podmiot kluczowy albo podmiot ważny narusza przepisy ustawy, powodując: 1) bezpośrednie i poważne cyberzagrożenie dla obronności, bezpieczeństwa państwa, bezpieczeństwa i porządku publicznego lub życia i zdrowia ludzi, 2) zagrożenie wywołania poważnej szkody majątkowej lub poważnych utrudnień w świadczeniu usług – organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa nakłada karę w wysokości do 100 000 000 zł.”;
1. Karze pieniężnej podlega operator usługi kluczowej, który: 1) nie przeprowadza systematycznego szacowania ryzyka lub nie zarządza ryzykiem wystąpienia incydentu, o których mowa w art. 8 pkt 1; 2) nie wdrożył środków technicznych i organizacyjnych uwzględniających wymagania, o których mowa w art. 8 pkt 2 lit. a–e; 3) nie stosuje środków, o których mowa w art. 8 pkt 5 lit. a–d; 4) nie wyznaczył osoby, o której mowa w art. 9 ust. 1 pkt 1; 5) nie wykonuje obowiązków, o których mowa w art. 10 ust. 1; 6) nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 1; 7) nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 4; 8) nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art. 11 ust. 1 pkt 5; 9) nie usuwa podatności, o których mowa w art. 32 ust. 2; 10) nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art. 14 ust. 1; 11) nie przeprowadza audytu; 12) uniemożliwia lub utrudnia wykonywanie kontroli, o której mowa w art. 53 ust. 2 pkt 1; 13) nie wykonał w wyznaczonym terminie zaleceń pokontrolnych, o których mowa w art. 59 ust. 1.
2. Karze pieniężnej podlega dostawca usługi cyfrowej, który: 1) nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 4; 2) nie wykonuje obowiązku, o którym mowa w art. 18 ust. 1 pkt 5; 3) nie usuwa podatności, o których mowa w art. 32 ust. 2.
3. Wysokość kary pieniężnej, o której mowa w: 1) ust. 1 pkt 1, wynosi do 150 000 zł; 2) ust. 1 pkt 2, wynosi do 100 000 zł; 3) ust. 1 pkt 3, wynosi do 50 000 zł; 4) ust. 1 pkt 4, wynosi do 15 000 zł; 5) ust. 1 pkt 5, wynosi do 50 000 zł; 6) ust. 1 pkt 6, wynosi do 15 000 zł za każdy stwierdzony przypadek zaniechania obsługi incydentu; 7) ust. 1 pkt 7, wynosi do 20 000 zł za każdy stwierdzony przypadek niezgłoszenia incydentu poważnego; 8) ust. 1 pkt 8 i 9, wynosi do 20 000 zł; 9) ust. 1 pkt 10, wynosi 100 000 zł; 10) ust. 1 pkt 11 i 13, wynosi do 200 000 zł; 11) ust. 1 pkt 12, wynosi do 50 000 zł; 12) ust. 2 pkt 1, wynosi do 20 000 zł za każdy stwierdzony przypadek niezgłoszenia incydentu istotnego; 13) ust. 2 pkt 2 i 3, wynosi do 20 000 zł.
4. Kara, o której mowa w: 1) ust. 1 pkt 4, nie może być niższa niż 1000 zł; 2) ust. 1 pkt 1–3, 6–9 i 12, nie może być niższa niż 5000 zł; 3) ust. 1 pkt 5, 10, 11 i 13, nie może być niższa niż 15 000 zł.
5. Jeżeli w wyniku kontroli organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa stwierdzi, że operator usługi kluczowej albo dostawca usługi cyfrowej uporczywie narusza przepisy ustawy, powodując:
1) bezpośrednie i poważne zagrożenie cyberbezpieczeństwa dla obronności, bezpieczeństwa państwa, bezpieczeństwa i porządku publicznego lub życia i zdrowia ludzi,
2) zagrożenie wywołania poważnej szkody majątkowej lub poważnych utrudnień w świadczeniu usług kluczowych
– organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa nakłada karę w wysokości do 1 000 000 zł.
Art. 74. nowe brzmienie
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
84) art. 74 otrzymuje brzmienie: „Art. 74. 1. Karę pieniężną, o której mowa w art. 73, art. 73a i art. 73b ust. 1 pkt 4 i 5, nakłada, w drodze decyzji, organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa. 2. Karę pieniężną, o której mowa w art. 73b ust. 1 pkt 1–3, nakłada, w drodze decyzji, minister właściwy do spraw informatyzacji. 3. Karę pieniężną, o której mowa w art. 73c ust. 1, nakłada, w drodze decyzji, właściwy organ w rozumieniu rozporządzenia 2022/2554. 4. Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa lub właściwy organ w rozumieniu rozporządzenia 2022/2554 może decyzji, o której mowa w ust. 1 lub 3, nadać rygor natychmiastowej wykonalności w całości albo w części, jeżeli wymaga tego ochrona bezpieczeństwa lub porządku publicznego. 5. Wpływy z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w art. 73–73c, stanowią przychód Funduszu Cyberbezpieczeństwa, o którym mowa w art. 2 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o szczególnych zasadach wynagradzania osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa. 6. Minister właściwy do spraw informatyzacji przekazuje Komisji Wspólnej Rządu i Samorządu Terytorialnego, do końca pierwszego kwartału danego roku, informację za rok poprzedni o wysokości wpływów z tytułu kar pieniężnych, nałożonych na samorządowe podmioty publiczne, stanowiących przychód Funduszu Cyberbezpieczeństwa, o którym mowa w art. 2 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o szczególnych zasadach wynagradzania osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa.”;
1. Karę pieniężną, o której mowa w art. 73, nakłada, w drodze decyzji, organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa.
2. Wpływy z tytułu kar pieniężnych, o których mowa w art. 73, stanowią przychód Funduszu Cyberbezpieczeństwa, o którym mowa w art. 2 ustawy z dnia 2 grudnia 2021 r. o szczególnych zasadach wynagradzania osób realizujących zadania z zakresu cyberbezpieczeństwa, w zakresie maksymalnej kwoty prognozowanych kosztów związanych z przyznaniem świadczenia teleinformatycznego, o którym mowa w art. 5 tej ustawy.
Art. 75. uchylony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
85) uchyla się art. 75 i art. 76;
Organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa może nałożyć karę pieniężną na kierownika operatora usługi kluczowej w przypadku, gdy nie dochował należytej staranności celem spełnienia obowiązków, o których mowa w art. 8 pkt 1, art. 9 ust. 1 pkt 1 oraz art. 15 ust. 1, z tym że kara ta może być wymierzona w kwocie nie większej niż 200 % jego miesięcznego wynagrodzenia.
Art. 76. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
85) uchyla się art. 75 i art. 76;
Kara, o której mowa w art. 73, może zostać nałożona również w przypadku, gdy podmiot zaprzestał naruszania prawa lub naprawił wyrządzoną szkodę, jeżeli organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa uzna, że przemawiają za tym czas trwania, zakres lub skutki naruszenia.
Rozdział 15 Zmiany w przepisach, przepisy przejściowe, dostosowujące i końcowe
Art. 77–82. (pominięte)
Art. 83. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
87) w art. 83 wyrazy „Zagrożenia cyberbezpieczeństwa” zastępuje się wyrazem „Cyberzagrożenia”;
Zagrożenia cyberbezpieczeństwa, mogące doprowadzić do sytuacji kryzysowej, po raz pierwszy zostaną ujęte w Raporcie o zagrożeniach bezpieczeństwa narodowego, który zostanie sporządzony z udziałem Pełnomocnika, po wejściu w życie ustawy.
Art. 84.
Prezes Rady Ministrów powoła Pełnomocnika w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy.
Art. 85.
Minister właściwy do spraw informatyzacji przekaże Komisji Europejskiej informacje o:
1) wyznaczonych organach właściwych do spraw cyberbezpieczeństwa, Pojedynczym Punkcie Kontaktowym oraz o ich zadaniach;
2) zakresie zadań CSIRT MON, CSIRT NASK i CSIRT GOV, w tym o głównych elementach procedur postępowania w przypadku incydentu.
Art. 86.
Organy właściwe do spraw cyberbezpieczeństwa w terminie do dnia 9 listopada 2018 r. wydadzą decyzje o uznaniu za operatora usługi kluczowej oraz przekażą ministrowi właściwemu do spraw informatyzacji wnioski o wpisanie operatorów usług kluczowych do wykazu, o którym mowa w art. 7.
Art. 87.
Minister właściwy do spraw informatyzacji w terminie do dnia 9 sierpnia 2018 r. przekaże Grupie Współpracy sprawozdanie podsumowujące o:
1) incydentach poważnych zgłaszanych przez operatorów usług kluczowych, mających wpływ na ciągłość świadczenia przez nich usług kluczowych w Rzeczypospolitej Polskiej oraz ciągłość świadczenia usług kluczowych w państwach członkowskich Unii Europejskiej;
2) zgłaszanych przez dostawców usług cyfrowych incydentach istotnych, w tym dotyczących dwóch lub większej liczby państw członkowskich Unii Europejskiej.
Art. 88.
Minister właściwy do spraw informatyzacji w terminie do dnia 9 listopada 2018 r. przekaże Komisji Europejskiej informacje o:
1) krajowych środkach umożliwiających identyfikację operatorów usług kluczowych;
2) wykazie usług kluczowych;
3) liczbie zidentyfikowanych operatorów usług kluczowych w każdym z sektorów, o którym mowa w załączniku nr 1 do ustawy, ze wskazaniem ich znaczenia w odniesieniu do tego sektora;
4) progach istotności skutku zakłócającego dla świadczonej usługi kluczowej branych pod uwagę przy kwalifikowaniu podmiotów jako operatorów usług kluczowych.
Art. 89.
Minister właściwy do spraw informatyzacji uruchomi system teleinformatyczny, o którym mowa w art. 46 ust. 1, do dnia 1 stycznia 2021 r.
Art. 90.
Strategia zostanie przyjęta do dnia 31 października 2019 r.
Art. 91.
1. Roczny plan wdrożenia, o którym mowa w art. 32aa ust. 2 ustawy zmienianej w art. 7910), Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego opracuje po raz pierwszy na rok 2019.
2. Podmiot, który do dnia wejścia w życie ustawy przystąpił do realizowanego przez Agencję Bezpieczeństwa Wewnętrznego programu ARAKIS-GOV, uznaje się za podmiot, który przystąpił do systemu ostrzegania, w rozumieniu art. 32aa ust. 4 ustawy zmienianej w art. 7910).
3. Podmiot, o którym mowa w ust. 2, który do dnia wejścia w życie ustawy nie dokonał pełnego wdrożenia elementów systemu ostrzegania, w rozumieniu art. 32aa ust. 4 ustawy zmienianej w art. 7910) obowiązany jest do ich uzupełnienia w terminie roku od dnia wejścia w życie ustawy.
4. Zawarte przed dniem wejścia w życie ustawy porozumienia w sprawie udziału w programie ARAKIS-GOV uznaje się za porozumienia, o których mowa w art. 32aa ust. 7 ustawy zmienianej w art. 7910).
Art. 92.
1. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 90u ust. 4 pkt 6 ustawy zmienianej w art. 7711) dotyczące realizacji danego programu rządowego przyjętego na podstawie art. 90u ust. 1 pkt 6 ustawy zmienianej w art. 7711), zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 90u ust. 4 pkt 6 ustawy zmienianej w art. 7711) w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, dotyczących realizacji tego programu rządowego, nie dłużej jednak niż do dnia 31 marca 2021 r., i mogą być zmieniane.
2. Dotychczasowe przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 176a ust. 5 ustawy zmienianej w art. 8112), zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 176a ust. 5 ustawy zmienianej w art. 8112), jednak nie dłużej niż przez 24 miesiące od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
3. Dotychczasowe przepisy wykonawcze, wydane na podstawie art. 5a ust. 6 ustawy zmienianej w art. 8213), zachowują moc do dnia wejścia w życie nowych przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 5a ust. 6 ustawy zmienianej w art. 8213), jednak nie dłużej niż przez 12 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
Art. 93. zmieniony
Co zmieniła nowelizacja wdrażająca dyrektywę NIS 2 — dosłownie z Dz.U. 2026 poz. 252
88) w art. 93: a) uchyla się ust. 8, b) ust. 11 otrzymuje brzmienie: „11. W przypadku zagrożenia przekroczenia lub przekroczenia przyjętych nadany rok budżetowy maksymalnych limitów wydatków, o których mowa w ust. 1–6, zostaną zastosowane mechanizmy korygujące polegające na: 1) ograniczeniu wydatków związanych z realizacją zadań organu właściwego do spraw cyberbezpieczeństwa w zakresie identyfikacji podmiotów kluczowych i podmiotów ważnych oraz prowadzenia bieżącej analizy podmiotów w danym sektorze pod kątem uznania ich za operatora usługi kluczowej lub niespełniania warunków kwalifikujących podmiot jako operatora usługi kluczowej; 2) zmniejszeniu liczby kontroli u podmiotów kluczowych lub podmiotów ważnych; 3) rezygnacji z organizowania albo uczestnictwa w ćwiczeniach w zakresie cyberbezpieczeństwa organizowanych w Rzeczypospolitej Polskiej lub w Unii Europejskiej; 4) ograniczeniu finansowania działalności sektorowego zespołu cyberbezpieczeństwa powołanego przez dany organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa.”, c) uchyla się ust. 23;
1. Maksymalny limit wydatków z budżetu państwa dla części budżetowej 21 – Gospodarka morska, będący skutkiem finansowym wejścia w życie niniejszej ustawy, wynosi:
1) w 2018 r. – 0 zł;
2) w 2019 r. – 388 tys. zł;
3) w 2020 r. – 404 tys. zł;
4) w 2021 r. – 404 tys. zł;
5) w 2022 r. – 404 tys. zł;
6) w 2023 r. – 404 tys. zł;
7) w 2024 r. – 404 tys. zł;
8) w 2025 r. – 404 tys. zł;
9) w 2026 r. – 404 tys. zł;
10) w 2027 r. – 404 tys. zł.
2. Maksymalny limit wydatków z budżetu państwa dla części budżetowej 22 – Gospodarka wodna, będący skutkiem finansowym wejścia w życie niniejszej ustawy, wynosi:
1) w 2018 r. – 0 zł;
2) w 2019 r. – 388 tys. zł;
3) w 2020 r. – 404 tys. zł; 4) w 2021 r. – 404 tys. zł;
5) w 2022 r. – 404 tys. zł;
10) Artykuł 79 zawiera zmiany do ustawy z dnia 24 maja 2002 r. o Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego oraz Agencji Wywiadu. 11) Artykuł 77 zawiera zmiany do ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. 12) Artykuł 81 zawiera zmiany do ustawy z dnia 16 lipca 2004 r. – Prawo telekomunikacyjne. 13) Artykuł 82 zawiera zmiany do ustawy z dnia 26 kwietnia 2007 r. o zarządzaniu kryzysowym.
6) w 2023 r. – 404 tys. zł; 7) w 2024 r. – 404 tys. zł; 8) w 2025 r. – 404 tys. zł; 9) w 2026 r. – 404 tys. zł; 10) w 2027 r. – 404 tys. zł.
3. Maksymalny limit wydatków z budżetu państwa dla części budżetowej 27 – Informatyzacja, będący skutkiem finansowym wejścia w życie niniejszej ustawy, wynosi: 1) w 2018 r. – 6450 tys. zł; 2) w 2019 r. – 13 349 tys. zł; 3) w 2020 r. – 17 334 tys. zł; 4) w 2021 r. – 17 314 tys. zł; 5) w 2022 r. – 27 404 tys. zł; 6) w 2023 r. – 50 335 tys. zł; 7) w 2024 r. – 50 335 tys. zł; 8)14) w 2025 r. – 80 300 tys. zł; 9)14) w 2026 r. – 91 400 tys. zł; 10) w 2027 r. – 50 335 tys. zł.
4. Maksymalny limit wydatków z budżetu państwa dla części budżetowej 39 – Transport, będący skutkiem finansowym wejścia w życie niniejszej ustawy, wynosi: 1) w 2018 r. – 0 zł; 2) w 2019 r. – 388 tys. zł; 3) w 2020 r. – 404 tys. zł; 4) w 2021 r. – 404 tys. zł; 5) w 2022 r. – 404 tys. zł; 6) w 2023 r. – 404 tys. zł; 7) w 2024 r. – 404 tys. zł; 8) w 2025 r. – 404 tys. zł; 9) w 2026 r. – 404 tys. zł; 10) w 2027 r. – 404 tys. zł.
5. Maksymalny limit wydatków z budżetu państwa dla części budżetowej 46 – Zdrowie, będący skutkiem finansowym wejścia w życie niniejszej ustawy, wynosi: 1) w 2018 r. – 0 zł; 2) w 2019 r. – 388 tys. zł; 3) w 2020 r. – 404 tys. zł; 4) w 2021 r. – 404 tys. zł; 5) w 2022 r. – 404 tys. zł; 6) w 2023 r. – 404 tys. zł; 7) w 2024 r. – 404 tys. zł; 8) w 2025 r. – 404 tys. zł; 9) w 2026 r. – 404 tys. zł; 10) w 2027 r. – 404 tys. zł.
14) W brzmieniu ustalonym przez art. 36 ustawy z dnia 25 czerwca 2025 r. o krajowym systemie certyfikacji cyberbezpieczeństwa (Dz. U. poz. 1017), która weszła w życie z dniem 28 sierpnia 2025 r.
6. Maksymalny limit wydatków z budżetu państwa dla części budżetowej 47 – Energia, będący skutkiem finansowym wejścia w życie niniejszej ustawy, wynosi: 1) w 2018 r. – 0 zł; 2) w 2019 r. – 758 tys. zł; 3) w 2020 r. – 789 tys. zł; 4) w 2021 r. – 789 tys. zł; 5) w 2022 r. – 789 tys. zł; 6) w 2023 r. – 789 tys. zł; 7) w 2024 r. – 789 tys. zł; 8) w 2025 r. – 789 tys. zł; 9) w 2026 r. – 789 tys. zł; 10) w 2027 r. – 789 tys. zł.
7. Maksymalny limit wydatków z budżetu państwa dla części budżetowej 57 – Agencja Bezpieczeństwa Wewnętrznego, będący skutkiem finansowym wejścia w życie niniejszej ustawy, wynosi: 1) w 2018 r. – 0 zł; 2) w 2019 r. – 255 tys. zł; 3) w 2020 r. – 3605 tys. zł; 4) w 2021 r. – 5605 tys. zł; 5) w 2022 r. – 5605 tys. zł; 6) w 2023 r. – 9705 tys. zł; 7) w 2024 r. – 705 tys. zł; 8) w 2025 r. – 705 tys. zł; 9) w 2026 r. – 705 tys. zł; 10) w 2027 r. – 8705 tys. zł.
8. Maksymalny limit wydatków z budżetu państwa dla części budżetowej 70 – Komisja Nadzoru Finansowego, będący skutkiem finansowym wejścia w życie niniejszej ustawy, wynosi: 1) w 2018 r. – 0 zł; 2) w 2019 r. – 758 tys. zł; 3) w 2020 r. – 789 tys. zł; 4) w 2021 r. – 789 tys. zł; 5) w 2022 r. – 789 tys. zł; 6) w 2023 r. – 789 tys. zł; 7) w 2024 r. – 789 tys. zł; 8) w 2025 r. – 789 tys. zł; 9) w 2026 r. – 789 tys. zł; 10) w 2027 r. – 789 tys. zł.
9. Maksymalny limit wydatków z budżetu państwa dla części budżetowej 76 – Urząd Komunikacji Elektronicznej, będący skutkiem finansowym wejścia w życie niniejszej ustawy, wynosi: 1) w 2018 r. – 0 zł; 2) w 2019 r. – 203 tys. zł; 3) w 2020 r. – 212 tys. zł;
4) w 2021 r. – 212 tys. zł;
5) w 2022 r. – 212 tys. zł;
6) w 2023 r. – 212 tys. zł;
7) w 2024 r. – 212 tys. zł;
8) w 2025 r. – 212 tys. zł;
9) w 2026 r. – 212 tys. zł;
10) w 2027 r. – 212 tys. zł.
10. Maksymalny limit wydatków z budżetu państwa dla części budżetowej 42 – Sprawy wewnętrzne, będący skutkiem finansowym wejścia w życie niniejszej ustawy, wynosi:
1) w 2018 r. – 242 tys. zł;
2) w 2019 r. – 360 tys. zł;
3) w 2020 r. – 0 zł;
4) w 2021 r. – 0 zł;
5) w 2022 r. – 0 zł;
6) w 2023 r. – 0 zł;
7) w 2024 r. – 0 zł;
8) w 2025 r. – 0 zł;
9) w 2026 r. – 0 zł;
10) w 2027 r. – 0 zł.
11. W przypadku zagrożenia przekroczenia lub przekroczenia przyjętych na dany rok budżetowy maksymalnych limitów wydatków, o których mowa w ust. 1–6 i 8, zostaną zastosowane mechanizmy korygujące polegające na:
1) ograniczeniu wydatków związanych z realizacją zadań organu właściwego do spraw cyberbezpieczeństwa w zakresie identyfikacji operatorów usług kluczowych oraz prowadzenia bieżącej analizy podmiotów w danym sektorze pod kątem uznania ich za operatora usługi kluczowej lub niespełniania warunków kwalifikujących podmiot jako operatora usługi kluczowej;
2) zmniejszeniu liczby kontroli u operatorów usług kluczowych i dostawców usług cyfrowych;
3) rezygnacji z organizowania albo uczestnictwa w ćwiczeniach w zakresie cyberbezpieczeństwa organizowanych w Rzeczypospolitej Polskiej lub w Unii Europejskiej;
4) ograniczeniu finansowania działalności sektorowego zespołu cyberbezpieczeństwa powołanego przez dany organ właściwy do spraw cyberbezpieczeństwa.
12. W przypadku zagrożenia przekroczenia lub przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy maksymalnego limitu wydatków, o którym mowa w ust. 7, zostanie zastosowany mechanizm korygujący polegający na ograniczeniu liczby podmiotów wdrażających system wczesnego ostrzegania o zagrożeniach występujących w sieci Internet, wskazanych w rocznym planie wdrożenia, opracowywanym przez Szefa Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
13. W przypadku zagrożenia przekroczenia lub przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy maksymalnego limitu wydatków, o którym mowa w ust. 9, zostanie zastosowany mechanizm korygujący polegający na ograniczeniu wydatków związanych z realizacją zadań ustawowych dotyczących obsługi incydentów.
14. W przypadku zagrożenia przekroczenia lub przekroczenia przyjętego na dany rok budżetowy maksymalnego limitu wydatków, o którym mowa w ust. 10, zostanie zastosowany mechanizm korygujący polegający na ograniczeniu wydatków związanych z zapewnieniem wyposażenia niezbędnego do obsługi Zespołu.
15. W przypadku gdy wielkość wydatków w poszczególnych miesiącach zgodna jest z planem finansowym, przepisów ust. 11–14 nie stosuje się.
16. Minister właściwy do spraw gospodarki morskiej monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o którym mowa w ust. 1, i przynajmniej cztery razy do roku dokonuje, według stanu na koniec każdego kwartału, oceny wykorzystania limitu wydatków na dany rok. Wdrożenia mechanizmów korygujących, o których mowa w ust. 11, dokonuje minister właściwy do spraw gospodarki morskiej.
17. Minister właściwy do spraw gospodarki wodnej monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o którym mowa w ust. 2, i przynajmniej cztery razy do roku dokonuje, według stanu na koniec każdego kwartału, oceny wykorzystania limitu wydatków na dany rok. Wdrożenia mechanizmów korygujących, o których mowa w ust. 11, dokonuje minister właściwy do spraw gospodarki wodnej.
18. Minister właściwy do spraw informatyzacji monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o którym mowa w ust. 3, i przynajmniej cztery razy do roku dokonuje, według stanu na koniec każdego kwartału, oceny wykorzystania limitu wydatków na dany rok. Wdrożenia mechanizmów korygujących, o których mowa w ust. 11, dokonuje minister właściwy do spraw informatyzacji.
19. Minister właściwy do spraw transportu monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o którym mowa w ust. 4, i przynajmniej cztery razy do roku dokonuje, według stanu na koniec każdego kwartału, oceny wykorzystania limitu wydatków na dany rok. Wdrożenia mechanizmów korygujących, o których mowa w ust. 11, dokonuje minister właściwy do spraw transportu.
20. Minister właściwy do spraw ochrony zdrowia monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o którym mowa w ust. 5, i przynajmniej cztery razy do roku dokonuje, według stanu na koniec każdego kwartału, oceny wykorzystania limitu wydatków na dany rok. Wdrożenia mechanizmów korygujących, o których mowa w ust. 11, dokonuje minister właściwy do spraw ochrony zdrowia.
21. Minister właściwy do spraw energii monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o którym mowa w ust. 6, i przynajmniej cztery razy do roku dokonuje, według stanu na koniec każdego kwartału, oceny wykorzystania limitu wydatków na dany rok. Wdrożenia mechanizmów korygujących, o których mowa w ust. 11, dokonuje minister właściwy do spraw energii.
22. Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o którym mowa w ust. 7, i przynajmniej cztery razy do roku dokonuje, według stanu na koniec każdego kwartału, oceny wykorzystania limitu wydatków na dany rok. Wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 12, dokonuje Szef Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego.
23. Komisja Nadzoru Finansowego monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o którym mowa w ust. 8, i przynajmniej cztery razy do roku dokonuje, według stanu na koniec każdego kwartału, oceny wykorzystania limitu wydatków na dany rok. Wdrożenia mechanizmów korygujących, o których mowa w ust. 11, dokonuje Komisja Nadzoru Finansowego.
24. Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o którym mowa w ust. 9, i przynajmniej cztery razy do roku dokonuje, według stanu na koniec każdego kwartału, oceny wykorzystania limitu wydatków na dany rok. Wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 13, dokonuje Prezes Urzędu Komunikacji Elektronicznej.
25. Minister właściwy do spraw wewnętrznych monitoruje wykorzystanie limitu wydatków, o którym mowa w ust. 10, i dokonuje oceny jego wykorzystania. Wdrożenia mechanizmu korygującego, o którym mowa w ust. 14, dokonuje minister właściwy do spraw wewnętrznych.
Art. 94.
Ustawa wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia15).
15) Ustawa została ogłoszona w dniu 13 sierpnia 2018 r. Sektor
Które z tych obowiązków dotyczą Twojej jednostki? Kalkulator ustali status, a portal poprowadzi obowiązki krok po kroku.